II SA/Lu 500/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę oddala skargę. Wojewoda L. decyzją z dnia 16 czerwca 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Starosty L. z dnia 9 maja 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. P. pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. x w miejscowości N. K., gmina N. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż w dniu 17 marca 2011 r. A. P. zwrócił się do Starosty L. o wydanie pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. x, położonej w miejscowości N. K. Starosta L. wymienioną wyżej decyzją z dnia 9 maja 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na nadbudowę obiektu budowlanego. Organ ten wskazał, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowanego w odległości 2,0 m od granicy działki nr ewid. y, o poddasze bez wewnętrznych instalacji. Po dokonaniu sprawdzeń w trybie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ pierwszej instancji stwierdził, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia przewidziane prawem wymogi. Starosta podniósł również, że planowana inwestycja jest zgodna z uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji prawa nie narusza, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Wojewody zasadniczą kwestią w tej sprawie jest rozstrzygnięcie co do zgodności projektowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Aktualnie obowiązujący plan miejscowy, jak podkreślił organ drugiej instancji, przeznacza obszar oznaczony symbolem "[...]", na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy usługowej. Zapisy tego planu (§ 12 i § 7) dopuszczają na tym obszarze adaptację istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością modernizacji i rozbudowy istniejących budynków, a także pozwalają na realizację budynków mieszkalnych parterowych z poddaszem użytkowym lub dwukondygnacyjnych. Przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dopuszczają – w zabudowie jednorodzinnej – rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż 4 m (ściana z otworami) lub 3 m (ściana bez otworów) od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych (§ 12 ust. 3 pkt 3). Wojewoda podkreślił, że projektowana inwestycja nie zmienia obrysu istniejącego budynku, jest zgodna z powołanymi wyżej przepisami i nie ma wpływu na odległość budynku od granicy działki. Ponadto z przedłożonej inwentaryzacji istniejącego budynku wynika, że na wschodniej elewacji od strony granicy z działką odwołującego się znajdują się 4 otwory okienne, w tym jeden na poziomie poddasza. Projekt nadbudowywanej części budynku zakłada likwidację okna na poddaszu, w związku z tym nadbudowywana część budynku, objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie posiada otworów okiennych od strony granicy z działką odwołującego się. W ocenie organu drugiej instancji podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące odległości istniejącego budynku od granicy działki nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych, aktualnej na dzień 11 lutego 2011 r., sporządzonej przez uprawnionego geodetę i nie ma podstaw do kwestionowania jej wiarygodności. W świetle zapisów tej mapy odległość istniejącego budynku od granicy z działką skarżącego wynosi 2,0 m i taka odległość pozwala na nadbudowę budynku ze ścianą bez otworów zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W rozpoznawanej sprawie nie został również naruszony § 12 ust. 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowiący, iż odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m od okapu. Zrealizowanie projektowanej nadbudowy budynku istniejącego na działce nr ewid. x nie doprowadzi do przekroczenia tej odległości. Z tych samych przyczyn nie można również zgodzić się z zarzutem odwołującego się dotyczącym kierowania wód opadowych z projektowanego dachu na działkę skarżącego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda L. stwierdził, że kwestia legalności otworów istniejących w ścianie budynku (na parterze) nie jest objęta przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem nie może mieć wpływu na wynik tej sprawy. Przebieg granicy działki i wynikająca z tego odległość istniejącego budynku od granicy może być weryfikowana w postępowaniu cywilnym, prowadzonym na wniosek skarżącego. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. P., podnosząc, iż jako właściciel sąsiedniej działki nie zgadza się na planowaną inwestycję. Zdaniem skarżącego wody opadowe oraz śnieg zalegający na dachu nadbudowywanego budynku mieszkalnego będą odprowadzane na teren jego działki. Podniósł, iż w toku postępowania odwoławczego uprawniony geodeta, działając na jego zlecenie, dokonał wznowienia znaków granicznych, ustalając, że budynek na działce nr ewid. x znajduje się w odległości 1,05 m od granicy z jego działką, a nie 2,0 m, jak wynika z projektu zagospodarowania działki. Do skargi dołączył protokół wznowienia znaków granicznych z dnia 29 kwietnia 2011 r. oraz kopię mapy przedstawiającej teren działki nr ewid. y. W dniu 20 lipca 2011 r. skarżący złożył pismo procesowe wraz z geodezyjnym pomiarem kontrolnym budynku mieszkalnego na działce nr ewid. x, sporządzonym w dniu 16 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia 9 maja 2011 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. P. pozwolenie na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. x, w miejscowości N. K., gmina N. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy obliguje właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie organy administracji obu instancji prawidłowo uznały, iż inwestor wypełnił wszystkie powyższe warunki. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie", jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się, w myśl § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Na obszarze wnioskowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. z dnia 30 czerwca 2005 r. ([...]). W świetle zapisów tego planu objęta pozwoleniem na budowę działka nr ewid. x położona jest na obszarze oznaczonym symbolem "[...]", przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem zabudowy usługowej. Plan dopuszcza na tym obszarze adaptację istniejącego zagospodarowania i zabudowy z możliwością modernizacji i rozbudowy istniejących budynków, a także pozwala na realizację budynków mieszkalnych parterowych z poddaszem użytkowym lub dwukondygnacyjnych (§ 12 ust. 1 pkt 3 lit. "a", "b", "c" i "f" w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 lit. "a"). Wykonanie robót budowlanych polegających na nadbudowie jednej kondygnacji istniejącego parterowego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. x w odległości 2,0 m od granicy działki nr ewid. y, stanowiącej własność skarżącego jest więc zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze złożonego przez inwestora projektu budowlanego wynika, że roboty budowlane obejmować będą między innymi likwidację otworu okiennego znajdującego się w poddaszu istniejącego obiektu. Oznacza to, że nadbudowywana część budynku, objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie posiada otworów okiennych od strony granicy z działką skarżącego, co spełnia wymogi określone w powołanym § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Prawidłowo również stwierdziły organów administracji, iż przedłożony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m od okapu. Niezasadne są także pozostałe zarzuty skarżącego. Skarżący kwestionował prawidłowość nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, podnosząc, iż budynek ten znajduje się w odległości 1,05 m od granicy działki, a nie 2,0 m, jak wynika z projektu zagospodarowania działki. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy organ architektoniczno-budowlany, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany sprawdzić zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym z powołanymi przepisami rozporządzenia dotyczącymi usytuowania budynku. Złożony przez inwestora projekt zagospodarowania działki nr ewid. x został wykonany na mapie do celów projektowych, aktualnej na dzień 11 lutego 2011 r., sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Z projektu tego wynika, że budynek mieszkalny, objęty wnioskiem o pozwolenie na nadbudowę, znajduje się w odległości 2,0 m od granicy z działką skarżącego nr ewid. y. Organy architektoniczno-budowlane nie miały podstaw do kwestionowania powyższego dokumentu, zwłaszcza, że został on podpisany przez uprawnionych projektantów. Należy mieć na uwadze, iż w wyniku zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany "projektanta" oraz "osoby sprawdzającej" (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., II OSK 1517/09, Lex nr 746606). Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy, obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego, a następnie zapewnienie sprawdzenia tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasA. i wiedzy technicznej. Z akt administracyjnych wynika, że do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zostało dołączone oświadczenie projektantów, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy (k. 1 projektu). W aktach tych znajduje się także kopia mapy podstawowego zagospodarowania terenu, którą złożył skarżący w toku postępowania odwoławczego. Mapa ta – w miejscu przedstawiającym granicę działki nr ewid. y z sąsiednią działką, której numeru ewidencyjnego nie sposób odczytać – zawiera odręczny dopisek: "105 m", co do którego nie jest wiadome, kto go sporządził. Organy administracji orzekające w sprawie nie miały zatem uzasadnionych podstaw do podważania prawidłowości zapisów projektu budowlanego dotyczących usytuowania działki nr ewid. x. Dokumenty złożone przez skarżącego w toku postępowania sądowego nie mają wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Do skargi dołączył on złożoną już w postępowaniu administracyjnym kopię mapy, o której była mowa wyżej oraz protokół wznowienia znaków granicznych z dnia 29 kwietnia 2011 r. Protokół ten zawiera szkic przedstawiający działkę skarżącego wraz z działkami sąsiednimi, jednakże nie wskazuje budynku istniejącego na działce nr ewid. x. Natomiast załączony do skargi dokument w postaci kopii geodezyjnego pomiaru kontrolnym budynku mieszkalnego na działce nr ewid. x, został sporządzony w dniu 16 lipca 2011 r., a więc po zakończeniu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Dokument ten nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, albowiem Sąd kontroluje zgodność z prawem tej decyzji według stanu faktycznego i prawnego z daty jej wydania. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, a jego zawartość spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Inwestor, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawidłowo zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej udzielając pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie powołały się na przepis art. 35 ust. 4 ustawy stanowiący, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega również wątpliwości, że w obecnym stanie prawnym na prowadzenie budowy w granicy z sąsiednią działką budowlaną nie jest potrzebna zgoda jej właściciela. Niezasadne są także zarzuty skarżącego, iż realizacja spornej nadbudowy spowoduje zalewanie wodą deszczową jego działki. Z zapisów projektu budowlanego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że wody opadowe z projektowanego budynku odprowadzane będą na teren działki inwestora (k. 19 projektu). Okoliczność, iż, w ocenie skarżącego, istnieje prawdopodobieństwo, że w okresie zimowym śnieg zalegający na dachu projektowanego budynku (o ile objęte pozwoleniem roboty budowlane zostaną wykonane) będzie spadał na teren jego działki, w świetle powołanych przepisów nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.