II SA/Lu 487/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. M. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2003. r (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. nr 73, poz. 764) po rozpatrzeniu odwołania S.M. od decyzji Starosty z dnia [...]stycznia 2003r. (Nr [...]) w sprawie nie wyrażenia zgody na przeznaczenie 1,50 ha gruntu rolnego do zalesienia z działki nr 365 o całkowitej powierzchni 2,29 ha , położonej w obrębie wsi M.N. gmina J. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdziło, że na podstawie uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2002r. w sprawie zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego na leśny, do zalesienia został przeznaczony grunt rolny S.M. o powierzchni 0,07 ha, który nie spełnia normy obszarowej określonej w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Wynika to z tego, że w świetle przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczaniu gruntów rolnych do zalesienia, właściciel gruntu może złożyć pisemny wniosek do starosty, właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu, o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Następnie starosta przed rozpatrzeniem takiego wniosku i wydaniem decyzji o przeznaczeniu gruntu do zalesienia, jest zobligowany przepisami cyt. ustawy powiadomić o otrzymanych wnioskach właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu wójta, burmistrza lub prezydenta oraz wystąpić z prośbą o akceptację przez radę gminy zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego na leśny, a brak stanowiska rady gminy w terminie 30 dni uznaje się za akceptację rady gminy dla wniosku. W przedmiotowej sprawie Starosta po otrzymaniu wniosku S.M. o przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego o powierzchni 1,50 ha , z działki Nr 365 o całkowitej powierzchni 2,29 ha , położonej we wsi M.N. gmina J., pismem z dnia 31 stycznia 2002r. powiadomił Burmistrza Miasta o wniosku skarżącego. Następnie zwrócił się z prośbą o akceptację przez radę gminy zmiany charakteru użytkowania przedmiotowego gruntu. Z kolei Rada Miejska w dniu [...] marca 2002r. podjęła uchwałę w sprawie zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego na leśny i z działki nr 365 stanowiącej własność skarżącego przeznaczyła do zalesienia powierzchnię 0,07 ha gruntu rolnego. Natomiast art. 3 ust. 2 tejże ustawy stanowi, że łączna powierzchnia gruntu przeznaczonego do zalesienia nie może być mniejsza niż 0,4 ha i nie może przekraczać 30 ha, przy czym minimalna powierzchnia wydzielenia musi wynosić co najmniej 0,10 ha. W niniejszej sprawie Rada Miejska zaakceptowała do zalesienia grunt rolny skarżącego o pow. 0,07 ha , który nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 3 ust. 2 ustawy, podkreślił organ II instancji, stąd orzekł jak w sentencji. W skardze do Sądu skarżący tj. S.M. wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. W treści skargi podnosi podstawowy zarzut, że Starosta zwrócił się do Rady Miejskiej w dniu 31 stycznia 2002r. o sformułowanie opinii o przeznaczeniu jego gruntu o pow. 1,50 ha do zalesienia. Jednak uchwała Rady Miejskiej zapadła dopiero w dniu 21 marca 2002r. czyli po terminie 30 dni przewidzianym w art. 3 ust. 7 cyt. ustawy z dnia 8 czerwca 2001r.o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, a więc należało uznać, że nie sformułował opinii negatywnej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dyspozycja z art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. nr 73 poz. 764),obowiązującego w stanie prawnym w dacie wydania decyzji przez starostę, stanowiła, że rozpatruje on wnioski według kolejności ich wpływu i wydaje decyzje w terminie 60 dni od dnia otrzymania wniosku. Ponadto prowadzi rejestr wniosków uwzględniający terminy ich wpływu. O otrzymanych wnioskach starosta informuje właściwego ze względu na miejsce położenia gruntu wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, występując z prośbą o akceptację przez radę gminy zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego na leśny. Brak stanowiska rady gminy w terminie 30 dni uznaje za akceptację gminy (miasta) tj. wyrażenie opinii pozytywnej . Ponadto w świetle art. 3 ust. 8 cyt. ustawy z 8 czerwca 2002r. jeżeli zgłoszone wnioski przekraczają roczny limit zalesienia, starosta powiadamia właścicieli gruntów, których wnioski nie zostały rozpatrzone, o terminie ich rozpatrzenia oraz planowanym rozpoczęciu zalesienia w kolejnych latach, tj. w tej sprawie w 2003 roku. Natomiast ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 k.p.a. jednoznacznie wynika, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej została podjęta z przekroczeniem ustawowego terminu tj. 30 dni wyznaczonego w dyspozycji art. 3 ust. 7 tejże ustawy a obowiązującego w dacie podjęcia tejże uchwały tj. [...] marca 2002 roku. Starosta wystąpił bowiem z prośbą o wyrażenie opinii w tym zakresie do Rady Miejskiej już w dniu 31 stycznia 2002 roku. Natomiast nowela do przedmiotowej ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 46, poz. 392) w zakresie dotyczącym art. 3 weszła w życie dopiero z dniem 31 stycznia 2003 roku (art. 5 tejże ustawy). Oznaczało to, że w istocie należałoby uznać , iż Rada Miejska wyraziła opinię pozytywną z powodu upływu terminu do jej wydania tj. 30 dni obowiązującego w dacie jej podjęcia. W tym stanie prawnym i faktycznym nie nastąpiłoby więc naruszenie dyspozycji art. 3 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 8 czerwca 2001r. Ponadto organ II instancji ponownie orzekając w tej sprawie powinien wziąć pod uwagę także wytyczne wynikające z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2004 roku /sygn. akt II SA/Lu 675/03/. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1570) Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku.