II SA/Lu 50/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. S. 10 / dziesięć/ złotych kosztów postępowania Sygn.akt II SA/ Lu 50/ 03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2002r i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą J.S. wykonanie czynności mających na celu doprowadzenie wykonanego remontu budynku gospodarczego położonego w miejscowości N.D. do stanu zgodnego z prawem. Czynności te miałyby polegać na wykonaniu planu sytuacyjnego na mapie oraz opracowania inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót wraz z opinią techniczną dotyczącą oceny prawidłowości ich wykonania .W uzasadnieniu decyzji podano, iż w toku oględzin nieruchomości stwierdzono odstępstwo przeprowadzonych robót budowlanych od projektu typowego WB- 3311 zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 17 września 1986r. Według organów administracji polegało ono na zwiększeniu wymiarów budynku z 5,14 x 12,64 do 8,65 x 13,35 m. Odstąpienie od warunków zezwolenia na budowę nastąpiło samowolnie. Przedłożenie żądanych dokumentów pozwoli na podjęcie działań zmierzających do uzyskania przez inwestorkę pozwolenia na użytkowanie budynku. J.S. uznała decyzję za niesłuszną. Tłumaczyła, iż przedmiotowy budynek został wzniesiony 14 lat temu przez jej męża. Sześć lat temu syn zmienił poszycie dachu z foliowego na blaszany. Budynek nie stwarza zagrożenia dla zwierzyny leśnej, a zatem zmuszanie jej do ponoszenia dużych wydatków związanych z wywiązaniem się z nałożonych obowiązków jest działaniem nieracjonalnym. Stwierdziła ponadto, iż działka na której wzniesiony został budynek nie jest jej własnością . Budynek jest natomiast współwłasnością jej i jej męża J.S. Nie mają orzeczonego rozwodu ani podziału majątku. W tej sytuacji zakwestionowała zasadność obciążania kosztami wyłącznie jej. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga jest uzasadniona.Za błędne uznać należy stanowisko organów administracji zgodnie z którym osobą zobowiązaną do wykonania czynności określonych w zaskarżonej decyzji jest wyłącznie skarżąca. Stosownie do art.52 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz . U .z 2000r Nr. 106 poz.1126 ze zm. ) adresatami decyzji o której mowa w art.51 tej ustawy są inwestor, właściciel, lub zarządca obiektu budowlanego. Znajdująca się w aktach sprawy decyzja Naczelnika Gminy z dnia [...] września 1986r znak[...] wskazuje, iż pozwolenia na budowę budynku gospodarczego udzielono J.S. W piśmie z lipca 2002r ( bez dokładnej daty jego sporządzenia ) przyznał on , iż wszelkie budynki na nieruchomości położonej w N.D. stanowią współwłasność małżeńską ze skarżącą. Uznać zatem należy , iż J.S. ma interes prawny w postępowaniu w sprawie nałożenia obowiązków w trybie art.. 51 ust.1 pkt.2 prawa budowlanego Podstawy do odmiennej oceny nie można upatrywać w treści ewidencji gruntów i budynków , która zdaniem organów orzekających stanowiła istotny dowód przemawiający za odmówieniem J.S. praw strony. Przepis art.51 prawa budowlanego nie odnosi się do właściciela nieruchomości , ale do właściciela obiektu budowlanego. Może być nim także właściciel nieruchomości, której częścią składową jest obiekt budowlany ( art.46 § 1 kc ) . Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art.145 § 1 pkt.4 kpa. Zaskarżone decyzje należało zatem uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 poz.1270 ).Z uwagi na interes skarżącej , która mogłaby ponieść szkodę w związku z wykonaniem zaskarżonych decyzji Sąd na podstawie art..152 powołanej ustawy uznał za stosowne orzec , iż nie podlegają one wykonaniu do czas uprawomocnienia się wyroku . O kosztach postanowiono w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.