II SA/Lu 504/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z 18 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. T. (dalej jako: skarżący) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] kwietnia 2018 r., w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Skarżący, prawidłowo zawiadomiony, nie był obecny na rozprawie przed sądem. W dniu 29 listopada 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo wniesione za pośrednictwem poczty elektronicznej, w którym skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu "celem złożenia odwołania od wyroku". Pismo potraktowano jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wyrok rażąco narusza prawo, nie występował o pisemne uzasadnienie wyroku ufając w profesjonalizm, bezstronność, niezawisłość i praworządność sądu. Skarżący stwierdził, że nie był obecny na rozprawie, gdyż jest osobą niepełnoprawną, poruszającą się na wózku, utrzymuje się z renty, a siedziba sądu jest oddalona od jego miejsca zamieszkania o ponad 70 km. W dalszych wywodach skarżący w sposób nieskładny i w większości niezrozumiały opisał różne okoliczności, świadczące jego zdaniem o tym, że spełnia przesłanki uzyskania statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zarządzeniem z 7 grudnia 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie, a także poprzez wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu oraz wskazanie okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu. W terminie otwartym skarżący nadesłał podpisany wniosek, jednak nie wskazał ani daty ustania przyczyny uchybienia terminu, ani okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Sam fakt uchybienia terminu jest bezsporny, skoro wyrok ogłoszono w dniu 18 października 2018 r., termin do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku upłynął bezskutecznie z dniem 25 października 2018 r. (art. 141 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, skarżący nie spełnił podstawowych przesłanek przywrócenia terminu: nie wykazał zachowania 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenia terminu, liczonego od dnia ustania przyczyny, która spowodowała uchybienie terminu, nie uprawdopodobnił również braku winy w uchybieniu terminu. Argumentacja podana przez skarżącego nie pozwala na ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, nie sposób nawet ustalić, kiedy skarżący dowiedział się o wydanym przez sąd wyroku. Należy przy tym przypomnieć, że to rolą skarżącego było wykazanie, że zachował 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z kolei podane przez skarżącego przyczyny nie stanowią absolutnie o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skarżący nie miał obowiązku stawić się na rozprawie, ale powoływane przez niego okoliczności, że jest osobą niepełnosprawną, poruszającą się na wózku inwalidzkim, utrzymującą się z renty i mieszkającą w miejscowości oddalonej od siedziby sądu o 70 km, nie mają żadnego wpływu na złożenie w terminie wniosku o uzasadnienie wyroku. Skarżący był prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, wiedział zatem, kiedy zostanie wydany wyrok w jego sprawie. Nic nie stało na przeszkodzie, aby uzyskał telefonicznie informację o wyniku sprawy, kontaktując się z sekretariatem sądu. Wniosek o uzasadnienie wyroku skarżący mógł wysłać pocztą, bez konieczności osobistej wizyty w sądzie. Skoro skarżący był w stanie wysłać pocztą podpisany wniosek o przywrócenie terminu, to znaczy, że niepełnosprawność ruchowa nie stanowiła przeszkody w wysłaniu pocztą również wniosku o uzasadnienie wyroku. Należy przy tym podkreślić, że w zawiadomieniu o rozprawie, doręczonym skarżącemu było zawarte pełne, wyczerpujące pouczenie, obejmujące również informację o konieczności złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku (w przypadku oddalenia skargi) oraz o terminie dokonania tej czynności i skutkach uchybienia terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 87 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.