II SA/Lu 51/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Danuty K. na decyzję Wojewody L. z dnia 24 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego - uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty L. z dnia 2 listopada 1999 r. (...); (...). Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury, Budownictwa i Urbanistyki L. Urzędu Wojewódzkiego w L. działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia 24 grudnia 1999 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Danuty K. od decyzji Starosty L. z dnia 2 listopada 1999 r. (...) odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia odwołującej się pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego do studzienki rewizyjnej na działce nr 242/4 położonej w J.-S. gmina U. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia, podniesiono, że przepis art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zobowiązuje służby architektoniczno-budowlane do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Bezspornym faktem jest, że na działce objętej projektem zagospodarowania związanym z planowaną budową przyłącza znajduje się obiekt, w stosunku do którego służby nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie w sprawie nałożonego obowiązku rozbiórki pewnych jego elementów /słupów/ wykonanych samowolnie. Z akt sprawy nie wynika, aby nałożony na stronę skarżącą, nakaz został wykonany, w związku z czym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby niezgodne z przytoczonym przepisem, a więc z mocy prawa nieważne. Poinformowano ponadto skarżącą, że z chwilą, gdy służby architektoniczne zostaną powiadomione o wywiązaniu się przez nią z nałożonego obowiązku i otrzymują do wiadomości decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie rozbiórki wspomnianych słupów, nic nie będzie stało na przeszkodzie wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę omawianego przyłącza wodociągowego. Danuta K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nie sprecyzowaną, co do wniosków. Skarżąca wyjaśniła, że przedmiotowym wodociągiem chciała podciągnąć wodę na działkę do studzienki retencyjnej, a nie do budynku. Stwierdziła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ukarał ją nakazem rozbiórki słupków przy budynku za to, że nie chciała wznowić prac budowlanych przy adaptacji budynku obory na mieszkanie. Danuta K. opisała szczegółowo przebieg konfliktu z Andrzejem Z., któremu odstąpiła część swojej działki wraz z połową, budynku. Na tle tej transakcji powstał spór graniczny dotyczący pasa o szerokości 1,8 m, w którym znajdują się pomieszczenia łazienki i ubikacji. Andrzej Z. - według treści skargi - zabrał skarżącej te pomieszczenia a pracownicy organu administracji budowlanej domagają się od niej zaakceptowania tego stanu rzeczy i wznowienia prac adaptacyjnych na nowych zasadach /tj. z pominięciem spornych pomieszczeń/, na co ona się nie godzi. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że jedyną przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego przyłącza wodociągowego jest fakt, że na działce objętej projektowaną inwestycją znajdują się słupy tarasowe stanowiące część budynku inwentarskiego, który skarżącą zamierzała adaptować na cele mieszkalne. W stosunku do tych słupów decyzją z dnia 16 marca 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. orzekł nakaz rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, który to obowiązek nie został wykonany i ta okoliczność - zdaniem organów orzekających w niniejszej sprawie - ze względu na treść art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego uniemożliwia zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego. Stanowisko powyższe jest błędne. We wskazanym przepisie /art. 35 ust. 5/ jest bowiem mowa o obiekcie budowlanym, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki i sformułowany w nim zakaz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie odnosi się do sytuacji, gdy nakaz rozbiórki dotyczy jedynie części obiektu budowlanego. Słupy tarasowe objęte decyzją z dnia 16 marca 1999 r. stanowią, zaś tylko elementy budynku inwentarskiego, przy którym skarżąca wykonywała roboty budowlane mające na celu jego adaptację na budynek mieszkalny. Ust. 5 art. 35 należy odczytywać jako określający wyjątek od zawartej w ust. 4 tego przepisu zasady, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 /czego w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie kwestionują/ właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i ze względu na ten wyjątkowy charakter nie może on być interpretowany rozszerzająco. W tym stanie należało uznać, że zaskarżona decyzja, jak też utrzymana nią w mocy decyzja Starosty L. z dnia 2 listopada 1999 r. naruszają, przepisy art. 35 ust. 4 i 5 Prawa budowlanego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wobec czego podlegały one uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 55 ust. 1 tejże ustawy.