II SA/Lu 481/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odpowiedzi na skargę na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niewypłaceniu przyznanego świadczenia pieniężnego na dożywianie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odpowiedzi na skargę na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niewypłaceniu przyznanego świadczenia pieniężnego na dożywianie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym zakresie. W dniu 27 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Okoliczność ta – oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż skarga J. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odpowiedzi na skargę na bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niewypłaceniu przyznanego świadczenia pieniężnego na dożywianie, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, co zostało wskazane w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2012 r. Stąd, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, należało odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.