II SA/Lu 471/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia ...Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia ... Wskazaną decyzją organ I instancji – rozpoznając wniosek M. K. z dnia 25 listopada 2011r. o wznowienie postępowania - odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia ...zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. w L. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą (instalacjami, drogami wewnętrznymi i chodnikami, murkami oporowymi i altanami śmietnikowymi) na działkach nr .... przy ul. K. L. Z. w L. W uzasadnieniu wyjaśniono, że M. K., właściciel działki nr ..., bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością inwestora zarzucał pominięcie go jako strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W toku postępowania podnosił, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 4 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 1 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnosił, że sposób zagospodarowania nieruchomości objętej przedmiotowym zamierzeniem będzie determinował rodzaj, intensyfikację i możliwość zabudowy na jego działce, dla której punktem odniesienia będzie zabudowa nieruchomości sąsiedniej. Organ I instancji ustalił, że wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu (M. K. dowiedział się o wydanej decyzji z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa UM w L. z dnia 28 października 2011r.), dlatego postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011r. wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Rozpoznając wniosek organ stwierdził jednak, że skarżący nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie W. w L. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, pomimo iż jest on właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością inwestora, gdyż obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się wyłącznie do działek inwestora, a więc nie narusza interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podzielił to stanowisko wskazując, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia 6 marca 2009r. ustalone zostały warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, a w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji brał udział M. K., który nie zgłaszał zastrzeżeń co do zagospodarowania nieruchomości inwestora. W decyzji tej zostały przesądzone parametry i wielkości, w tym dotyczące kształtowania ładu przestrzennego, tj. linia zabudowy, poziom gzymsu, ilość kondygnacji, o których mowa we wskazywanych przez skarżącego § 4 pkt 1 i § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc nie jest możliwe kwestionowanie tych wielkości w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ wskazał jednocześnie, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę skarżącego, gdyż projektowane budynki będą znajdować się w odległości 34 m i 25 m od granic działki skarżącego, co świadczy o tym, że inwestycja gwarantuje spełnienie warunku określonego w § 13 ust. 1 pkt 1a cyt. rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia. Organ stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co potwierdza pismo Wydziału Ochrony Środowiska UM L. z dnia 2 czerwca 2011r. W konsekwencji, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że skarżący nie posiada interesu prawnego, a jego zarzuty wskazują jedynie na jego interes faktyczny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. K., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący podniósł, że sposób zagospodarowania nieruchomości przez inwestora będzie w sposób oczywisty wpływał na możliwość zabudowy w przyszłości jego działki, co świadczy o tym, że posiada on interes prawny. Skarżący wskazał mianowicie, że zabudowa jego działki będzie musiała być dostosowana do zabudowy istniejącej, bowiem zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w świetle § 7 pkt 1 tego rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi. Z uwagi na takie wynikające z tych przepisów powiązania istniejącej i planowanej zabudowy – zdaniem skarżącego – nie można uznać, że jego działka nie jest objęta oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji, skoro zabudowa działki skarżącego będzie zdeterminowana (np. w zakresie wysokości) rodzajem zabudowy działki inwestora. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. We wniosku o wznowienie skarżący podnosił, że nie zapewniono mu udziału w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W. w L. pozwolenia na budowę, pomimo iż jest on właścicielem działki nr ... graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, a przedmiotowa inwestycja determinuje sposób zagospodarowania w przyszłości działki należącej do skarżącego. Badając skargę należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki wznowienia określone w tym przepisie, m.in. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Postępowanie wszczęte na wniosek o wznowienie przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145 - 145a kpa i – jeżeli stwierdzi, że tak, wydaje na mocy art. 149 § 1 kpa postanowienie o wznowieniu, a następnie - w drugim etapie - bada czy podstawy te faktycznie istnieją i wydaje jedną z decyzji wskazanych w art. 151 kpa tj. odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającą tę decyzję i rozstrzygającą na nowo o istocie sprawy. Badając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że skarżący wskazał jako podstawę wznowienia na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc uzasadnione było wydanie postanowienia o wznowieniu zgodnie z art. 149 § 1 kpa. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, iż nie zachodziły natomiast podstawy do wzruszenia, a więc do zmiany decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia ... zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. w L. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji tj. trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Prawidłowy jest bowiem pogląd organów, że skarżący nie posiadał przymiotu strony w tamtym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dni 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania obiektu reguluje natomiast art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, stanowiąc, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że jego działka nr ... znajduje się w terenie, w którym – na podstawie obowiązujących przepisów - możliwość jej zabudowy byłaby ograniczona ze względu na budowę budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce sąsiedniej. Budowa budynków wielorodzinnych nie należy do inwestycji uciążliwych dla środowiska (w szczególności nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko), co mogłoby ograniczać zabudowę sąsiednich działek; są to "zwykłe" obiekty budowlane, z którymi zasadniczo nie są związane znaczne uciążliwości. Z charakterystyki zatwierdzonego projektu budowlanego nie wynika, by planowane obiekty ze względu na swoje przeznaczenie mogły oddziaływać negatywnie ponad przeciętną miarę na działkę skarżącego, uniemożliwiając zgodne z prawem zagospodarowanie tej działki czy korzystanie z niej, co mogłoby stanowić o nieposzanowaniu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). W projekcie przewidziano natomiast, że planowane budynki zostaną usytuowane w odległości 25 m i 34 m od granicy z działką skarżącego, a więc – jak trafnie zauważył organ odwoławczy – przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwi skarżącemu zagospodarowania jego własnej działki ze względu na konieczność zachowania odpowiednich odległości od budynków i granic działek. W świetle powyższego zasadnie organy uznały, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia ... udzielającą W. w L. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, gdyż z przedłożonego projektu nie wynikało, by inwestycja ta mogła wprowadzać jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego i w korzystaniu z niej. Okoliczność, iż przyszła zabudowa działki skarżącego będzie ograniczona liniami zabudowy wyznaczonymi m.in. przez przedmiotową inwestycję oraz wysokością budynków zrealizowanych w ramach tej inwestycji nie świadczy o interesie prawnym (konkretnym, indywidualnym, realnym) skarżącego w niniejszym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Ograniczenia te mają charakter hipotetyczny, bowiem mogą powstać tylko wtedy, gdy nie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania terenu i konieczne będzie przed udzieleniem skarżącemu pozwolenia na budowę wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Poza tym nie wynikają one bezpośrednio z pozwolenia na budowę, lecz z poprzedzającej ją decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący brał udział w postępowaniu dotyczącym wydawania warunków zabudowy i miał prawo w tamtym postępowaniu kwestionować ustalenia tej decyzji co do zabudowy nieruchomości sąsiednich. W sytuacji występującej w sprawie prawidłowo zatem organy odmówiły na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa uchylenia decyzji Prezydenta Miasta udzielającej pozwolenia na budowę. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270).