II SA/Lu 484/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (spr.), Sędzia NSA Witold Falczyński, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i Z.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania budowy obiektu budowlanego oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]r., po rozpatrzeniu zażaleń J. i Z.B. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]"na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] r. znak: [...] nakazujące Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wstrzymanie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przedszkolem i garażami podziemnymi na działkach przy ul. [...] i [...] w L. z powodu wykonywania jej w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił wstrzymania budowy przedmiotowego obiektu na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W motywach podano, że w sytuacji gdy inwestor zakończył roboty budowlane przy realizacji obiektu /co wynika ze złożonych zażaleń/ organ nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 prawa budowlanego powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i w zależności od jego wyników zastosować odpowiednio przepis art. 51 prawa budowlanego. Wstrzymywanie ukończonych robót budowlanych było bezprzedmiotowe, wobec czego organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji i odmówił wstrzymania budowy na podstawie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i Z.B. wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego /art. 40, 50, 51 prawa budowlanego oraz prawa procesowego/. Skarżący opisali szczegółowo odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego jakie popełnił inwestor przy realizacji budynku wielomieszkaniowego z przedszkolem i garażami przy ul. [...]. Jednocześnie skarżący stwierdzili, że zrealizowany już budynek jest eksploatowany i użytkowany – co – ich zdaniem stanowi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wydania przez organ nadzoru – rozbiórki na mocy art. 48 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż przepis art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ określający w jakich przypadkach właściwy organ wstrzymuje postanowienie prowadzenia robót budowlanych dotyczy sytuacji gdy roboty budowlane są w toku. Natomiast w sytuacji gdy inwestor wykonał już przedmiotowe roboty, co w sposób bezsporny wystąpiło w niniejszej sprawie – zbędne stało się wydawanie postanowienia o wstrzymaniu wykonywania robót. Prawidłowo zatem zaskarżonym postanowieniem uchylono postanowienie organu I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdzając prawidłowo bezprzedmiotowość orzekania w sprawie na podstawie art. 50 prawa budowlanego winien był umorzyć postępowanie w tym przedmiocie zamiast odmawiać wstrzymania budowy. Tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania nie powoduje jednak – zdaniem sądu konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że pozostają one bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a dotyczą nieprawidłowości jakie popełnił inwestor realizując obiekt budowlany w warunkach odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę, a które to nieprawidłowości będą przedmiotem oceny właściwych organów na dalszym etapie postępowania prowadzonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 51 prawa budowlanego. Z tych względów i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji uznając skargę za pozbawioną podstaw prawnych.