II SA/Lu 511/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. i J. małż. K. – reprezentowani przez syna K. K. – wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiono nakazania P. i A. małż. Dz. rozbiórki ogrodzenia realizowanego pomiędzy działkami nr ewid. [...] i nr ewid. [...], położonymi w H., a także odmówiono nakazania P. i A. małż. Dz. zaniechania robót budowlanych przy realizowanym ogrodzeniu. W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania z powodu – jak wskazał – wyrządzanych szkód i trudnych do odwrócenia skutków, które powodują: - szkody w uprawie, pozbawieniu możliwości wykonania niezbędnych zabiegów agrotechnicznych na pszenicy ozimej na działce nr [...] o powierzchni [...] ha (należącej do skarżących), -pozbawieniu dostępu do bramy wjazdowej budynku gospodarczego zlokalizowanego w całości na ww. działce i pozostającego w samoistnym posiadaniu skarżących, - bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, naszego mienia i zwierząt, gdyż wewnątrz budynku usytuowana jest pasieka pszczela (mury stanowią ochronę), - pozbawieniu możliwości dogodnego przejazdu na działkę nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie może zostać uwzględniony. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się więc do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W związku z powyższym, co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje i postanowienia odmowne (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 329-330; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, str. 225). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Zaskarżona decyzja utrzymuje bowiem w mocy rozstrzygnięcie o charakterze odmownym (odmowę nałożenia na P. i A. małż. Dz. obowiązku rozbiórki oraz zaniechania dalszych robót budowlanych). Decyzje odmowne, podobnie jak decyzje o charakterze deklaratoryjnym, nie wymagają natomiast żadnych działań dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, LEX nr 493905). W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżona decyzja nie posiada przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu na jej podstawie. Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja - z uwagi na jej przedmiot - nie podlega wykonaniu, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.