II SA/Lu 488/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton - Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej świadczeń rodzinnych nienależnie pobranych postanawia: przyznać B. W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. W złożonej skardze skarżąca zwróciła się m.in. z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego [...]. W nadesłanym na wezwanie urzędowym formularzu wniosku PPF skarżąca nie zakreśliła żądanego zakresu prawa pomocy, jednakże mając na uwadze treść wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w skardze, referendarz przyjął, że skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawa, w której strona wniosła skargę, mieści się w wymienionej kategorii spraw, a zatem strona jest w tej sprawie zwolniona z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o przyznaniu prawa pomocy (art. 262 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 ( 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stwierdzić należy, że wniosek strony o ustanowienie radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ strona wykazała, spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jak wynika z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca jest samotną matką wychowującą małoletnią córkę, z którą zamieszkuje w [...]. Skarżąca nie posiada żadnego majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów finansowych. Źródłem utrzymania rodziny jest zasiłek socjalny na dziecko w wysokości [...] euro oraz wynagrodzenie za pracę skarżącej w kwocie [...] euro. Skarżąca podniosła, że ze względu na stan zdrowia ([...], [...], choroba [...] i [...]), nie może podjąć pracy na pełny etat, ponadto ma problemy z uzyskaniem alimentów od ojca dziecka (oświadczenie z dnia 16 lipca 2014 r.). Osiągane dochody skarżąca przeznacza na konieczne koszty utrzymania (wynajem mieszkania – [...] euro; energia elektryczna – [...] euro; ogrzewanie – [...] euro; szkoła córki – [...] euro; Internet i TV – [...] euro, paliwo do samochodu – [...] euro; telefon – [...] euro i pozostałe bieżące potrzeby związane z codziennym utrzymaniem). Skarżąca spłaca również zaciągnięty przez siebie w 2003 r. w Polsce kredyt na zakup mieszkania (obecnie należącego do jej starszej pełnoletniej córki), którego miesięczna rata wynosi [...] zł (wg. nadesłanego na wezwanie referendarza harmonogramu spłat). Z powodu trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej skarżąca nie spłaca natomiast zadłużenia związanego z uprzednio prowadzoną działalnością gospodarczą (oświadczenie skarżącej z dnia 16 lipca 2014 r.). Mając na uwadze przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wynikającą z akt sprawy sytuację materialną strony skarżącej (wysokie koszty utrzymania za granicą, utrzymywanie się głównie ze świadczeń pomocy społecznej, brak wolnych środków pieniężnych po opłaceniu koniecznych kosztów utrzymania, brak majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika), rodzinną (samotne wychowywanie dziecka, trudności z uzyskaniem alimentów od ojca dziecka) i zdrowotną (posiadane przez skarżącą schorzenia), uznać należy, że strona nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe prowadzi do wniosku, że strona znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 262 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.