II SA/Lu 491/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maciej Kierek, Wiesława Achrymowicz (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 na rozprawie sprawy ze skargi H. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Wójt Gminy, decyzją z dnia [...]stycznia 2003r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek położonych w R. przy ul. J., oznaczonych numerami geodezyjnymi 1290 i 1293 pod inwestycję w postaci budowy stacji paliw na gaz płynny propan - butan z budynkiem stacji zaopatrzonym w przyłącza. Wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym przewidziane przeznaczenie dla wskazanych działek dopuszcza między innymi, lokalizację usług. Określił także warunki wynikające z wymogów: urbanistyczno-budowlanych, potrzeby zaopatrzenia w media , ochrony interesów osób trzecich, dopuszczenia do eksploatacji zbiorników do magazynowania gazu płynnego, ochrony środowiska. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał unormowania art. 40 ust.1, art. 42 ust. 1 i 2 oraz art. 46 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpoznaniu odwołania H. i B. małżonków K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...]lutego 2003r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podzieliło ocenę prawną organu pierwszej instancji, uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne przyjęte za jej podstawę. Wskazało na brak przesłanek do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja może prowadzić do naruszenia interesu osób trzecich, gdy planowane zamierzenie inwestycyjne nie pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającego na wskazanych działkach lokalizację usług nieuciążliwych. Zważywszy rozmiar wnioskowanych jej parametrów technicznych, organ drugiej instancji odwołał się do stanowiska Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty Powiatu, kwalifikującego planowane zamierzenie inwestycyjne jako usługę nieuciążliwą, skoro w świetle § 3 ust. 1 pkt 12 lit. "e" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w jego przypadku wykluczony jest obowiązek sporządzenia takiego raportu. W konkluzji przywołał unormowanie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o której wyżej , stanowiące o niemożności odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wymóg zachowania przez inwestora ściśle określonych warunków technicznych przy realizowaniu inwestycji, należy do kognicji organu udzielającego pozwolenia na budowę w oparciu o podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany. Na powyższe skargę złożyli H. i B. małżonkowie K., nie zgadzając się ze stanowiskiem organów administracji, rozstrzygających w toku instancji. W uzasadnieniu swej opozycji podnosili, że teren wskazany pod planowane zamierzenie inwestycyjne nie ma przeznaczenia usługowego, przemysłowego. Wokół usytuowana jest bowiem jedynie zabudowa mieszkalna. Należący do nich dom, położony w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, nie dopuszcza tak bliskiego zlokalizowania stacji paliw, przede wszystkim ze względów bezpieczeństwa, ochrony środowiska, co nadto istotnie pogorszy standard zamieszkiwania, zmniejszy wartość ich nieruchomości. Stacje paliw winny być, co do zasady, sytuowane poza granicami miast. Przedstawione w skardze stanowisko znajduje poparcie u większości mieszkańców ul. J. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, jako niezasadnej. Podtrzymało argumentację prawną wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, M.M. okazał decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...]lipca 2003r., udzielającą pozwolenia na budowę omawianej inwestycji, na działkach objętych kontrolowaną decyzją, opatrzoną stwierdzeniem prawomocności z dniem [...] sierpnia 2003r. i oświadczył, że inwestycję już zrealizował, która funkcjonuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę, zważył co następuje: Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, znajdująca uregulowanie prawne w ustawie z dnia 07 lipca1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w art. 39 i następne, stanowi co do zasady pierwszy i niezbędny etap postępowania, mającego za cel zrealizowanie wskazanego w niej zamierzenia inwestycyjnego, na określonych jej treścią warunkach, stanowionych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W literaturze przedmiotu ten jej charakter, istotę określa się mianem promesy dla przyszłego inwestora, otwierającej drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę z zatwierdzeniem projektu budowlanego, odpowiadającemu między innymi wymogom wskazanym właśnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji funkcjonowanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczają w czasie: moment uzyskania przez jej adresata ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem projektu budowlanego, nie później jednak niż okres ważności zakreślony w treści jej samej. W pierwszym przypadku decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wobec spełnienia swej funkcji w obrocie prawnym, z istoty rzeczy traci rację bytu; gdy w drugim, wobec samego upływu czasu, zostaje pozbawiona przymiotu ważności ze skutkiem wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym stanie prawnym, skoro z dniem 22 sierpnia 2003r. inwestor, będący jednocześnie adresatem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, legitymował się nie tylko ostateczną, ale i prawomocną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, w odniesieniu do tożsamego zamierzenia inwestycyjnego, to uprzednia decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z tym momentem utraciła rację bytu w obrocie prawnym, wobec zrealizowania zawartej w niej promesy. Powyższe czyni postępowanie sądowoadministracyjne , dotyczące kontroli jej legalności, bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym miejscu wymaga zaakcentowania bezwzględny obowiązek inwestora utrzymywania zrealizowanej inwestycji w stanie zgodnym z prawem, to jest spełniającym między innymi wymogi techniczne, tak by jej funkcjonowanie nie stwarzało zagrożenia, nie powodowało ujemnego oddziaływania na otoczenie, środowisko. W razie nierespektowania tych wymagań, każdy podmiot, legitymujący się interesem prawnym, może domagać się od właściwych organów powzięcia rozstrzygnięć, obligujących inwestora do korzystania z inwestycji jedynie w warunkach odpowiadających prawu. Z tych względów, na mocy powołanego wyżej unormowania art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.