II SA/Lu 508/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant St.ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie nakazania przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę i przyznaje [...] P. B. od Skarbu Państwa kwotę 255 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2004r. (Nr [...]) wydanym na podstawie art. 134 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity w Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. ze zm.), w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2, oraz art. 83 ust. 2 ustawy dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003r. ze zm. ), po rozpatrzeniu zażalenia A.M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. z dnia [...] marca 2004r. znak: [...], nakładające na A. i W. M. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 maja 2004r. następujących dokumentów: - zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności lokalizacji obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - 4 egzemplarzy projektu budowlanego łącznie z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi wraz z zaświadczeniem osoby sporządzającej projekt budowlany o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu stwierdził, że na przedmiotowe postanowienie pomimo braku prawidłowo pouczenia o możliwości wniesienie zażalenia wniosła zażalenie skarżąca tj. A.M. Natomiast podstawą nałożenia wskazanych w zaskarżonym postanowieniu obowiązków jest art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane, znowelizowany ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 z 2003r.). W świetle art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, bądź gdy jest to uregulowane przepisami prawa materialnego, podkreślił organ odwoławczy. Jednak w tym przypadku zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego brak jest ustawowych przesłanek zaskarżenia wydanego na tej podstawie postanowienia, gdyż na postanowienie co do przeprowadzenia określonego dowodu nie przysługuje zażalenie. Natomiast postępowanie administracyjne w tym zakresie może być kwestionowane w odwołaniu od późniejszej decyzji organu I instancji zgodnie z art. 142 k.p.a. Dlatego też orzekł organ II instancji, ponieważ niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie organu I instancji, to również brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przez organ II instancji złożonego przez A.M. zażalenia. W skardze do sądu strona skarżąca tj. A.M. podniosła merytoryczne argumenty dotyczącej jej zdaniem, błędnego ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie. Spowodowało to według skarżącej, że zaskarżone postanowienie naruszyło przepisy prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Ponadto przedmiotem kontroli sądu w tej sprawie jest wyłącznie kwestia dopuszczalności wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Jednak w tej sprawie wbrew zarzutowi ze skargi zaskarżone postanowienie nie naruszyło przepisów prawa materialnego czy prawa procesowego. Wynika to z tego, że organ II instancji prawidłowo orzekł, że na postanowienie wydane przez właściwy organ w trybie art. 48 ust. 2 i 3 cyt. ustawy – Prawo budowlane nie przysługuje zażalenie. Wynika to z tego, że dyspozycja normy prawnej zawarta w tym przepisie nie zawiera pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia tj. zażalenia tak jak stanowi ustawodawca w odniesieniu do wszystkich innych postanowień, które wydaje właściwy organ na materialnoprawnej podstawie ustawy - Prawo budowlane. Ponadto dyspozycja art. 141 § 1 k.p.a stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a jeżeli to nie zachodzi, wówczas strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Także chybiony jest pogląd wyrażony w skardze, że skoro dyspozycja art. 50 ust. 5 stanowi, że na postanowienie o wstrzymaniu robót służy zażalenie to dotyczy to także postanowienia wydanego w trybie art. 48 ust. 2 i 3 cyt. ustawy - Prawo budowlane. Wynika to z tego, że dyspozycja art. 50 ust. 5 jest stosowana wyłącznie w związku z hipotezą art. 50 ust. 1, która jednoznacznie stanowi, że właściwy organ w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 wydaje postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Z kolei nawet z wykładni językowej wynika, że dyspozycja art. 48 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 cyt. ustawy - Prawo budowlane może być stosowana wyłącznie w związku z dyspozycją art. 48 ust. 1 - o czym jednoznacznie stanowi art. 48 ust. 1 tejże ustawy - czyli jest to całkowicie inny stan prawny i faktyczny niż unormowany art. 50 ust. 1 i 5 tejże ustawy - Prawo budowlane. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.