II SA/Lu 476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie usunięcia nasypu ziemnego - w zakresie wniosku skarżącej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017r., II SA/Lu 476/17 w zakresie zwrotu kosztów postępowania. p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017r. wydanym na rozprawie sądowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie usunięcia nasypu ziemnego. W pismach z dnia 27 czerwca 2017 r. /data nadania, k. 72 i 73/ skarżąca złożyła wniosek o "zwrot kosztów w kwocie 300 zł" (uiszczonych tytułem wpisu sądowego od skargi), a także zwrot kosztów podróży na rozprawę sądową w kwocie 50 zł oraz kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu od zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 12 kwietnia 2017 r. (poprzednia sygnatura - II SA/Lu 1298/16) uchyleniu w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." postanowienia o odrzuceniu skargi (k.40). Skarżąca podniosła, że wszystkie te kwoty uiściła, pomimo, że przy doręczeniu postanowienia z dnia 12 kwietnia 2017 r. została pouczona, że postępowanie jest wolne od wpisu. Wskazała, że znajduje się w ciężkiej sytuacji życiowej. Mając na uwadze treść wniosku oraz to, że został on złożony w terminie na wniesienie wniosku o uzupełnienie wyroku tj. w ciągu 14 dni od jego ogłoszenia, a więc zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. - powyższy wniosek Sąd potraktował jako wniosek o uzupełnienie wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 476/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady zwrotu kosztów postępowania między stronami zostały określone w art. 199 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem - strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Należy podkreślić, że tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle bowiem art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (...). Brak jest natomiast podstaw prawnych w sytuacji, gdy sąd skargi nie uwzględni, a więc gdy ją oddali. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. R . Skarżącej nie należy się zatem zwrot uiszczonego wpisu od skargi oraz zwrot kosztów przejazdu do sądu. Tylko w razie uwzględnienia skargi (uchylenia zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenia jej nieważności) skarżącej przysługiwałby zwrot poniesionych kosztów postępowania. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów w wydanym w dniu 21 czerwca 2017 r. wyroku, a zatem skarżąca nie może domagać się również uzupełnienia tego wyroku - wniosek nie może być zatem uwzględniony. Wprawdzie w pouczeniu, na które wskazuje skarżąca, jest informacja o tym, że postępowanie jest wolne od wpisu, ale dotyczy to tylko postępowań ściśle określonych tj. postępowania zażaleniowego w przedmiocie kosztów sądowych, prawa pomocy oraz w przypadkach, o których mowa w art. 220 § 4 P.p.s.a. – dotyczących zażaleń m.in. na postanowienia o odrzuceniu skargi, skargi kasacyjnej – przepis ten nie obejmuje natomiast zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 195 § 2 P.p.s.a., a takie było przedmiotem zażalenia wniesionego przez skarżącą. Skarżąca zasadnie zatem uiściła wymagany od tego zażalenia wpis w kwocie 100 zł. Ubocznie należy wskazać, że w razie trudnej sytuacji materialnej skarżąca ma prawo domagać się przyznania prawa pomocy. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.