II SA/Lu 468/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczenia wychowawczego jako świadczenia nienależnie pobranego oddala skargę. II SA/Lu 468/17 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r. poz. 1659 ze zm.), oraz art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 9 ustawy z dnia 11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2016r., poz. 195 ze zm.) po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 20 lutego 2017 roku odwołania E. S., zam. Ul. [...] [...], od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy C. z dnia [...] roku nr [...] stwierdzającej, że świadczenie wychowawcze wypłacone na syna K. za okres od 1 czerwca do 30 września 2016 roku w łącznej kwocie [...]zł jest świadczeniem nienależnie pobranym (pkt 1) oraz zobowiązującej E. S. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wraz z ustawowymi odsetkami, na wskazany rachunek bankowy, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) orzeka o utrzymaniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu z dnia [...] roku ustalił, że świadczenie wychowawcze wypłacone E. S. na syna K. (ur..) na podstawie decyzji z dnia [...] roku nr [...] za okres od 1 czerwca 2016 roku do 30 września 2016 roku w łącznej kwocie [...]zł jest świadczeniem nienależnie pobranym. Jednocześnie organ zobowiązał E. S. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wraz z ustawowymi odsetkami, na wskazany rachunek bankowy, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że decyzją z dnia [...] roku nr [...] przyznał E. S. na jej syna K. świadczenie wychowawcze w wysokości [...] zł miesięcznie na okres zasiłkowy od 1 kwietnia 2016 roku do 30 września 2017 roku. W dniu 24 października 2016 roku E. S. poinformowała organ o zmianie sytuacji finansowej w związku z podjęciem zatrudnienia od dnia 18 kwietnia 2016 roku. Na podstawie dołączonych dokumentów organ ustalił, że od dnia 1 czerwca 2016 roku ustało prawo E. S. do świadczenia wychowawczego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że świadczenie wychowawcze pobrane za wskazany okres jest "świadczeniem nienależnie pobranym" w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i jako takie podlega zwrotowi. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 25 ust. 1, ust. 3 i ust. 9 ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia ich spłaty na wskazany rachunek bankowy. W odwołaniu E. S. podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji pogarsza i tak już trudną sytuację finansową rodziny, że jest matką samotnie wychowującą dziecko i utrzymuje się z alimentów na dziecko, zasiłku rodzinnego i pracy zlecanej przez A. , na podstawie krótkotrwałych umów o pracę. E. S. dodała, że podjęła pracę na okres próbny w firmie L., na trzy miesiące, ale jej sytuacja dochodowa nie pozwala na zwrot kwoty [...]zł, w związku z czym wnosi o uchylenie decyzji. Po rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze Kolegium uznało zaskarżoną decyzją za zgodną z przepisami ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i utrzymało ją w mocy. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze jest obowiązana do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się m.in.: świadczenie wychowawcze wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego, jeżeli osoba pobierająca to świadczenie była pouczona o braku prawa do jego pobierania. Stosownie zaś do art. 25 ust. 3 i 9 ustawy od kwot nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1-3 i 5, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie. Zdaniem Kolegium organ I instancji słusznie uznał, że świadczenie wychowawcze na K. S. (wcześniej D. ) wypłacone za okres od 1 czerwca 2016 roku do 30 września 2016 roku w łącznej kwocie [...]zł jest "świadczeniem nienależnie pobranym" w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że świadczenie wychowawcze zostało wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do niego, a E. S. była pouczona o braku prawa do jego pobierania. W art. 5 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustanowiono generalną zasadę, że świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, czyli dziecko jedyne lub najstarsze w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia (art. 2 pkt 14), jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800zł, a jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1.200zł. Ustawodawca nie wprowadził regulacji pozwalających na przyznanie świadczenia wychowawczego pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. Legalną definicję "dochodu rodziny" zawiera art. 2 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o "dochodzie rodziny" oznacza to sumę dochodów członków rodziny, natomiast "dochodem członka rodziny" jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalono prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem przypadków odnoszących się do dochodu utraconego i dochodu uzyskanego. Pojęcie "dochodu" należy rozumieć zaś zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1518 z późn. Zm.) do których odsyła art. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych "dochodem" są, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowych od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie społeczne, niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. W oparciu o dokumenty uzyskane przez organ pierwszej instancji drogą elektroniczną w trybie art. 17 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, które są dokumentami urzędowymi (art. 76 § 1 k.p.a.), Kolegium stwierdza, że skarżąca miała w 2014 roku dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód ten w wysokości [...] zł pomniejszony o składkę na ubezpieczenie społeczne w wysokości [...] zł i składki na ubezpieczenie zdrowotne [...] zł wynosił [...] zł. Skarżąca nie udokumentowana utraty tego dochodu ani w postępowaniu w sprawie świadczeń rodzinnych ani w postępowaniu w sprawie świadczenia wychowawczego, jednakże z informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne można domniemywać, że skarżąca utraciła wszystkie źródła dochodu, które miała w roku bazowym 2014 roku. Ostatni tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego ustał bowiem 12 grudnia 2014 roku. Kolegium pominęło zatem ten dochód w poniżej przedstawionych obliczeniach, jednakże zauważyło, że gdyby nawet został uwzględniony nie miałby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy gdyż dochód rodziny byłby jeszcze wyższy od obliczonego. Z akt sprawy wynika, że E. S. ubiegając się o świadczenie wychowawcze na syna K. – wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2016 roku – oświadczyła na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, że miała dochód niepodlegający opodatkowaniu w postaci "alimenty fundusz" na syna, w wysokości [...] zł. Kolegium zauważa, że z akt sprawy dotyczących zasiłku rodzinnego dołączonych do odwołania E. S. od decyzji z dnia [...] 2016 roku nr [...] wynika, że w tamtym postępowaniu skarżąca oświadczyła na piśmie pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, że w roku bazowym 2014 miała dochód niepodlegający opodatkowaniu w postaci świadczeń z funduszu alimentacyjnego na syna w wysokości [...] zł. W związku z tym, że wysokość otrzymanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym Kolegium przyjmuje do dalszych obliczeń kwotę [...]zł miesięcznie w przeliczeniu na dwie osoby w rodzinie. W dniu 24 października 2016 roku E. S. złożyła oświadczenie o rezygnacji z dniem 1 października 2016 roku z prawa do świadczenia wychowawczego przyznanego decyzją z dnia [...] 2016 roku nr [...] i wniosła o uchylenie decyzji przyznającej świadczenie motywując wniosek tym, że 18 kwietnia 2016 roku podjęła pracę i za maj 2016 roku otrzymała wynagrodzenie w wysokości [...] zł. Do oświadczenia dołączyła dokumenty potwierdzające uzyskanie i utratę dochodu oraz ich wysokość. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] 2016 roku.nr [...] uchylił na podstawie art. 155 k.p.a. decyzję z dnia [...] 2016 roku nr [...], począwszy od dnia 1 października 2016 roku. Na podstawie dokumentów dołączonych przez skarżącą do oświadczenia z dnia 24 października 2016 roku organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że po roku bazowym E. S. "uzyskała dochód" w związku z podjęciem zatrudnienia w dniu 8 kwietnia 2016 roku, gdyż dochód za maj 2016 roku zsumowany z dochodem z roku bazowego wynosił [...] zł na osobę w rodzinie (dochód za maj 2016 roku w wysokości [...] zł + [...] zł = [...] zł na dwie osoby). Oznacza to, że prawo ustało od dnia 1 czerwca 2016 roku. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 6 w związku z art. 2 pkt 20 lit. C i art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w przypadku, gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego, świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty. Zatrudnienie w tej firmie na podstawie zawieranych kolejno po sobie kilkunastu umów o pracę umowy trwało do 13 listopada 2016 roku przy czym z dniem 1 października 2016 roku została uchylona decyzja z dnia 26 kwietnia 2016 roku nr [...] Zdaniem Kolegium nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku niezwłocznego poinformowania organu I instancji o zmianie sytuacji dochodowej rodziny, wynikającej z art. 20 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, osoba otrzymująca świadczenie jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego to świadczenie. Skarżąca zobowiązała się do poinformowania organu wypłacającego świadczenia o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w tym o uzyskaniu dochodu, podpisując oświadczenie w formularzu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (część II). Ponadto o obowiązku wynikającym z art. 20 ustawy w tym obowiązku informowania o uzyskaniu dochodu, a także o obowiązku zwrotu świadczeń nienależnie pobranych, została poinformowana w decyzji przyznającej świadczenia rodzinne z dnia 26 kwietnia 2016 roku. Na formularzu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, znajduje się również pouczenie o warunkach przyznania świadczenia wychowawczego i skarżąca oświadczyła, że zapoznała się z tym pouczeniem. E. S. nie poinformowała niezwłocznie organu I instancji o zmianie sytuacji mającej wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w związku z czym organ wypłacił świadczenia pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń od dnia 1 czerwca do 30 września 2016 roku. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że nie ma wątpliwości co do tego, że świadczenie wychowawcze wypłacone od dnia 1 czerwca do 30 września 2016 roku jest świadczeniem nienależnie pobranym w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego jest instytucją zapobiegającą pobieraniu świadczeń przez osoby nieuprawnione, które w toku postępowania nie wykazały całego istotnego dla sprawy stanu faktycznego, albo też zaniechały realizacji ciążącego na nich – jako na uprawnionych – obowiązku informowania organu o każdej zmianie okoliczności faktycznych mających wpływ na dalsze przysługiwanie świadczenia. Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił kwotę nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego [...] zł ([...]zł x [...] miesiące). Organ prawidłowo żąda od E. S. zwrotu kwoty [...]zł, wraz z odsetkami naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty (art. 25 ust. 3 i 9) przy czym Kolegium zaznacza, że z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości 7% w stosunku rocznym (obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 stycznia 2016 roku w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie M.P. z 2016 roku, poz. 47). Skargę na powyższą decyzję wniosła E. S. i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego; - art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; - art. 9, 10 k.p.c. polegające na niepoinformowaniu skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie, że zasiłek rodzinny został uznany za świadczenie nienależnie pobrane, nieudzieleniu jej niezbędnych wskazówek i wyjaśnień; - art. 61 § 4 k.p.a. i 10 k.p.c. przez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji: - o zwolnienie od obowiązków ponoszenia kosztów; - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; - o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, nie wyjaśniono okoliczności faktycznych i prawnych. Ponadto organy nie udzieliły skarżącej niezbędnych wskazówek i wyjaśnień. W konkluzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nie kreują natomiast oceny ani na wypełnianie przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych (np. kierowanie się zasadami współżycia społecznego) ani kryteriów celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania norm prawa administracyjnego). Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz 1369 z pózn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przedmiotem kontroli jest decyzja stwierdzająca, że świadczenie wychowawcze wypłacane na syna K. za okres od 1 czerwca do 30 września 2016 roku w łącznej kwocie [...]zł jest świadczeniem nienależnie pobranym. Podstawą materialnoprawną decyzji jest art. 25 ust 1 i ust 2 pkt ustawy z dnia 11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 oku poz. 195 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze jest obowiązana do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się m.in. świadczenie wychowawcze wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego, jeżeli osoba pobierająca to świadczenie była pouczona o braku prawa do jego pobierania. Sąd w pełni podziela dokonane przez organy administracji ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy. Rozstrzygnięcia wymaga więc czy zmiana sytuacji dochodowej w związku z podjęciem przez E. S. zatrudnienia od dnia 18 kwietnia 2016 roku – zgłoszona przez E. S. w dniu 24 października 2016 roku – ma wpływ na prawo do przyznanego decyzją z dnia [...] 2016 roku świadczenia wychowawczego na K. S. i czy świadczenie to można uznać za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 25 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Kolegium prawidłowo wskazało i przeanalizowało, jaki dochód skarżąca miała w dacie przyznania jej tego świadczenia. Okoliczności te nie budzą wątpliwości i nie były kwestionowane przez skarżącą. Trafnie również SKO w B. P. stwierdziło, że po roku bazowym skarżąca "uzyskała dochód" w związku z podjęciem 18 kwietnia 2016 roku zatrudnienia w firmie H. gdyż dochód za maj zsumowany z dochodem z roku bazowego (2014 r.) wynosił [...] zł na osobę w rodzinie (tj. dochód za maj 2016 r. w wysokości [...] zł + [...] zł = [...] zł na dwie osoby) i przekroczył kryterium dochodowe określone w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci – [...] zł. Oznacza to, że prawo E. S. do świadczenia wychowawczego ustało od dnia 1 czerwca 2016 roku. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 6 w związku z art. 2 pkt 20 lit. C i art. 7 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w przypadku gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty. Podzielić należy stanowisko organów administracji, zgodne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych ugruntowaną na tle świadczeń rodzinnych, że utrata zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej to rozwiązanie umowy o pracę z upływem czasu jaki była zawarta i to szczególnie w sytuacji, gdy od razu zostaje zawarta następna umowa, również na określony wymiar czasu. Pewnych bowiem pojęć nie można interpretować w oderwaniu od rzeczywistych stosunków panujących na rynku pracy, należy uwzględniać realia gospodarcze i zastosować wykładnię funkcjonalną i celowościową. Poza sporem jest, że E. S. od zawarcia w dniu 18 kwietnia 2016 roku umowy o pracę nie traciła ani na jeden dzień źródła dochodu z zatrudnienia przez firmę H. G. G. sp. z o.o., ani nie nastąpiła przerwa w stosunku zatrudnienia. Kolejne umowy zawierane były na takich samych warunkach pracy i płacy (świadectwo pracy z dnia 13 listopada 2016). Trafne jest również stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku niezwłocznego poinformowania organu I instancji o zmianie sytuacji dochodowej, rodziny, wynikającym z art. 20 ustawy, gdyż o podjęciu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę 18 kwietnia 2016 roku poinformowała w dniu 24 października 2016 roku. Podnieść należy, że skarżąca podpisując oświadczenie na formularzu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (część II) zobowiązała się do poinformowania organu wypłacającego świadczenie o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w tym o uzyskaniu dochodu. Została również pouczona o tym, że niepoinformowanie organu o zmianach może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego i skarżąca oświadczyła, że zapoznała się z pouczeniem. Skarżąca miała więc obowiązek informowania organu I instancji o podjęciu każdego zatrudnienia, o zawarcie każdej umowy o pracę, gdyż sytuacja dochodowa była w jej przypadku warunkiem otrzymywania świadczenia wychowawczego, a ocenę czy dochód został "uzyskany" w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i czy ma wpływ na prawo do przyznanego świadczenia wychowawczego powinna pozostawić organowi wypłacającemu świadczenie wychowawcze. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji