II SA/Lu 51/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Asesor WSA Jerzy Drwal - sprawozdawca, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. Nr [...]. W trakcie kontroli instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania W.S. zasiłku celowego w ramach programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy w 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz. 1109) rodzinom rolniczym, których gospodarstwa rolne zostały dotknięte suszą w 2006 r. przysługuje pomoc społeczna w formie zasiłku celowego, pod warunkiem spełnienia określonych warunków. Jednym z nich jest wystąpienie szkód w uprawach rolnych spowodowanych suszą. Średnia wysokość szkód w danym gospodarstwie musi przekraczać 30%. Z dokonanych szacunków wynika, że W.S. poniósł 32-procentowe straty w uprawach pszenicy ozimej zajmującej powierzchnię 1,17 ha, jęczmienia (zajmującego powierzchnię 1,47 ha), buraków cukrowych (zajmujących powierzchnię 1,32 ha). Straty w uprawie fasoli grubonasiennej (zajmującej powierzchnię 0,7 ha) wyniosły 30%. W.S. jest rolnikiem posiadającym gospodarstwo rolne o pow. 5,52 ha. Uszkodzeniu uległo 1,47 ha. Według szacunków komisji powołanej przez Wojewodę średni procent strat w uprawach rolnych wyniósł 26,7%. W złożonym oświadczeniu z dnia 8 sierpnia 2006 r. W.S. wykazał, że z powodu suszy uszkodzeniu uległy uprawy o łącznej powierzchni 1,47 ha, co stanowi 26,7 % uszkodzenia. Szkody oszacowane przez komisję wojewódzką w całości się pokrywają z szacunkami W.S. Zatem brak było podstaw do przyznania zainteresowanemu zasiłku celowego w celu złagodzenia skutków suszy jaka miała miejsce w czerwcu i lipcu 2006 r. w Gminie. W skardze do Sądu W.S. zarzuca, że wyliczenia strat w wysokości 26,7% w jego gospodarstwie rolnym wzięto " z sufitu" , natomiast opisany w decyzji fakt, iż uszkodzeniu uległy uprawy o łącznej powierzchni 1,47 ha jest "przekręceniem faktu". Zwraca uwagę, że cała sprawa jest niezrozumiała. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisów procesowych regulujących tok postępowania, wynikających z ogólnych zasad zawartych w art. 8 i 11. Przepis art. 8 kpa wymaga od organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Z kolei przepis art. 11 kpa zobowiązuje organ do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Powyższe zasady konkretyzują się w rozstrzygnięciu organu, które powinno zawierać niezbędne i określone w art. 107 § 1 i 3 kpa elementy decyzji administracyjnej. W prawidłowej decyzji nie może zabraknąć uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia. Do obowiązku organu należy zatem wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, decyzja organu I instancji nie spełnia powyższych wymogów wynikających z powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że straty w gospodarstwie skarżącego wynoszą 26,7% i są niższe od wymaganych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy i dlatego odmówiono przyznania zasiłku. Średnia wysokość strat powinna bowiem przekraczać 30%. To bardzo lakoniczne uzasadnienie nie wyjaśnia przesłanek, którymi kierował się organ rozpoznając negatywnie wniosek o przyznanie zasiłku. W szczególności nie wskazuje ono sposobu wyliczenia strat w wysokości podanej w decyzji. Akceptująca ją decyzja Kolegium również nie wyjaśnia sposobu ustalenia średnich strat ani w uprawach należących do skarżącego ani w całym jego gospodarstwie rolnym. Dlatego za słuszny należy uznać zarzut, że sprawa jest "niezrozumiała". Kolegium przyjmuje, że skarżący posiada gospodarstwo rolne o pow. 5,52 ha i podaje, że uszkodzeniu uległo 1,47 ha. Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącego z dnia 8 sierpnia 2006 r. (k.2 akt adm.) uszkodzeniu uległy uprawy zajmujące powierzchnię 4,66 ha (suma powierzchni każdej z działek wymienionych w tym dokumencie). W odwołaniu od decyzji skarżący podaje, że posiada gospodarstwo rolne o pow. 5,52 ha. W skardze do Sądu potwierdza ten stan rzeczy, ale podaje również, że nie wykazał gruntów pod budynkami (0,33 ha) jak też terenów pod uprawami innymi, niewskazanymi w oświadczeniu z dnia 8 sierpnia 2006 r. Kolegium bazując na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie miało podstaw do stwierdzenia, że uszkodzeniu uległo 1,47 ha. Należy się tylko domyślać, że taka powierzchnia wynika z wyliczeń dokonanych przez Kolegium. Sposobu wyliczeń Kolegium jednak nie podaje. W efekcie skarżonego rozstrzygnięcia nie można uznać za spełniającego wymogi zawarte w wyżej powołanych uregulowaniach Kodeku postępowania administracyjnego. Ubocznie należy zaznaczyć, że znajdujący się w aktach sprawy załącznik do protokołu komisji wojewódzkiej z dnia 22 sierpnia 2006 r. nie potwierdza stanu upraw wykazywanego w oświadczeniu W.S. oraz w protokole komisji gminnej. W świetle załącznika do protokołu komisji wojewódzkiej (k.10 akt adm.). W.S. uprawiał pszenicę ozimą na pow. 1,17 ha, jęczmień jary na pow. 1,47 ha. Z k.9 akt administracyjnych wynika między innymi, że uprawiał również mak na pow. 4,83 ha. Dane zawarte na tej karcie nie dotyczą W.S., co oznacza, że Sądowi przedstawiono niekompletne akta administracyjne. W myśl art.133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. W tych okolicznościach Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie oraz sposób w jaki zaprezentowano argumentację w zaskarżonym rozstrzygnięciu narusza zasady określone z art. 8 i art. 11 kpa. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie skompletować materiał dokumentacyjny, ustalić rzeczywistą powierzchnię gospodarstwa rolnego skarżącego, wysokość strat w poszczególnych uprawach oraz wysokość średnich strat, o których mowa w omawianym rozporządzeniu z podaniem metody wyliczenia tychże strat. Z tych też względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 litera c/ cyt. ustawy Sąd uchylił zarówno decyzję Kolegium, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy.