II SA/Lu 507/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Kolegium o wskazanym w postanowieniu numerze, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 479.880 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze tej zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił tym, iż z funduszy uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości uregulował zobowiązania, zakupił nieruchomości, których to ewentualna sprzedać na poczet opłaty mogłaby się okazać długotrwałym i trudnym procesem, zaś pozostałe wolne środki zainwestował w fundusz inwestycyjny. Zainwestowane w ten sposób środki w wyniku światowego kryzysu obecnie straciły na wartości. Spieniężenie tej inwestycji celem uiszczenia opłaty wiązałoby się dla skarżącego ze stratą blisko 100.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przy czym chodzi tu o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. post. NSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 404/08 ). W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżącego, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania decyzji stwierdził, że powyższe przesłanki nie zachodzą. W szczególności w kontekście twierdzeń skarżącego nie można uznać, iż o istnieniu tych przesłanek stanowi zainwestowanie całej uzyskanej w wyniku sprzedaży działki kwoty w zakup nieruchomości oraz produktów funduszu inwestycyjnego. Przyjmując nawet (co nie zostało wykazane), iż cała kwota - uzyskana ze sprzedaży działki - przewyższająca znacznie wysokość ustalonej opłaty planistycznej - została rozdysponowana poprzez zakup określonych dóbr materialnych, nie oznacza to, iż sytuacja materialna skarżącego uniemożliwia mu wykonanie decyzji. Sytuacji majątkowej strony nie określa się bowiem wyłącznie na podstawie posiadanych wolnych środków pieniężnych, lecz na podstawie zgromadzonego majątku, w którego skład wchodzą nie tylko środki pieniężne, ale również mienie. Nadto należy wyjaśnić, iż szkoda, o której mowa w omawianym przepisie, to taka, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 157). W niniejszej sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody nie występuje, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi, uiszczona przez skarżącego kwota będzie zwrócona wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych negatywnych dla niego konsekwencji (postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764). Wobec powyższego należało uznać, iż skarżący nie wykazał, że uiszczenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, należało - na podstawie art. 61 § 3 cyt. ustawy - orzec jak w postanowieniu.