II SA/Lu 471/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, , , po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej reprezentowanej przez Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania nieodpłatnie prawa własności nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 30 maja 2005 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Gmina Miejska reprezentowana przez Prezydenta Miasta za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła skargę na decyzję tegoż kolegium z dnia [...]., Nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]., Nr [...] w sprawie odmowy nieodpłatnego nabycia przez Z. i T. małż. B. własności nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. [...], położonej w B. przy ul. [...], będącej w użytkowaniu wieczystym Z. i T. małż. B. i przyznającą Z. i T. małż. B. nieodpłatnie własność nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. [...], położonej w B. przy ul. [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze dlaskiej wniosło o odrzucenie skargi, wskazując iż Gmina Miejska, reprezentowana przez Prezydenta Miasta nie jest legitymowana w tej sprawie do wniesienia skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 50 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacje społeczne w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na mocy § 2 tego przepisu skargę może wnieść również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Czynna legitymacja procesowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przysługuje podmiotowi, który wykaże interes prawny we wniesieniu skargi bądź jeżeli na mocy przepisów szczególnych rangi ustawowej - podmiot ten - jest uprawniony do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu organ administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę administracyjną danego podmiotu, nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na orzeczenie organu odwoławczego wydane na skutek instancyjnej kontroli jego decyzji. Sąd w pełni podziela tutaj stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 10 17/04 (opublikowanym w Rzeczpospolitej z dnia 21 lutego 2005 r.), jak i w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115) oraz pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 301/04 (OSP 2005/2117 z glosą M. Stahl). Ten sam organ administracyjny może występować w obrocie prawnym w dwóch rolach - jako organ powołany do rozstrzygania spraw administracyjnych, gdzie jako strona stosunku administracyjnoprawnego występuje w roli nadrzędnej i jako podmiot podrzędny - administrowany (gdy inny organ rozstrzyga daną sprawę administracyjną) jak i strona stosunku cywilnoprawnego. W przypadku rozstrzygania sprawy administracyjnej przez inny podmiot administracyjny, organ ma co do zasady interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast organ administracyjny rozpatruje daną sprawę administracyjną, prowadzi postępowanie wyjaśniające i wydaje określone orzeczenie, nie może kwestionować rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Oceny tej nie zmienia fakt, iż decyzja organu II instancji może dotyczyć stosunków własnościowych danej jednostki samorządu terytorialnego, a więc wkraczać w sferę jej praw. Jeżeli bowiem obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną postępowania nawet jeżeli decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, Lex nr 54728). Włączenie organów samorządu terytorialnego do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie w znacznym stopniu ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04). W zakresie w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Niedopuszczalnym jest, aby jednostka samorządu terytorialnego zajmowała w konkretnej sprawie różne pozycje - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej. Gmina, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji, me ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Z tego względu skarga Gminy Miejskiej reprezentowanej przez Prezydenta Miasta podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w postanowieniu.