II SA/Lu 466/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński-sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004r. sprawy ze skargi B. i E. małż. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. i E. małż. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]czerwca 2004 r. wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez B. i E. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] udzielającej A. P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce Nr geod. 931 w miejscowości B. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy uznał, że B. i E. K. nie mają legitymacji do wniesienia środka odwoławczego, bowiem zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Zatem skoro odwołujący się z mocy prawa nie posiadają przymiotu strony w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego A. P. , to nie mogą również wnieść odwołania od decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie tegoż budynku. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania powoduje jego bezskuteczność, czego następstwem jest ostateczność decyzji, która korzysta z ochrony trwałości ze wszelkimi skutkami z tego wynikającymi. Zarzuty merytoryczne odwołujących się nie mogą być zatem rozpatrywane w tym postępowaniu. B. i E.K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie prosząc o dokonanie jednoznacznej oceny przedmiotowej budowy w świetle przepisów Prawa budowlanego, w szczególności o stwierdzenie, czy jest to samowola budowlana. Podnieśli, że wszystkie otrzymane przez nich uzasadnienia postanowień i innych orzeczeń wydane przez organy administracji w R. i w L. w sprawie spornego obiektu nie odpowiadają na ich odwołania. Zdaniem skarżących realizacja spornej inwestycji stwarza dla nich zagrożenia związane z naruszeniem Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia prawidłowo stwierdza, że w świetle dyspozycji art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Jednakże uszło uwadze organu odwoławczego, że przepis ten został wprowadzony do ustawy – Prawo budowlane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Art. 7 ust. 1 ostatnio wymienionej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie (czyli przed 11 lipca 2003 r.) a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2 (który nie ma w sprawie niniejszej zastosowania). Przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją nie zawierały takiego ograniczenia kręgu osób, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Status taki mieli m.in. właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której usytuowany jest obiekt będący przedmiotem postępowania (tak jak skarżący w niniejszej sprawie). Jak wynika z akt sprawy postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego A. P. usytuowanego na działce Nr 931 w B. , zostało wszczęte na jej wniosek w dniu 26 lutego 2001 r., o czym skarżący zostali zawiadomieni jako strony postępowania przez właściwy wówczas w tej sprawie organ – Starostę (k. 26 akt adm.). Wprawdzie w sprawie tej zapadła decyzja ostateczna Wojewody z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku, jednakże następnie, na skutek skargi B. i E. K. decyzje te zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 29 października 2003 r. Sygn. akt II SA/Lu 1960/01. W świetle przedstawionych wyżej unormowań do postępowania w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe (a więc m.in. art. 55 ust. 1 pkt 3, art. 57 i art. 59 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 lipca 2003 r.) z tym tylko zastrzeżeniem, że właściwość organów określa się na podstawie znowelizowanych przepisów (art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.). Organami tymi są organy nadzoru budowlanego (art. 83 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego – po nowelizacji). Skarżącym B. i E. i K. przysługuje zaś w dalszym ciągu przymiot stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego A.P. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien więc rozstrzygnąć sprawę merytorycznie i ustosunkować się do argumentacji zawartej w skardze B. i E. K. Zaskarżone postanowienie ma charakter ściśle procesowy i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Z tego względu Sąd nie może zadośćuczynić żądaniu skarżących i ocenić zasadności udzielenia inwestorce pozwolenia na użytkowanie obiektu w aspekcie przepisów Prawa budowlanego. Ubocznie podnieść należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. Sygn. akt OPS 16/98 "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a." (ONSA 1999 r. z. 4, poz. 119). Także z tego względu postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zatem wadliwe. Z przedstawionych wyżej przyczyn zaskarżone postanowienie narusza wskazane przepisy postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego podlegało ono uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tejże ustawy.