II SA/Lu 509/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 468/10 dotyczącego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 7 maja 2013 r. L. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 468/10. Na podstawie zarządzenia z dnia 25 czerwca 2013 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków skargi przez: - wskazanie na jakiej podstawie prawnej opiera skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 468/10, a także do wskazania, kiedy dowiedziała się o istnieniu okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania, jak i podanie czy żąda uchylenia czy zmiany zaskarżonego wyroku oraz nadesłania trzech odpisów skargi o wznowienie postępowania wraz z załącznikami – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w obszernych pismach z dnia 17 lipca 2013r. (k. 31-33, 36), z dnia 14 lipca 2013r. (k. 26-30), z dnia 19 lipca 2013r. (k. 35) oświadczyła, iż skargę o wznowienie postępowania sądowego wnosi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 6 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 1, 2, 7 K.p.a. Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w sprawie II SA/Lu 468/10, "o umorzenie bezzasadnego postępowania PINB od września 2004" oraz o wydanie pozwolenia na wznowienie robót wykończeniowych" Poza tym skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania przed organami nadzoru budowlanego w jej sprawach i nieprawidłowości w działaniu tych organów, które jej zdaniem miały wpływ na rozstrzygnięcia w sprawie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego usytuowanego w Nałęczowie, czy wstrzymania robót budowlanych przy tym obiekcie budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przepisy działu VII powyższej ustawy ściśle określają przypadki, na podstawie których może być oparte żądanie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określone są w art. 271, art. 272 oraz art. 273 tej ustawy. Wznowienia z powodu nieważności postępowania można żądać, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo, jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1) oraz - jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2). Przyczyną wznowienia postępowania jest także przypadek, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Wznowienia postępowania można żądać także na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) bądź też orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2), a ponadto, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3). Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 powyższej ustawy), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 tej ustawy, oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Elementy te pozwalają na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - art. 273 ww. ustawy uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia. Zgodnie z art. 277 ustawy skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast, w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 ustawy skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Z przywołanych regulacji wynika, że sąd w pierwszym etapie postępowania, działając na podstawie art. 280 § 1 ustawy, jest zobowiązany zbadać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych elementów prowadzi do odrzucenia skargi. Dopiero spełnienie obu tych warunków zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania. Badanie, o którym mowa w art. 280, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze (por. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 280 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z uwagi na fakt, iż argumentacja przedstawiona w skardze o wznowienie postępowania nie uzasadnia w żadnym stopniu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu, skarżąca wezwana została do wskazania na jakiej podstawie prawnej opiera skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 468/10, a także do wskazania, kiedy dowiedziała się o istnieniu okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika z odpowiedzi skarżącej na powyższe wezwanie, nie wskazała ona żadnej przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, mieszczącej się w wyżej wymienionym katalogu zawartym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1, 2, 6 czy art. 156 § 1 pkt 1, 2, 7, nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądowym (por. postanowienia NSA z dnia 4 września 2013r., sygn. akt I OSK 1588/13 oraz WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2013r., sygn. akt II SA/Kr 1292/12, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tego powodu na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić.