II SA/Lu 478/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2024 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 maja 2024 r., znak: [...] - po rozpatrzeniu odwołania G. D. (dalej także jako "skarżący") oraz K. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. P. z dnia 19 marca 2024 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku biurowo-socjalno-magazynowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości B., G. W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 18 stycznia 2024 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. P. wpłynęło pismo skarżącego z dnia 16 stycznia 2024 r., dotyczące samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku biurowego zlokalizowanego na ww. działkach. Skarżący zarzucił, że do przedmiotowego budynku dobudowano część magazynową, w której odbywa się produkcja papieru. W reakcji na powyższe pismo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie użytkowania wskazanego budynku, o czym pismem z dnia 28 lutego 2024 r. zawiadomił strony postępowania. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości B. zlokalizowany jest budynek biurowo-socjalno-magazynowy, który został wybudowany przez Zakład Produkcyjno-Handlowy "W. " W. A. (dalej także jako "inwestor"), a którego obecnym właścicielem jest W. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. . Przedmiotowy obiekt powstał na podstawie decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia 31 października 2006 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja została następnie zmieniona decyzją z dnia 27 czerwca 2007 r., znak: [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego, w zakresie zmiany architektury budynku (okna) oraz zmiany przeznaczenia dwóch pomieszczeń biurowych na socjalne. Z zamiennego projektu zagospodarowania działki wynika, że opracowanie projektu zamiennego związane jest z powiększeniem terenu wokół budynku, co pozwala na wykonanie okien w pomieszczeniach biurowych i pomieszczeniach wypoczynku. Pozostałe warunki posadowienia i lokalizacji nie uległy zmianie. Organ pierwszej instancji stwierdził, że z projektu budowlanego będącego załącznikiem do pozwolenia na budowę wynika, iż część obiektu przeznaczona jest do celów magazynowych (559,40 m2), natomiast pozostała część będzie pełnić funkcję biurowo-socjalną (2 kondygnacje o powierzchni użytkowej 197,40 m2 oraz sprężarkownia o powierzchni 13,30 m2). Inwestor zakończył budowę przedmiotowego obiektu budowlanego w 2007 r., a następnie w dniu 18 września 2007 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Po analizie przedstawionych przez inwestora dokumentów oraz po przeprowadzeniu w dniu 21 września 2007 r. kontroli, organ nadzoru budowlanego stwierdził, że obiekt budowlany wykonano w całości zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. P. decyzją z dnia 25 września 2007 r., znak: [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku biurowo-socjalno-magazynowego. Decyzją z dnia 28 grudnia 2011 r., nr [...], znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Produkcyjno-Handlowemu "W. " W. A. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę hali produkcyjnej przetwórstwa papieru na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości B. S. [...]. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany zakładał, że rozbudowana część o powierzchni 653,40 m2 będzie zapewniała prawidłowe funkcjonowanie istniejącego zakładu produkcyjnego. W rozbudowywanej części budynku zaprojektowano sprężarkownię i pomieszczenia przeznaczone do konfekcjonowania papieru, mające stanowić końcowy cykl istniejącej linii produkcyjnej przetwórstwa papieru higienicznego. Inwestor zakończył rozbudowę w 2012 r., a następnie w dniu 5 marca 2012 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej hali produkcyjnej. Po analizie przedstawionych przez inwestora dokumentów oraz po przeprowadzeniu w dniu 7 marca 2012 r. kontroli, organ nadzoru budowlanego stwierdził, że rozbudowę hali produkcyjnej wykonano w całości zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. P. decyzją z dnia 12 marca 2012 r. znak: [...] r. udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej hali produkcyjnej. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2024 r. inspektorzy PINB w R. P. nie stwierdzili, by zlokalizowany na działkach nr ewid. [...] i [...] budynek biurowo-socjalno-magazynowy był użytkowany w inny sposób, niż określony w pozwoleniach na budowę i decyzjach o pozwoleniu na użytkowanie, obejmujących poszczególne etapy realizacji budynku. Inspektorzy ustalili także, że wymiary spornego obiektu są zgodne z projektem budowlanym. W protokole kontroli wskazano, że dla budynku prowadzona jest książka obiektu, do której dołączone zostały protokoły kontroli: rocznej stanu technicznego budynku z dnia 9 stycznia 2024 r. (protokół nie zawiera zaleceń i uwag), pięcioletniej stanu technicznego budynku z dnia 10 stycznia 2022 r. (protokół nie zawiera uwag i zaleceń), protokół z przeglądu stanu przewodów kominowych z dnia 14 kwietnia 2023 r. (w którym stwierdzono brak zastrzeżeń). Powyższe przeglądy zostały przeprowadzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Do akt sprawy dołączono postanowienie Wójta G. W. z dnia 24 sierpnia 2011 r. znak: [...], stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjnej przetwórstwa papieru, z uwzględnieniem zabudowy w obrębie całego zakładu w miejscowości B. S. [...] W tak ustalonym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. P. decyzją z dnia 19 marca 2024 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku biurowo-socjalno-magazynowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości B.. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnieśli wspólnie G. D. i K. D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów Prawa budowlanego, polegające na bezprawnym uznaniu, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku, oraz na błędnym uznaniu, że budynek jest zgodny z projektem budowlanym i przepisami Prawa budowlanego. Odwołujący się zarzucili także, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające obarczone jest wadami, albowiem organ pierwszej instancji nie poczynił ustaleń co do charakterystycznych parametrów budynku oraz co do zgodności wybudowanego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 16 maja 2024 r. (zaskarżoną do Sądu) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie swych rozważań organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zmiana sposobu użytkowania budynku biurowo-socjalno-magazynowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości B.. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, definiującego pojęcie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W ocenie organu drugiej instancji, PINB w R. P. wyjaśnił w sposób należyty stan faktyczny sprawy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że sporny obiekt został zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 31 października 2006 r. wydanej przez Starostę R. , która następnie decyzją z dnia 27 czerwca 2007 r. została zmieniona w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego, w zakresie zmiany architektury budynku (okna) oraz zmiany przeznaczenia dwóch pomieszczeń biurowych na socjalne. Z kolei decyzją z dnia 25 września 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. P. udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Z akt sprawy wynika ponadto, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 28 grudnia 2011 r, obejmującą rozbudowę hali produkcyjnej przetwórstwa papieru, a decyzją z dnia 12 marca 2012 r. udzielono mu pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej hali produkcyjnej. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził wobec tego, że sporny budynek biurowo-socjalno-magazynowy powstał legalnie. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy budynek był użytkowany przez inwestora, a obecnie jest użytkowany przez jego następcę prawnego – W. P. Sp. z o.o., zgodnie ze sposobem użytkowania określonym w pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji zamiennej i decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Podczas kontroli w dniu 13 lutego 2024 r. nie stwierdzono bowiem innego sposobu użytkowania. Część budynku pełni funkcję biurowo-socjalną, a część funkcję magazynową. Nie stwierdzono również zmiany sposobu użytkowania rozbudowanej części hali produkcyjnej. Okoliczność ta powoduje, że konieczne stało się umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu odwoławczego złożył G. D.. Skarżący w pierwszym kolejności wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego, bowiem – jak wskazał - zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. W dalszej kolejności wniósł o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. P. w przedmiocie umorzenia postępowania, wraz z utrzymująca ją w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 16 maja 2024 r., jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zwrócił się o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą, w której przedmiotem rozpoznania jest jego skarga na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 2024 r., znak: [...] Zdaniem skarżącego, sprawy te pozostają ze sobą w związku i mogłyby być objęte jedną skargą. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzja w sprawie projektu zamiennego (znak: [...]) została wydana przez Starostę R. z naruszeniem przepisów szczególnych określających jego właściwość, a zatem przez organ niewłaściwy w sprawie i jest nieważna. W ocenie skarżącego, zamierzenie inwestycyjne, które inwestor przeprowadził na podstawie decyzji z dnia 31 października 2006 r., a następnie dokonał zmiany tego zamierzenia, które zostało zatwierdzone decyzją z dnia 27 czerwca 2007 r., w istocie stanowi jeden duży budynek biurowo-produkcyjno-magazynowy o długości około 95 m i szerokości 50 m. Projekt budowlany takiego budynku jest sprzeczna z przepisami rozporządzeniami dotyczącymi warunków technicznych, którym powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, oraz rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według tych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają bowiem prawa. Kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu, którego przedmiotem była ocena legalności sposobu użytkowania budynku biurowo-socjalno-magazynowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...], wraz z rozbudowaną częścią hali produkcyjnej przetwórstwa papieru na działkach nr ewid. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości B. S. [...] Istota prowadzonego w tym przedmiocie postępowania sprowadzała się do oceny, czy ww. budynek jest użytkowany w sposób zgodny sposobem użytkowania określonym w wydanych dla tego obiektu decyzjach o pozwoleniu na budowę i o pozwoleniu na użytkowanie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły tym samym przepisy art. 71 i art. 71a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny t.j. – Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej jako "Pr.bud."). Ten tryb postępowania determinowany był treścią pisma skarżącego z dnia 16 stycznia 2024 r., które stało się asumptem do wszczęcia z urzędu postępowania przez organy nadzoru budowlanego, a w którym to piśmie skarżący zarzucił, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Wobec tak zakreślonego przedmiotu niniejszej sprawy nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o połączenie jej do wspólnego rozpoznania ze sprawą, w której przedmiotem rozpoznania jest skarga G. D. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 2024 r., znak: [...] (tj. ze sprawą zarejestrowaną pod sygnatura akt II SA/Lu 479/24). Wskazana decyzja zapadła w odrębnej sprawie, której przedmiotem był inny obiekt budowlany należący do W. P. Sp. z o.o. (tj. budynek hali namiotowej z łącznikiem zlokalizowany na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości B. S. [...]). Postępowanie w sprawie tego budynku było przy tym prowadzone w innym trybie, niż mający zastosowanie w sprawie niniejszej, tj. w trybie postepowania naprawczego uregulowanego w art. 50 i art. 51 Pr.bud., którego istota sprowadzała się do oceny, czy podczas budowy wskazanego hali namiotowej z łącznikiem doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Powołana sprawa ze sprawę niniejsza powiązana jest jedynie tym, że objęty nią obiekt należy do tego samego podmiotu, co budynek będący przedmiotem niniejszego postepowania. Różny tryb postępowania oraz przedmiot spraw powodują jednak, że sprawy te nie pozostaje zatem ze sobą związku, który uzasadniałby ich połączenie do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Ponadto, skoro w sprawach tych w sprawach tych zapadły odrębne decyzje, nie mogły być one objęte jedną skargą, a zatem nie zachodzi też przesłanka połączenia spraw określona w art. 111 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do przedmiotu niniejszej sprawy oraz podstawy prawnej podjętych w niej decyzji, podkreślić też trzeba, że poza granice sprawy, które zgodnie z powołanym na wstępie art. 134 § 1p.p.s.a. wyznaczają granice kontroli sądowej, wykracza ocena, czy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku biurowo-socjalno-magazynowego, jak też decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę oraz późniejsza decyzja o pozwoleniu na rozbudowę hali produkcyjnej, zostały wydane zgodnie z prawem. Zaznaczyć jedynie ubocznie należy, że tak długo, jak decyzje te, jako ostateczne, pozostają w obrocie prawnym i tym samym korzystają z domniemania legalności, brak jest podstaw do zakwestionowania przez organy nadzoru budowlanego robót budowlanych wykonanych zgodnie z tymi decyzjami i w warunkach w nich określonych. Co więcej, dopóki w obrocie prawnym funkcjonują również ostateczne decyzje organu nadzoru budowlanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie (wydane odpowiednio po zakończeniu ww. inwestycji, tj. po zakończeniu budowy budynku biurowo-socjalno-magazynowego oraz po zakończeniu późniejszej rozbudowy hali produkcyjnej), niedopuszczalne byłoby również prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego mającego na celu weryfikację zgodności robót budowlanych wykonanych przy budowie przedmiotowego budynku z zatwierdzonymi projektami budowlanymi i warunkami udzielonych pozwoleń na budowę (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 201/15, opubl. ONSAiWSA 2017/3/49). W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie może zostać uwzględniony wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 27 czerwca 2007 r., znak: [...], w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę dla przedmiotowego budynku biurowo-socjalno-magazynowego, albowiem ocena legalności tej decyzji nie mieści się w granicach przedmiotowej sprawy. Ponownie podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie ogranicza się do oceny, czy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. W tym względzie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 71 ust. 1 Pr.bud., przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (pkt 2); podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 3). Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 71 ust. 2). Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4). Art. 71a Pr.bud. określa natomiast tryb postępowania organu nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Kluczowe dla ustalenia zmiany sposobu użytkowania jest porównanie bieżącego sposobu użytkowania do sposobu użytkowania obiektu określonego w pozwoleniu na budowę. Przy czym w świetle art. 71 ust. 1 Pr.bud., nie chodzi o jakąkolwiek zmianę sposobu użytkowania w odniesieniu do pierwotnego, bądź dotychczasowego legalnego sposobu użytkowania, ale o zmianę wpływającą na istotne wymagania dotyczące danego obiektu, związane z konkretnym sposobem korzystania z niego. W kwalifikacji działań inwestora jako zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części chodzi bowiem o to, by ustalić, że dokonano modyfikacji (w istocie podwyższenia) wymagań stawianych obiektowi budowlanemu lub jego części, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania. Wymagania te muszą przy tym zmierzać i być związane z wartościami chronionymi przez Prawo budowlane. Zmianą sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu art. 71 ust. 1 Pr.bud. jest wszakże tylko taka zmiana, która zagraża wspomnianym wartościom (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. II OSK 737/20; wyroki WSA w Białymstoku z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 942/23 i II SA/Bk 944/23; opubl. w CBOSA). Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że budynek ten został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone przez Starostę Radzyńskiego decyzją z dnia 31 października 2006 r. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany, który został poddany ocenie organów i dołączony do akt sprawy, zakładał, że przedmiotowy budynek ma się składać z części przeznaczonej do celów magazynowych (559,40 m2), zaś jego pozostała część pełnić ma funkcje biurowo-socjalną (2 kondygnacje o powierzchni użytkowej 197,40 m2 oraz sprężarkownia o powierzchni 13,30 m2). Na wniosek inwestora Starosta [...] decyzją z dnia 27 czerwca 2007 r. zmienił ww. decyzje o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany zamienny przewidujący zmiany – względem pierwotnego projektu – w zakresie architektury budynku (realizacji dodatkowo otworów okiennych w ścianie szczytowej) oraz z zakresie przeznaczenia dwóch pomieszczeń (w miejsce biurowego przewidziano przeznaczenie socjalne). W pozostałym zakresie projekt budowlany nie uległ mianie. Z kolei rozbudowana hala produkcyjna przetwórstwa papieru została zrealizowana w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia 28 grudnia 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany zakładał, że rozbudowana część o powierzchni 653,40 m2 będzie zapewniała prawidłowe funkcjonowanie istniejącego zakładu produkcyjnego. W rozbudowywanej części budynku zaprojektowano sprężarkownię i pomieszczenia przeznaczone do konfekcjonowania papieru. Kontrola przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. P. w dniu 13 lutego 2024 r. nie wykazała, by kontrolowany obiekt bądź jego poszczególne części były użytkowane w sposób inny, niż przewidziany w ww. decyzjach. Ocena ta znajduje potwierdzenie w sporządzonym protokole kontroli (k. 18-21 akt adm. I inst.), oraz włączonej w poczet materiału dowodowego dokumentacji fotograficznej, wykonanej podczas kontroli (koperta - k. 70 akt adm. I inst.). W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie, a sprowadzające się do analizy zatwierdzonych ww. decyzjami projektów budowlanych i zestawienia ich treści z wynikami przeprowadzonej kontroli, było wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i nie naruszało standardów określonych przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ustalonym stanie faktycznym zasadne jest uznanie, że w obrębie kontrolowanego obiektu nie doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 Pr.bud., wymagającej uprzedniego zgłoszenia. Zaznaczyć należy, że w istocie również argumentacja skarżącego na żadną taką zmianę nie wskazuje. Skarżący kwestionuje bowiem jedynie legalność zmian wprowadzonych w projekcie budowlanym zamiennym dla spornego budynku biurowo-socjalno-magazynowego, zatwierdzonych decyzją z dnia 27 czerwca 2007 r. Skoro jednak powołana decyzja, którą zmiany te zaakceptowano i w tym zakresie zmieniono pozwolenie na budowę, pozostaje w obrocie prawnym, rozwiązania nią dopuszczone nie mogą zostać zakwalifikowane jako nielegalna (samowolna) zmiana sposobu użytkowania. W tych okolicznościach postępowanie w sprawie legalności sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu zasadnie zostało umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.