II SA/Lu 500/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z art. 6 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. G. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] w sprawie uznania za bezpodstawne zarzutów do prowadzonej przez Urząd Skarbowy w C. na podstawie tytułów wykonawczych [...] egzekucji kwoty 276,00 zł z tytułu opłat za wywóz nieczystości. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] Wójt Gminy L. uznał za bezpodstawne wniesione w dniu 18 marca 2009 r. przez A. G. zarzuty do prowadzonej przez Urząd Skarbowy w C. na podstawie tytułów wykonawczych [...] - egzekucji kwoty 276,00 zł dotyczącej opłat za wywóz nieczystości. W decyzji z dnia [...], która stała się prawomocna – Wójt Gminy L. nałożył na A. G. obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych. Wobec tego, że zobowiązana nie wykonała postanowień decyzji – organ administracyjny wszczął postępowanie egzekucyjne dotyczące nałożonego obowiązku. Postępowanie takie prowadzi Urząd Skarbowy w C. Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów kwestionujących zasadność nałożonego obowiązku uiszczania opłat, organ I instancji stwierdził, że właściciel nieruchomości może wykonać nałożony obowiązek przez zawarcie umowy z uprawnionym podmiotem, zapłacenie za usługę i udokumentowanie wykonania obowiązku przez okazanie takiej umowy i dowodów opłaty za usługę. W złożonym na postanowienie Wójta Gminy z dnia [....] zażaleniu – A. G. wskazała na bezprawność decyzji Wójta Gminy, narzucającej obowiązek zawarcia umowy z wybraną przez niego firmą. Podniosła, że wywóz odpadów z jej nieruchomości prowadzony był przez inną firmę - z tego tytułu poniosła opłaty- i uważa, że tym samym wypełniła nałożony obowiązek. Uważa, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego za pośrednictwem urzędu skarbowego jest wyłudzeniem należności i powoduje podwójne opłacenie tej samej usługi. A. G. w piśmie uzupełniającym z dnia 8 maja 2009 r. wnosiła o uchylenie postanowienia Wójta Gminy L., nakazanie wycofania tytułów wykonawczych i zobowiązanie Wójta do pokrycia strat i zwrot kosztów bezprawnej egzekucji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie podzieliło argumentacji podanej w zażaleniu i utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium omówiło mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (art. 6 ust. 1, 6, 7, art. 9a ust. 1) oraz przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiące o sposobie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i uprawnieniach dłużnika do zgłoszenia zarzutów w tym postępowaniu, dopuszczalnych podstawach zarzutów i obowiązku wyrażenia przez wierzyciela stanowiska w zakresie tychże zarzutów. W sprawie niniejszej obowiązek nałożony na dłużnika – skarżącą A. G. - określony był w doręczonych tytułach wykonawczych, a wynikał z prawomocnej decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...]. Polegał on na obowiązku uiszczenia opłat po 23 zł miesięcznie za usuwanie odpadów komunalnych przez wskazaną firmę. Obowiązek został nałożony decyzją, ponieważ sama skarżąca nie przedłożyła stosownej umowy z firmą uprawnioną do odbierania odpadów, posiadającą zezwolenie do prowadzenia tego typu działalności na terenie gminy. Treść zarzutu zgłoszonego przez skarżącą sprowadza się do kwestionowania zasadności nałożonego przez Wójta Gminy w decyzji obowiązku, nie powołuje się natomiast na wymienione w art. 33 ustawy egzekucyjnej podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. G. wnosiła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. jako wydanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego: art. 6 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 5 i 353 Kodeksu cywilnego oraz zasad postępowania administracyjnego (art. 7-10 i 11 kpa). Skarżąca uważa, że przedmiotowe postanowienie utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy L. wydaną bezprawnie, a sprowadzającą się do narzucenia obowiązku zawarcia umowy ze wskazaną firmą, która nie przedstawiła warunków i treści ewentualnej umowy na wywóz nieczystości. Dodaje, że spełniła obowiązek w zakresie realizacji ustawy o utrzymaniu czystości przez uprawnioną firmę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu postanowienia. Zwrócono uwagę, że podstawą zarzutów mogą być wyłącznie okoliczności wyczerpująco wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a same zarzuty nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji ostatecznych. Jeżeli obowiązek nałożony w ostatecznej decyzji jest wymagalny – podlega egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten to przekazywanie odpadów komunalnych firmie F.H.U. "A-Z. E." z siedzibą w K. i uiszczanie za tę usługę w określonym terminie, opłat w wysokości po 23 zł miesięcznie na rzecz Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska. Jeśli skarżąca sama nie zawarła umowy na wywóz odpadów z uprawnioną firmą – stosowny obowiązek ustanowił Wójt, a ten obowiązek podlega egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, do czego sąd administracyjny jest zobowiązany z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że postanowienie to prawa nie narusza. Zostało ono wydane w toku prowadzonego przez organ egzekucyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. – postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących niewykonania obowiązku uiszczenia opłat za odbieranie odpadów komunalnych w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Obowiązek ten został nałożony na skarżącą A. G. decyzją Wójta Gminy w L. z dnia [...], doręczoną jej w dniu 28 grudnia 2007 r., a wobec niezaskarżenia orzeczenia w trybie przewidzianym prawem stało się ono prawomocne i podlegało wykonaniu. Powyższe potwierdza decyzja i dowód jej doręczenia, znajdujące się w aktach administracyjnych na k-18 i 19. Prawidłowe jest stanowisko organów administracji, iż na etapie postępowania egzekucyjnego nie może być dokonywana ocena zgodności z prawem prawomocnej decyzji podlegającej wykonaniu, stąd podnoszone przez skarżącą zarzuty wydania przez Wójta Gminy L. decyzji z naruszeniem tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 ze zm.), art. 7, 10 i 11 kpa nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przepisów kodeksu cywilnego, to organy administracji w toku postępowania administracyjnego i sąd administracyjny w toku postępowania sądowego przepisów tych nie stosuje, a zatem skarga w tej części nie jest zasadna. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy w L. z dnia [...], stanowił art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dotyczący zarzutów i procedury rozpatrzenia tych zarzutów, jakie dłużnik może składać w toku prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania. Podstawy prawne zarzutów zawarte są w art. 33 pkt 1-10 ustawy. Skarżąca formułując zarzuty w piśmie z dnia 18 marca 2009r. nie powołuje się na art. 33 pkt 1-10 ustawy. Kwestionuje zgodność z prawem wydanej przez Wójta Gminy L.– decyzji z dnia [...] i zasadność egzekwowanego na podstawie tytułów wykonawczych roszczenia w sytuacji, gdy faktycznie obowiązek wynikający z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jest przez nią realizowany w drodze umowy z innym podmiotem niż wskazany w decyzji, co mają potwierdzać faktury opłat za świadczone usługi. Rozpatrując zarzuty organ egzekucyjny zobowiązany był do uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym stanowisko to jest wiążące dla organu egzekucyjnego, jeśli chodzi o zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 ustawy. Postanowienie organu I instancji wydane na mocy art. 34 § 1 ustawy wyraża stanowisko wierzyciela w zakresie złożonych przez zobowiązaną zarzutów. Wierzyciel między innymi nie potwierdza przedstawienia przez zobowiązaną umowy na odbiór odpadów komunalnych z firmą posiadającą zezwolenie na świadczenie usług na terenie gminy podnosząc, że było to powodem wydania decyzji o ponoszeniu opłat za usługi wykonywane przez firmę wskazaną przez Wójta. Tym samym, wierzyciel nie potwierdził, by obowiązek egzekwowany nie powstał, bądź wygasł z powodu wykonania. Takie stanowisko wierzyciela nie może być podważone przez organ egzekucyjny, gdyż w przeciwnym razie musiałby on przeprowadzić ocenę zgodności z prawem wydanej decyzji, do czego nie ma uprawnień. Zaskarżone postanowienia organów obu instancji dotyczące stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów nie naruszają prawa, a skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).