II SA/Lu 468/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA / Lu 468 / 05 UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia marca 2005 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na budowę gazowej stacji paliw na działce o numerze ewidencyjnym 43/1, położonej w K. gmina K. W uzasadnieniu organ rozstrzygający wskazał na okoliczność, poczynając od marca 2004 r., obowiązywania dla terenu objętego wnioskowaną inwestycją nowej treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o statusie bezwzględnie obowiązującego prawa miejscowego. W dalszej kolejności podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, w świetle których część działki o numerze 43/1, na której miałaby być sytuowana wnioskowana inwestycja jest położona w obszarze oznaczonym literą R, od strony drogi krajowej S-17. Symbol R jest przyporządkowany terenom upraw polowych, na których dozwolona jest lokalizacja zabudowy zagrodowej i usług wzdłuż tras komunikacyjnych z wyłączeniem jednak położonych wzdłuż drogi krajowej [...]. W konkluzji, powyższe zapisy planu wkluczają wnioskowaną inwestycję na działce o numerze 43/1, projektowaną właśnie od strony drogi krajowej S-17. Dodatkowo organ rozważył też zasadność lokalizacji wnioskowanej inwestycji na części działki 43/1 oznaczonej symbolem [...], gdyby inwestor dokonał odpowiedniej zmiany dokumentacji projektowej. W świetle zapisów aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, że projektowana droga gminna mająca stanowić komunikacyjne połączenie między innymi dla działki 43/1, aktualnie nie jest przewidziana do realizacji, co wyklucza także lokalizację wnioskowanej inwestycji na tym obszarze, za względu na brak możliwości faktycznego urządzenia dojazdu do stacji dopiero planowaną drogą gminną. Powyższe w ocenie organu rozstrzygającego nie spełnia wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co w świetle art. 35 ust. 4 tej ustawy nie daje prawnych podstaw do udzielenia zainteresowanemu zatwierdzenia dokumentacji projektowej z udzieleniem pozwolenia na budowę. Decyzji lokalizacyjnej organ odmówił rozstrzygającego znaczenia, skoro już w dacie złożenia przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego eliminujący dopuszczalność realizowania wnioskowanej inwestycji na projektowanym terenie oraz zmienione brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1 rozważanej ustawy Prawo budowlane. Na wskazane rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył J. Z., wnosząc o zobowiązanie Gminy do wykupienia odeń działki o numerze ewidencyjnym 43/1, skoro nie może ona podlegać planowanemu wykorzystaniu, po uprzednim oszacowaniu wartości działki przez uprawnionego rzeczoznawcę oraz zwrotu kosztów poniesionych na poczet sporządzenia dokumentacji projektowej dla wnioskowanej inwestycji. Tytułem podstawy prawnej wskazał na art. 36 ust. 1 do 3 oraz ust. 5 do 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kolejnym piśmie dodatkowo akcentował okoliczność dysponowania decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, której ważność w wyniku przedłużenia opiewała na czas do końca 2004 r. Rozpatrywany wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę złożył w dacie grudnia 2004 r., w okresie jej obowiązywania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z jego argumentacją. Podnosił, że zarzuty formułowane w skardze nie dotyczą bezpośrednio kwestionowanego rozstrzygnięcia, którego podstawę prawną stanowią wyłącznie unormowania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgonie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Zaskarżona decyzja spełnia rozstrzygający wymóg zgodności z prawem. Prawidłowo organ administracji w zaskarżonej decyzji odwołuje się do ustaleń obowiązującego od 27 marca 2004 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to zgodne z unormowaniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym dla daty zarówno złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jak też powzięcia kontrolowanego administracyjnego rozstrzygnięcia. Ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają prawnie rozstrzygające znaczenie dla oceny dopuszczalności realizowania projektowanej inwestycji i w następstwie zasadności udzielenia pozwolenia na budowę. Obowiązujące od 31 maja 2004 r. brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wprost stanowi o dopuszczalności udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia tylko w sytuacji jego zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jego zgodność z decyzją o warunkach zabudowy ma znaczenie jedynie w przypadku braku miejscowego planu, a zatem nie w okolicznościach kontrolowanego postępowania. Tym samym bez jurydycznego znaczenia pozostaje okoliczność uprzedniego uzyskania przez skarżącego decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z dnia listopada 2003 r. o ważności określonej w wyniku już przedłużenia decyzją z dnia grudnia 2003 r., do końca 2004 r. W szczególności należy zważyć, że te zdarzenia prawne miały miejsce przed wejściem w życie nowej treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rezultacie nie wywołują skutków prawnych dla rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, złożonego pod rządem nowych unormowań powoływanej ustawy Prawo budowlane oraz nowej treści zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście, wbrew stanowisku skarżącego, podnoszone przezeń argumenty, tyczące się prawidłowości zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako prawa miejscowego, wywodzonej ich sprzeczności z konstytucyjnie chronionymi uprawnieniami właścicielskimi, a dalej roszczeń odszkodowawczych z art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie podważają prawnego stanowiska organu administracji, opartego na prawidłowej interpretacji przytaczanych regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W dalszej kolejności też, przy bezsprzecznie stwierdzonym usytuowaniu projektowanej inwestycji na części działki skarżącego położonej w obszarze oznaczonym symbolem R, organ rozstrzygający prawidłowo przywołuje i właściwie ściśle gramatycznie interpretuje zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w § 9 ust. 1 pkt 2 lit. h jego tekstu. Na tej podstawie, z odwołaniem ściśle do unormowań planistycznych, zasadnie wyprowadza konkluzję o wykluczeniu prawnej możliwości lokalizacji wnioskowanej inwestycji na działce o numerze ewidencyjnym 43/1 na jej części zawartej w obszarze oznaczonym symbolem R, wzdłuż drogi krajowej [...], jak to zakłada przedłożona dokumentacja projektowa, stanowiąca integralną część kontrolowanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Przy projektowaniu wnioskowanej inwestycji o lokalizacji w obszarze upraw polowych, wzdłuż drogi krajowej [...], rozważanie przez organ zasadności przeprojektowania jej położenia z przesunięciem na teren oznaczony symbolem A 4L, pozostaje w tej sprawie bez rozstrzygającego znaczenia, zachowując jedynie walor hipotetyczny. Podstawę faktyczną dla prawnej oceny przez organ rozstrzygający wniosku inwestora o zatwierdzenie dokumentacji projektowej wraz z udzieleniem pozwolenia na budowę wyznacza bowiem ściśle treść dokumentacji projektowej załączonej do wniosku przez zainteresowanego, a ta w okolicznościach kontrolowanego postępowania administracyjnego, w sposób niekwestionowany, sytuowała projektowaną stację paliw gazu płynnego na działce 43/1 w jej obszarze o przeznaczeniu na uprawy polowe o przypisanym symbolu R a wzdłuż drogi krajowej [...]. Natomiast formułowane ze strony skarżącego żądanie wykupu nieruchomości oraz roszczeń odszkodowawczych będą podlegały rozpatrzeniu, gdy wystąpi z nimi do organu właściwego. Natomiast nie mogą one podlegać ocenie prawnej w sposób merytoryczny bezpośrednio na drodze sądowoadministracyjnej. Dopiero po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, z inicjatywy zainteresowanego podmiotu, będzie mogła ulec zrealizowaniu kontrola sądowoadministracyjna powziętych rozstrzygnięć w tej właśnie materii. Rozważanie ich zasadności w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym wykracza poza granice rozpatrywanej sprawy, w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczone treścią zaskarżonej decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia dokumentacji projektowej. Reasumując, organ architektoniczno-budowlany u podstaw kontrolowanej decyzji prawidłowo zastosował art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 4 powoływanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od 31 maja 2004 r. Z tych względów, wobec niezasadności skargi, po dokonaniu kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia administracyjnego także ponad granice jej zarzutów i wniosków, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.