II SA/Lu 479/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Rektora z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów p o s t a n a w i a zwrócić Rektorowi kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, jako nienależnie uiszczoną opłatę z tytułu zwrotu kosztów postępowania, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z dnia 3 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – po rozpoznaniu skargi A. L. na decyzję Rektora z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów – uchylił zaskarżoną decyzje oraz decyzję Dziekana z dnia [...] r. Jednocześnie – wobec uwzględnienia skargi – Sąd zasądził od Rektora na rzecz A. L. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 19 grudnia 2017 r. (k. 38v akt sadowych). W dniu 13 lutego 2018 r. Uniwersytet kwotę 457 zł, zasądzoną na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania, uiścił na rachunek tutejszego Sądu (potwierdzenie wpłaty – k. 65 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Należy wyjaśnić, że kwota zasądzona od organu administracji, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), w wyroku uwzgledniającym skargę, tytułem zwrotu kosztów postępowania, jest kwotą należną na rzecz strony skarżącej, nie zaś opłatą na rzecz Sądu. W razie uprawomocnienia się takiego orzeczenia organ, kwotę zasądzoną tytułem zwrotu kosztów postępowania, jest zatem zobowiązany wpłacić bezpośrednio na rzecz strony skarżącej, nie zaś jako opłatę sądową na rachunek sądu (ani też nie za pośrednictwem sądu). W związku z powyższym uiszczoną na rachunek tutejszego Sądu w imieniu Rektora kwotę 457 zł, odpowiadającą wysokości zasądzonych w niniejszej sprawie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, uznać należało za opłatę nienależną i zwrócić Rektorowi na podstawie art. 225 p.p.s.a., w myśl którego opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że powyższy przepis znajduje zastosowanie również w odniesieniu do opłat uiszczonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez organ administracji, albowiem stroną w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej jest nie tylko skarżący, lecz również organ, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Podkreślić końcowo należy, że w zaistniałej sytuacji Rektor pozostaje zobowiązany do wpłaty kwoty zasądzonej wyrokiem z dnia 3 października 2017 r. tytułem zwrotu kosztów postępowania bezpośrednio na rzecz skarżącej (o ile dotychczas tego nie uczynił). Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.