II SA/Lu 501/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi M. T. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej oddala skargę. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), dalej jako "Pr. bud." i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2017 r., poz. 1257) po rozpatrzeniu zażalenia M. K. utrzymał w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty L. z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...]. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wskazaną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. organ I instancji udzielił spółce P. S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej kablowej SN 15 kV, linii energetycznych kablowych nN 0,4 kV ze złączami kablowo - pomiarowymi oraz kanalizacji światłowodowej w miejscowości W. [...] gm. [...]: z montażem wnętrzowej stacji transformatorowej typu STLmb 3,6 na działce nr ew. [...], z przebudową linii napowietrznej SN 15 kV, z demontażem linii napowietrznej SN 15 kV oraz zjazdu indywidualnego z drogi gminnej Nr [...] L (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...] w miejscowości [...] [...] gm. [...]. Od decyzji tej M. K. wniosła odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania. W dniu [...] stycznia 2018 r. T. K. wniosła na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której sformułowała również wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, że nie brała udziału w postępowaniu, w którym wydano kwestionowaną decyzję. Badając wniosek o wznowienie, organ I instancji stwierdził, że został on wniesiony po upływie ustawowego miesięcznego terminu, biegnącego – zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. - od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu kwestionowanej decyzji. Organ I instancji wskazał, że M. K. już w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. (a także następnych) posługiwała się numerem oraz datą przedmiotowej decyzji, wskazując, jakiej inwestycji ona dotyczy, a więc już wówczas wiedziała o jej wydaniu. W związku z powyższym organ I instancji wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia. Na to postanowienie M. K. wniosła zażalenie, podnosząc, że jako współwłaścicielka działki nr ew. [...] nie dostała informacji o spornej inwestycji i zagrożeniu jakie może ona spowodować. Wskazała, że przy granicy jej działki usytuowano dwa betonowe słupy o wysokości ponad 10 m i przesunięto linię w głąb działki, przez co zniszczono dwie działki budowlane. Poinformowała, że na sprzeciw i prośbę o przełożenie linii napowietrznej na ziemną P. stwierdziło, że nie jest stroną postępowania, a działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wskazała, że z załącznika do uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017r., działka nr ew. [...] nie została odrolniona i w całości jest położona w naturalnym ciągu zabudowy. Wyjaśniła, że notarialnie posiada drogę 6 m o długości 350 m w kierunku północnym jako dojazd do całej posiadłości działek nr ew. [...] i [...]. Jej zdaniem, droga od strony zachodniej nie jest nikomu potrzebna. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy to postanowienie, podzielając stanowisko i ustalenia organu I instancji. Wojewoda wskazał, że skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., skierowanym do Wójta Gminy [...] wniosła o wydanie planów geodezyjnych zdementowanego odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej SN [...] [...] i nowej stacji transformatorowej na działkach nr ew. [...] i nr [...] w miejscowości W. [...] oraz podania imienia i nazwiska osoby wydającej pozwolenie na budowę i zatwierdzającej wyznaczenie granic ww. działek. Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. przekazał pismo do załatwienia zgodnie z właściwością Staroście L., który w piśmie z dnia [...] stycznia 2017r., poinformował skarżącą w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Pismo to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] stycznia 2017 r., a więc od tego dnia (najpóźniej) biegł termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. K. domagała się uchylenia postanowień organów obu instancji. Podniosła, że w postanowieniu stwierdzającym niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wadliwie organ przyjął, że jej działka nie jest objęta inwestycją i nie wchodzi w obszar oddziaływania. Faktycznie bowiem skarżąca odczuła skutki tej decyzji z powodu zmiany lokalizacji słupa i przebiegu linii napowietrznej nad jej działką, która nie została dotychczas odrolniona w całości i znajduje się w ciągu zabudowy. Jej zdaniem, inwestycja doprowadziła do obniżenia wartości jej działki. W tych okolicznościach, jako osoba pokrzywdzona, powinna być uznana za stronę postępowania, w którym wydano decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia więc zaskarżony akt (decyzję/postanowienie) wyłącznie z punktu widzenia jej/jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, nie orzeka natomiast samodzielnie co do istoty spraw administracyjnych. Rozpatrując skargę w niniejszej sprawie w takim zakresie stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skarga dotyczy postanowienia Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018r. utrzymującego w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...] lutego 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę linii energetycznej. Wniosek o wznowienie został złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Badając legalność tego postanowienia wyjaśnić należy, że stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że organ administracji zobowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, które godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., I SA/Wa 2014/12). Brak zaś ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., II OSK 2721/13). W ocenie Sądu, organy administracji zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Prawidłowo organy przyjęły, że skarżąca o decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wiedziała znacznie wcześniej przed złożeniem wniosku o wznowienie - najpóźniej jednak w dniu [...] stycznia 2017 r. tj. w dniu doręczenia jej pisma Starosty L. z dnia [...] stycznia 2017 r., w którym wprost informowano ją o wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2015r. (k. 3 akt admin. II instancji). Pismo zawierało informację o numerze, dacie wydania decyzji i jej przedmiocie, co było wystarczające do uznania, że z dniem doręczenia jej tego pisma skarżąca "dowiedziała się o wydaniu decyzji". Trafnie bowiem stwierdził organ, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. (zob. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08; z dnia 14 października 1999 r., IV SA 1662/97; z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1296/09; z dnia 9 września 2011 r., II OSK 2407/10). Skarżąca nie zakwestionowała okoliczności doręczenia jej w dniu [...] stycznia 2017 r. (co potwierdziła własnoręcznym podpisem) pisma Starosty L. z dnia [...] stycznia 2017 r. Jej zarzuty mają natomiast charakter merytoryczny, gdyż podnosi ona, że organ powinien wznowić postępowanie, gdyż faktycznie poniosła szkodę na skutek spornej inwestycji, a więc powinna być uznana za stronę postępowania, w którym wydano decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. udzielającą P. S.A. pozwolenia na realizację tej inwestycji. Zarzuca, że organy wadliwie przyjmowały, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje jej działki. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie w niniejszym postępowaniu. Postępowanie wznowieniowe obejmuje bowiem dwa etapy – wstępny, w którym organ bada warunki formalne wniosku o wznowienie, w tym zachowanie terminu do złożenia wniosku oraz – w razie zachowania tych warunków, po wydaniu postanowienia o wznowieniu, etap merytorycznej oceny podstaw wznowienia i wydania właściwego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 149 § 2, art. 151 § 1 i 2 k.p.a.). Podkreślić należy, że jeśli nie zostaną spełnione warunki formalne, organ nie może merytorycznie badać, czy faktycznie podstawy wznowienia istnieją, ani też nie może rozpatrzeć ponownie sprawy, której wznowienia strona się domaga. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ miał obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie. Jak natomiast wyżej wskazano i czego w istocie skarżąca nie kwestionuje, wniosek o wznowienie skarżąca złożyła za późno, po upływie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. O decyzji tej skarżąca wiedziała bowiem co najmniej w dniu [...] stycznia 2017 r. (k.3 akt admin. II instancji), natomiast wniosek o wznowienie sformułowała dopiero w skardze z dnia [...] stycznia 2018 r. na postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdzającej niedopuszczalność odwołania od spornej decyzji. Skarżąca nie zachowała więc terminu ustawowego na złożenie wniosku o wznowienie. Oznacza to, że nie spełniła warunków formalnych (wstępnych) wniosku, a więc organ nie był uprawniony do oceny na tym etapie, czy skarżąca powinna była być uznana za stronę w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. Wobec niezachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie zarzuty skarżącej dotyczące wadliwego określenia obszaru oddziaływania inwestycji nie mogły być w ogóle przez organ rozpatrywane. To samo dotyczy obecnie Sądu, który - jak wyżej wskazano – kontroluje wyłącznie zgodność zaskarżonego postanowienia z obowiązującymi przepisami, a tych postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie narusza, dlatego skarga nie może być uwzględniona. Ewentualne roszczenia odszkodowawcze skarżąca może natomiast podnosić we właściwym postępowaniu przed sądem powszechnym. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), oddalił skargę.