II SA/Lu 490/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor - sprawozdawca, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent – Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005 r. sprawy ze skargi Z. i A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia kwietnia 2005r., znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania Z. i A. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia lutego 2005r., znak: [...] nakazującej im rozbiórkę domku letniskowego o wym. 9,50x6,30m znajdującego się na działce nr ewid. 1167/6 w K. gm.O. W uzasadnieniu wyjaśniono, że przedmiotowy budynek został wybudowany samowolnie, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę i niezgodnie z ogólnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w 1994r. Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia października 2004r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia listopada 2003r., znak: [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku, jak również utrzymującą ja w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia stycznia 2004r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd podniósł, że nie został zapewniony stronie czynny udział w postępowaniu, gdyż organ nie umożliwił inwestorom zapoznania się z informacjami zasięgniętymi w Wojewódzkim Ośrodku Doradztwa Rolniczego oraz w Urzędzie Miejskim. W ponownym postępowaniu organ I instancji w wykonaniu wyroku Sądu pismem z dnia lutego 2005r., znak: [...] wezwał strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i poinformował o możliwości składania pisemnych i ustnych wyjaśnień, a następnie wydał decyzję nakazującą Z. i A. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego. Rozpoznając odwołanie organ II instancji stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt, że przedmiotowy budynek przeznaczony jest do okresowego wypoczynku rodzinnego, a zatem w myśl §3 pkt.7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) stanowi tzw. budynek rekreacji indywidualnej. Ponieważ - jak twierdzi inwestor - od czasu budowy nie były wykonywane w nim żadne prace adaptacyjne, mało wiarygodny jest argument o wcześniejszym wykorzystaniu obiektu jako pieczarkarni, a obecnie jako suszarni roślin. Bezspornym jest przy tym, że dokonana w 1994r. samowola budowlana narusza ustalenia obowiązującego w okresie budowy obiektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy i Miasta Nr XI/110/91 z dnia 20 czerwca 1991r. (Dz.Urz. Woj. Nr 10 z 1991r.) Działka, na której znajduje się przedmiotowy budynek położona jest bowiem w terenie oznaczonym w planie symbolem A4R- przeznaczonym pod uprawy polowe i ogrodnicze, na którym obowiązuje zakaz zmiany sposobu użytkowania i realizacji obiektów kubaturowych nie związanych z gospodarką rolną. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu na terenach przewidzianych pod uprawy rolne dopuszcza się lokalizowanie nowych siedlisk w powiązaniu z istniejącą zabudową siedliskową, jeżeli gospodarstwo posiada wielkość nie mniejszą od średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie (pkt.4.3) oraz realizację uzupełniającej zabudowy oraz drugiego domu mieszkalnego dla właściciela i jego rodziny bez wydzielenia odrębnej działki budowlanej (pkt.4.7) Zdaniem organu odwoławczego okoliczności sprawy nie wskazują na związek wybudowanego przez inwestorów domku letniskowego z - istniejącą na tej samej działce rolno- ogrodniczej - zabudową siedliskową lub innego rodzaju zabudową, gdyż działka ta w okresie budowy, tj. w 1994r. była niezabudowana. Również sąsiednie działki nie stanowią zabudowanych działek siedliskowych. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli Z. i A. K., domagając się uchylenia decyzji obu organów. Skarżący podnieśli, że organy nie ustaliły rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowego budynku, który wybudowany został jako zaplecze gospodarstwa rolnego oraz w celu hodowli pieczarek i suszenia roślin leczniczych i ozdobnych, produkcji ziół, bukietów oraz magazynowania sprzętu do uprawy roślin, co było dopuszczalne w świetle obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą Nr XI 110/91 Rady Miasta i Gminy z dnia czerwca 1991r., zmienionego uchwałą Nr XXXII/279/98 z dnia czerwca 1998r. Skarżący zarzucili, że organy nie przeprowadziły zapoczątkowanego dowodu z opinii Wojewódzkiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego na temat wymogów, jakim powinny odpowiadać budynki, w których hodowane mają być pieczarki. Zdaniem skarżących błędne jest również stanowisko organów, iż podział pierwotnej działki o pow.0, 93ha o nr 1167/2 na cztery działki o nr 1167/3, 1167/4, 1167/5 oraz działkę skarżących 1167/6, powiększoną o sąsiednią działkę nr 1167/1 nie ma w sprawie znaczenia, bowiem w momencie nabycia przez skarżących udziału ¼ części własności działki oznaczonej nr 1167/2, działka ta graniczyła z zabudowaną posesją nr ewid. 1165. Zabudowana jest również działka nr 1164. Okoliczności te, na poparcie których skarżący przedłożyli w toku postępowania odpowiednie dokumenty geodezyjne wskazują, że w 1994r. ich działka stanowiąca wówczas część działki nr 1167/2 usytuowana była w ciągu zabudowy siedliskowej i wykorzystywana przez jej poprzedniego właściciela A. W. jako zaplecze własnego gospodarstwa rolnego z suszarnią tytoniu i innymi pomieszczeniami gospodarczymi. Zdaniem skarżących, użytkowany przez nich przedmiotowy budynek nadal służy jako zaplecze ich gospodarstwa rolnego, zajmującego pow. ponad 10 ha i jednocześnie stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy na sąsiednich działkach, co jest dopuszczalne w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Bezspornym jest, iż przedmiotowy domek letniskowy o wym. 9,50x6,30m został wybudowany na działce nr 1167/6 Gm. O. w 1994r. bez pozwolenia na budowę. Z uwagi na datę powstania budynku w sprawie niniejszej ma zastosowanie art. 37ust.1pkt.1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 ze zm.) Zgodnie z treścią cyt. przepisu organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, gdy zostanie stwierdzone, iż obiekt wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W toku postępowania ustalono, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą XI/110/91 Rady Miasta i Gminy z dnia czerwca 1991r., zmienionego uchwałą Nr XXXIII/279/98 Rady Miejskiej z dnia czerwca 1998r., działka nr 1167/6 znajduje się na terenie oznaczonym na mapie symbolem A4R, przeznaczonym pod uprawy polowe i ogrodowe. Plan nie przewiduje na tym terenie zarówno możliwości wybudowania domku letniskowego, jak i przekształcenia budynku gospodarczego w taki domek. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma podstaw do uznania za wiarygodne twierdzenia skarżących, że przedmiotowy budynek został wybudowany jako pieczarkarnia, a obecnie jest wykorzystywany do suszenia i przechowywania ziół. Sam bowiem skarżący w toku oględzin przeprowadzonych w dniu maja 2003r. przez organ pierwszej instancji przyznał, że przedmiotowy budynek jest obecnie domkiem letniskowym, przy czym Sąd nie dał wiary, iż początkowo budynek ten stanowił pieczarkarnię, skoro - jak oświadczył skarżący - od zakończenia budowy nie wykonywano w nim żadnych prac wymagających pozwolenia właściwego organu. Również załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza, że jest to domek letniskowy (k.22-23 akt administracyjnych). Sąd nie podziela zatem zarzutów skarżących naruszenia przepisów postępowania i nie wyjaśnienia stanu faktycznego. W sprawie niniejszej doszło do kontroli sądowej decyzji zarówno Powiatowego, jak i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w konsekwencji do uchylenia obu tych decyzji z powodu naruszenia art. 10 kpa. Przeprowadzono powtórnie postępowanie dowodowe, w toku którego umożliwiono stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem oraz składanie oświadczeń i wyjaśnień (k.62, 64), skarżący mieli więc możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i złożenia nowych wniosków. Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego organ rozpatrujący sprawę nie miał obowiązku przeprowadzać dowodów z urzędu lub uwzględnić wniosku o dopuszczenie kolejnego dowodu, jeżeli uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, w świetle materiałów dowodowych znajdujących się w aktach sprawy, brak informacji Wojewódzkiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego na temat uprawy pieczarek nie stanowił przeszkody w wydaniu przez organy administracyjne zaskarżonych decyzji. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).