II SA/Lu 488/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wojciech Kręcisz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie wydania pełnej informacji w postaci wykazu gruntów przejętych z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, w zakresie formalnoprawnej dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W. J. w dniu 2 czerwca 200S r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie tegoż kolegium wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia [...]., Nr [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta sprawy wydania pełnej informacji w postaci wykazu gruntów przejętych z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa z nieruchomości położonej w L. przy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr ISO, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego nie spełnia żadnego z tych wymogów. Po pierwsze - w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu, który przewidywałby możliwość wniesienia zażalenia na tego typu postanowienie (art. 141 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Po wtóre - postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie to jest formą reakcji organu administracji publicznej wyższego stopnia na zażalenie wniesione na bezczynność organu administracji publicznej. Jest to więc jedno z postanowień, o których mowa wart. 123 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, które rozstrzyga kwestie wynikające w toku postępowania - a związane z jego przewlekłością - a nie rozstrzygające o istocie sprawy. Tym samym postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, choć wydane w toku postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zauważyć również należy, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego do organu administracji publicznej wyższego stopnia jest warunkiem formalnym wystąpienia osoby zainteresowanej ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji I instancji (art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę W. J. jako niedopuszczalną ze względu na przedmiot zaskarżenia należy odrzucić.