II SA/Lu 489/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku dyferencyjnego do świadczenia wychowawczego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania D. G. (dalej: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku dyferencyjnego do świadczenia wychowawczego na dziecko na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 7 kwietnia 2016 r. D. G. złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej w L. wniosek o ustalenie uprawnienia do świadczenia wychowawczego na kolejne dziecko L. G. Jako członków rodziny wymieniła obok siebie także dwójkę dzieci oraz męża, pracującego w Szwajcarii od 15 września 2014 r. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie wnioskodawczyni z dnia 6 października 2016 r., że jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy. Natomiast mąż wnioskodawczyni, poza wynagrodzeniem za pracę, pobiera na dwójkę dzieci świadczenia rodzinne w Szwajcarii, w wysokości 200 CHF miesięcznie na każde dziecko. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Marszałek Województwa [...] odmówił D. G. przyznania dodatku dyferencyjnego do świadczenia wychowawczego na dziecko, na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w L. dokonał niezbędnych przeliczeń, z których wynika, iż miesięczna kwota zasiłku rodzinnego pobieranego przez wnioskodawczynię na terenie Szwajcarii wynosi na L. G. 800,51 zł (200 CHF x 0,9208 euro x 4,3468 zł = 800,51 zł). Organ podniósł, że kwota zasiłku rodzinnego z ustawodawstwa szwajcarskiego jest wyższa od kwoty świadczenia wychowawczego z ustawodawstwa polskiego, wobec czego organ odmówił prawa do dodatku dyferencyjnego w postaci świadczenia wychowawczego w okresie, w którym mają zastosowanie przepisy wspólnotowe dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Szwajcarii. D. G. w odwołaniu od powyższej decyzji podkreśliła, że nie zgadza się z jej treścią. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie uwzględniło odwołania. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wynikające z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2004.166.1) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2009.284.1). Dalej Kolegium podkreśliło, że istota sprawy sprowadza się do ustalenia czy świadczenie wychowawcze przyznawane na podstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz.195., z późn. zm. dalej jako ustawa) jest świadczeniem rodzinnym w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004. W ocenie Kolegium "świadczenia rodzinne" to świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, co w sposób oczywisty koreluje z celem świadczenia wychowawczego, którym jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze należy traktować jako świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 pkt z) i art. 3 ust. 1 lit. j) wyżej wymienionego rozporządzenia. Prawo unijne nie pozbawia członków rodziny pracownika uprawnień przysługujących im według ustawodawstwa państwa zamieszkania. Pracownik ma jedynie uprawnienie w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo państwa zatrudnienia. W przypadku gdy jeden rodzic pracuje, a drugi nie jest zatrudniony, wówczas świadczenie rodzinne wypłaca się według ustawodawstwa pierwszego, tj. zatrudnienia. W sytuacji, gdy każde z rodziców pracuje, wówczas świadczenie wypłaca się zgodnie z ustawodawstwem, w którym mieszkają dzieci. Gdy ma miejsce zbieg uprawnień, w odpowiednim przypadku określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza kwotę przewidzianą przez pierwsze ustawodawstwo. Organ odwoławczy zauważył, że taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie. Instytucja zagraniczna szwajcarska, miejsca zatrudnienia ma pierwszeństwo w wypłacie świadczeń rodzinnych dla dzieci odwołującej i świadczenia rodzinne wypłaca na każde dziecko w rodzinie w kwocie 200 CHF miesięcznie, tj. 800,51 zł (200 CHF x 0,9208 euro x 4,3468 zł). Wysokość zasiłku rodzinnego nie jest kwestionowana przez odwołującą. W Polsce D. G. wystąpiła o przyznanie świadczeń wychowawczych na kolejne dziecko. Wysokość świadczenia wychowawczego wynosi 500 zł miesięcznie, zaś wysokość zasiłku rodzinnego wynosi miesięcznie 95 zł miesięcznie na dziecko do ukończenia 5 roku życia, co oznacza, że świadczenia rodzinne według ustawodawstwa krajowego są niższe od kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo w wysokości 800,51 zł miesięcznie na dziecko. Przy zbiegu uprawnienia do świadczeń rodzinnych wnioskodawczyni w Polsce mogłaby otrzymać dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza kwotę wypłaconych świadczeń miesięcznych na dziecko, według ustawodawstwa szwajcarskiego. W tej sprawie taka sytuacja nie występuje, dlatego odwołującej nie przysługuje dodatek dyferencyjny na dziecko z tytułu świadczenia wychowawczego. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, Kolegium stwierdziło, że nie może się do niego odnieść, ponieważ odwołująca nie sprecyzowała na czym polegają błędy zawarte u uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. G. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: - art. art. 2, 67, 68 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, w sytuacji, w której przepisy te nie powinny być w ogóle stosowane; - art. art. 7, 8, 10, 14, 52, 107 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie; - art. 1 ust. 3, art. 4, art. 5, art. 8 pkt 4, art. 11, art. 16 ust. 5 art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Skarżąca podniosła, że bezsprzecznie Szwajcaria nie jest państwem członkowskim Unii Europejskiej. Mąż skarżącej co prawda pracując w Szwajcarii otrzymuje świadczenie społeczne na dziecko w kwocie 200 franków szwajcarskich, ale kwota tego świadczenia nie powinna mieć żadnego wpływu na możliwość otrzymywania świadczenia wychowawczego wynikającego z ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Organy nie wytłumaczyły, dlaczego i na jakiej podstawie w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004. Również organy obu instancji niepoczyniły żadnych ustaleń w zakresie, czy świadczenia otrzymywane przez męża skarżącej w Szwajcarii pokrywają się ze świadczeniem dochodzonym w państwie zamieszkania dziecka na podstawie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Organ pierwszej instancji w sposób wadliwy zebrał materiał dowodowy gdyż pracownik Marszałka Województwa [...] zwracał się o udzielenie wszelkich informacji w formie telefonicznej. Zważywszy na odległość pomiędzy siedzibą organu a miejscem zamieszkania skarżącej, organ powinien skorzystać z przepisu art. 52 k.p.a. (mówiący o pomocy prawnej). Tym bardziej, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, a o odstąpieniu od tej zasady skarżąca nie była poinformowana. Ponadto naruszono art. 10 k.p.a. ponieważ skarżąca nie była informowana o możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji administracyjnej. Wskutek tego zaniechania, skarżącej nie zapewniono czynnego udziału w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia, czy też stwierdzenia nieważności. Stan faktyczny sprawy, wbrew temu co sugeruje skarżąca, w kluczowych dla wydania decyzji aspektach został ustalony w sposób prawidłowy i znajduje oparcie w zgromadzonych w aktach dokumentach. Wynika z nich mianowicie, że mąż skarżącej, jest zatrudniony w Szwajcarii gdzie pobiera na dwoje dzieci świadczenie rodzinne w kwocie 400 CHF - państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w którym zastosowanie znajdują wymienione w art. 2 pkt. 15 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 str. 1 ze zm.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonania rozporządzenia nr 883/2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, str. 1). Ww. akty normatywne - jak trafnie zauważał Marszałek Województwa [...], działający w sprawie na podstawie art. 16 ustawy - stanowiąc element porządku prawnego obowiązującego w Polsce, wprowadzają regulacje przeciwdziałające kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodzin w tym samym czasie w różnych krajach, poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu i zasad zawieszania już ustalonych świadczeń. Tak więc w myśl art. 68 ust. 2 zd. pierwsze rozporządzenia nr 883/2004, w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne ustalane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mającym pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Tenże zaś ustęp przewiduje pierwszeństwo prawa udzielanego z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. Samo natomiast pojęcie "świadczeń rodzinnych" w przywoływanym rozporządzeniu, zdefiniowane w jego art. 1 lit. z, oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Definicja ta jest bardzo szeroka i swoim zakresem obejmuje nie tylko świadczenia, które zostały umiejscowione w polskim prawie w ustawie o świadczeniach rodzinnych, ale również inne świadczenia, które mają odpowiadać wydatkom rodziny. Takim świadczeniem jest świadczenie wychowawcze, które ma wspomóc rodzinę w wychowywaniu dzieci i którego celem jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tak jak świadczenia rodzinne wymienione w ustawie o świadczeniach rodzinnych.(por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 262/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 26 września 2017 r., sygn. akt II SA/Op 364/17). Przy czym, wbrew twierdzeniu skarżącej, na podstawie art. 90 ust. 1, rozporządzeniem nr 883/2004 zostali objęci, w ramach pozostawionych w mocy w oparciu o powoływany przepis rozporządzeń dotychczasowych, obywatele państw objętych Porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, obywatele Szwajcarii oraz Grenlandii. Przepisy koordynacji stosowane są również do obywateli państw trzecich. Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 osoby, do których stosuje się to rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego. Zasadą jest zatem podleganie ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Zgodnie z art. 1 lit. i akapit 1 i rozporządzenia nr 883/2004 określenie "członek rodziny" oznacza, m.in. każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia. Świadczenie wychowawcze, którego domaga się skarżąca stosownie do treści art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 3 ustawy, przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Skarżąca, wypełniając wniosek z dnia 7 kwietnia 2016 r., jako członków rodziny wymieniła obok siebie ( osoba bezrobotna) także dwójkę dzieci oraz męża, pracującego w Szwajcarii od 15 września 2014 r. Zważywszy na treść przedstawionych unormowań, powtórzyć przyjdzie, że w przedmiotowej sprawie krajem właściwym w pierwszej kolejności do wypłaty świadczenia wychowawczego na L. G., mieszkającą w Polsce, jest kraj właściwy ze względu na miejsce wykonywania pracy najemnej przez ojca dziecka, a więc Szwajcaria. W drugiej kolejności dopiero państwem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych jest Polska, bowiem matka małoletniej L. G. nie jest aktywna zawodowo w Polsce, pozostając jako osoba bezrobotna, co znajduje potwierdzenie w zaświadczeniu Powiatowego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] października 2016 r. W tym stanie rzeczy, zasadnie organy rozważyły na zasadzie art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004 kwestię dodatku dyferencyjnego. Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia - art. 4 ust. 3 ustawy. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie - art. 5 ust. 1 ustawy (....). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, miesięczna kwota zasiłku rodzinnego pobieranego przez wnioskodawczynię na terenie Szwajcarii wynosi na L. G. 800,51 zł (200 CHF x 0,9208 euro x 4,3468 zł = 800,51 zł). Organy poprawnie dokonały przeliczenia wysokości przysługującego małoletniej świadczenia na podstawie przelicznika walut Europejskiego Banku Centralnego na dzień 1 marca 2016 r., stosownie do przepisu art. 90 rozporządzenia nr 987/2009. Oznacza to że, świadczenie rodzinne na dziecko wynosi 800,51 zł i jest wyższe od świadczenia wychowawczego wynoszącego 500 zł. W konsekwencji, organy prawidłowo uznały, iż stronie nie przysługiwało prawo do świadczenia wychowawczego w wysokości dodatku dyferencyjnego na dziecko mieszkające w Polsce, gdyż wysokość świadczenia wychowawczego w Polsce jest niższa od kwoty świadczenia rodzinnego przysługującego stronie na dziecko w Szwajcarii. Zdaniem sądu, chybiony jest również zarzut podniesiony w skardze, dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej co do zebranego materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji administracyjnej. Wymaga podkreślenia, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, akceptowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, iż nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. automatycznie skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia powołanego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skuteczność zarzutu naruszenia postanowień przepisu art. 10 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Przy czym, to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 494/17). Odnosząc powyższe stanowisko do badanej sprawy należy stwierdzić, że zarzut okazał się całkowicie bezpodstawny. Po pierwsze, skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego twierdzenia co do naruszenia przez organ przepisu art. 10 k.p.a.. Po drugie, z analizy akt wynika, że organ pierwszej instancji, pismem z dnia 11 października 2016 r. (k. 18 akt adm. I inst.) jednak wezwał skarżącą do udziału w podejmowanych czynnościach w sprawie rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, poprzez złożenie stosownych dokumentów. Przy czym charakteru tego wezwania nie zmienia fakt, że jako podstawę organ wskazał art. 67 rozporządzenia 883/2004, nie zaś art. 10 k.p.a. Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy są kwestie podnoszone na rozprawie dnia 30 listopada 2017 r. przez pełnomocnika skarżącej o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników przez D. G. Kwestia ta nie była znana organom administracji w dacie rozpoznawania sprawy, a ponadto w aktach sprawy znajduje się: oświadczenie skarżącej z dnia 4 października 2016 r., złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu Karnego oraz zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] października 2016 r., z którego wynika że skarżąca zarejestrowana jest jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub innych świadczeń. Prawidłowo więc organy uznały skarżącą za osobę bezrobotną, skoro z definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2017 r., poz.1065) jest to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...) zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeśli nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Natomiast Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie ocenia prawidłowości ostatecznych decyzji o rejestracji skarżącej jako bezrobotnej oraz decyzji KRUS w świetle zacytowanej powyżej definicji bezrobotnego gdyż kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku dyferencyjnego do świadczenia wychowawczego na dziecko na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. Przypomnieć również należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, w sprawie dokonano prawidłowych ustaleń i podjęto prawidłowe rozstrzygnięcie, które zostało należycie umotywowane. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), oddalił skargę.