II SA/Lu 505/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, oraz uchyla decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. N. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania T. N. od decyzji Wójta Gminy W. U. z dnia [...] r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...], z wyłączeniem lasów i gruntów leśnych, w miejscowości M. S. – utrzymało tę decyzję w mocy. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 27 grudnia 2010 r. A Spółka z o.o. w W. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji baterii słonecznych na konstrukcjach niezwiązanych trwale z gruntem na działkach nr ewid. [...] i [...], w miejscowości M. S. We wniosku wskazano, iż planowana inwestycja stanowi farmę około 700 baterii słonecznych o wymiarach 3 x 3 m każda, zlokalizowanych w rzędach na aluminiowych stojakach, służących do produkcji ekologicznej prądu. Projektowana inwestycja obejmować ma również realizację 1 miejsca parkingowego dla samochodów osobowych pracowników i klientów. Zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2010 r. Wójt Gminy W. U. poinformował właścicieli sąsiednich działek o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dane dotyczące charakterystyki inwestycji wynikające z art. 52 ust. 2 lit. "b" i "c" ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 8 lutego 2011 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy zawierające żądane dane dotyczące charakterystyki inwestycji wraz z rysunkami. Na zlecenie Wójta uprawniony urbanista sporządził projekt decyzji o warunkach zabudowy, w którym wskazał m.in., iż projekt ten podlega uzgodnieniu w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 powołanej wyżej ustawy. Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej, na konstrukcjach aluminiowych stojaków niezwiązanych trwale z gruntem, o całkowitej powierzchni do 5,00 ha, o maksymalnej mocy poniżej 1 MW, z niezbędną infrastrukturą i uzbrojeniem na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...], z wyłączeniem lasów i gruntów leśnych, w miejscowości M. S. Produkowana w bateriach słonecznych energia prądu stałego przetwarzana jest w falownikach na prąd zmienny, a odprowadzenie tej energii następuje kablem zbiorczym do stacji transformatorowej na linii SN 15 kV, położonej na działce inwestora. Planowana inwestycja oprócz wskazanych wyżej instalacji baterii słonecznych obejmuje inne obiekty towarzyszące oraz niezbędne uzbrojenie. Maksymalna ilość baterii wynosi 700 sztuk, o powierzchni 9,00 m2 każda i wielkości 3,00 x 3,00 m. Moc panelu fotowoltaicznego o ciężarze 18 kg wynosi do 1 kW. Organ pierwszej instancji wskazał, iż z przeprowadzonej w sprawie analizy, w zakresie zgodnym z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wynika, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz na obszar specjalnej ochrony ptaków i specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił zwięźle przebieg postępowania w sprawie, przywołał treść przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji Wójta i podkreślił, że biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny należało utrzymać w mocy decyzję Wójta Gminy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył T. N. – właściciel działki gruntu sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, wskazując, iż nie wyraża zgody na budowę planowanej inwestycji. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji, a także funkcjonariuszom Policji, prokuratury i sądów, działanie na jego szkodę z zamiarem pozbawienia go życia. Podkreślił, iż myśliwi zrzeszeni w P. [...], a w szczególności w Kole [...].", prowadzą eksterminację zwierzyny łownej na wzór działań prowadzonych przez żołnierzy niemieckich wobec ludności cywilnej w P. w okresie II wojny światowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, o ile zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarga została uwzględniona z przyczyn innych, niż w niej podniesione, które to przyczyny Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. U. z dnia [...] r., nr [...], ustalającą dla A Spółki z o.o. w W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...], z wyłączeniem lasów i gruntów leśnych, w miejscowości M. S. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "u.p.z.p.", zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, w tym przeznaczenie określonego obszaru pod inwestycje mające na celu wytwarzanie energii elektrycznej, takie jak instalacje baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej, następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W świetle art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, ustala się ich rozmieszczenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Konsekwentnie, jak wynika z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., również w projekcie planu miejscowego określa się granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez wójta, burmistrza, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego w rozumieniu przepisów tejże ustawy oznacza działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Celem publicznym w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zaś w szczególności budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2). Z powołanych przepisów wynika zatem, że budowa obiektów i urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej, w tym również energii uzyskiwanej z odnawialnych źródeł energii, nie została zaliczona do inwestycji celu publicznego. Tym samym realizacja takiej inwestycji, w przypadku braku planu miejscowego, wymaga uzyskania ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, że dla terenu, na którym leżą objęte wnioskiem działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...] w M. S., brak jest obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo zatem organy administracji orzekały w przedmiocie warunków zabudowy. W sprawie tej miał więc zastosowanie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowiący, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W świetle art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o jakich mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami wydaje się po uprzednim uzgodnieniu z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych. W myśl art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości, a więc w ewidencji gruntów i budynków (art. 224 tejże ustawy), jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Fakt, że działki nr ewid. [...] i nr ewid. [...], położone w M. S., są wykorzystywane na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami wynika z oznaczenia, jakie noszą one w dokumentach geodezyjnych. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy działki te stanowią grunty orne klasy IVa, IVb, V i VI oraz lasy i grunty leśne klasy V (k. 5 akt adm.). Oznacza to, że są one wykorzystywane na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Z powyższego wynika, iż sporządzony w niniejszej sprawie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy podlegał uzgodnieniu z organami, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Należy podkreślić, iż uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., nie można utożsamiać ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ zgoda ta jest związana ze zmianą przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., II OW 70/09, LEX nr 582881). W związku z tym na konieczność uzgodnienia projektu decyzji organu pierwszej instancji nie mogło mieć wpływu to, że planowana inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż teren działek nr ewid. [...] i nr ewid. [...] nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Odstąpienie przez organ pierwszej instancji od uzgodnienia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych projektu decyzji o warunkach zabudowy nie tylko prowadzi do naruszenia powołanych przepisów u.p.z.p., lecz również stanowi podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Należy również podkreślić, iż – jak wynika z akt administracyjnych – organ pierwszej instancji wzywając inwestora do określenia parametrów technicznych inwestycji oraz jej wpływu na środowisko w piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r. wskazał, że planowana inwestycja położona jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (k. 10 akt adm.). Natomiast w decyzji z dnia [...]r. o ustaleniu warunków zabudowy Wójt Gminy wyjaśnił, iż teren inwestycji znajduje się w granicach obszarów chronionych Otuliny [...] Parku Krajobrazowego i Otuliny [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (cz. II pkt 1 decyzji - k. 46v akt adm.). Jednocześnie z decyzji tej zdaje się wynikać, iż planowana inwestycja położona jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, gdyż organ pierwszej instancji wskazał jako obowiązujące w projektowaniu i wykonawstwie planowanej inwestycji przepisy dotyczące tej formy ochrony przyrody (cz. II pkt 4 ppkt 3 tiret czwarte decyzji – k. 45 akt adm.) oraz stwierdził w uzasadnieniu, że inwestycja ta nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (k. 44 akt adm.). Rozbieżności tych Samorządowe Kolegium Odwoławcze ani Wójt Gminy W. U. nie wyjaśniły, pomimo iż ich rozstrzygnięcie może mieć istotne znaczenie dla sprawy. O ile bowiem istotnie nieruchomość, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja, leży w granicach którejkolwiek ze wskazanych wyżej obszarów, to jest: [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, Otuliny [...]Parku Krajobrazowego, czy też obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, to nie ulega wątpliwości, iż projekt decyzji organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie należało uzgodnić z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Obowiązek taki wynika bowiem z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny – obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Obszarami tymi zaś są nie tylko wymienione w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) formy ochrony przyrody, którymi są m.in. parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu oraz obszary Natura 2000 (pkt 3, 4 i 5), ale również otuliny parków krajobrazowych. Stosownie bowiem do treści art. 5 pkt 14 i art. 16 ust. 2 powołanej ustawy obszar taki stanowi strefa ochronna granicząca z parkiem krajobrazowym, wyznaczona indywidualnie dla tej formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Nie ustalając powyższej okoliczności, iż organy administracji naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś organ odwoławczy również art. 136 k.p.a., zobowiązujące je do wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Tym samym organy te uchybiły również przepisowi art. 107 § 3 k.p.a., wskazującemu na konieczność wyczerpującego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Wadliwe było również określenie przez organ pierwszej instancji zakresu robót budowlanych związanych z realizacją planowanej instalacji baterii słonecznych. W decyzji pierwszoinstancyjnej znajduje się bowiem zapis, iż przedmiotowa inwestycja obejmuje nie tylko posadowienie instalacji baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej w ilości do 700 sztuk, na konstrukcjach aluminiowych stojaków niezwiązanych trwale z gruntem, o całkowitej powierzchni do 5,00 ha, o maksymalnej mocy poniżej 1 MW, ale również realizację "innych obiektów towarzyszących i niezbędnego uzbrojenia". Tak nieprecyzyjny zapis jest niedopuszczalny w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie rodzaju obiektów budowlanych, ich ilości i dopuszczalnych parametrów oraz uzbrojenia działek powinno być wyznaczone w tej decyzji w sposób umożliwiający ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Decyzja administracyjna z istoty swej powinna być zaś tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających. W związku z powyższym wątpliwości budzić może spełnienie przez planowaną inwestycję warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zgodnie z którym istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ustęp 5 tego artykułu stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W aktach administracyjnych brak jest takiej umowy. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu również z innych powodów. W świetle art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Przepis ten określa zasadę ogólną dwuinstancyjności, zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79). Wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oznacza to, że w dziedzinie faktów uzasadnienie musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia, a w sferze prawa chodzi o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni; uzasadnienie ma przedstawić trzy fazy rozumowania, tzn. wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, ustalenie ich znaczenia według normy prawnej oraz zastosowanie normy prawnej obowiązującej (J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 118-122). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada kryteriom prawidłowego uzasadnienia określonym w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem jego treść sprowadza się do lakonicznego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, powołania niektórych (nie wszystkich) przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji oraz stwierdzenia: "biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy". Zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne tej decyzji narusza w sposób istotny powołany przepis. Organ odwoławczy nie wskazał żadnych powodów dających – w jego ocenie – podstawy do podzielenia ustaleń faktycznych przyjętych przez Wójta Gminy ani nie wyjaśnił podstawy prawnej swojej decyzji, gdyż nie powiązał przywołanych przepisów prawa z okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Skonstruowane w taki sposób uzasadnienie decyzji jest nie tylko niepełne i niekompletne, ale również uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu odwoławczego. W oparciu o tak lakoniczne uzasadnienie decyzji Kolegium nie można stwierdzić, by organ ten ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę administracyjną wszczętą na wniosek dotyczącą ustalenia warunków zabudowy. Uzasadnienie to nie wskazuje bowiem motywów zaskarżonej decyzji. Również z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by Kolegium prowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe, o jakim mowa w art. 136 k.p.a. ani też, by prowadziło jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające. W aktach tych oprócz zaskarżonej decyzji znajdują się wyłącznie zawiadomienia, jakie organ drugiej instancji skierował do stron postępowania w celu pouczenia ich o możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu w myśl art. 10 § 1 k.p.a. W tej sytuacji brak było podstaw do utrzymania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja narusza więc również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec wskazanych wyżej uchybień Sąd na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 litera "a", "b" i "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organy administracji zwrócą w szczególności uwagę, iż z § 1 ust. 2 rozporządzenia nr 52 Wojewody z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 69, poz. 1290) wynika, że powyższa forma ochrony przyrody obejmuje tereny położone m.in. w powiecie włodawskim, na obszarze gminy W. U. Ponadto organy te wezmą pod uwagę, iż w świetle informacji znajdujących się na stronach internetowych Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska [...] Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje teren obrębu ewidencyjnego M. S., a więc tego samego, w granicach którego leżą objęte planowaną inwestycją działki nr ewid. [...] i [...]. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.