II SA/Lu 512/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej O. "B." w T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S. T., utrzymało w mocy decyzje Burmistrza T. z dnia 26 listopada 2024 r., znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonych w T., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] o powierzchni 0,2652ha i nr [...] o powierzchni 16,0286ha, na 91 działek. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 26 października 2023 r. S. T. wystąpiła o zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonych w T., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] o powierzchni 0,2652ha i nr [...] o powierzchni 16,0286ha, na 91 działek. Burmistrz Miasta T. decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r. nr [...] warunkowo zatwierdził projekt podziału nieruchomości gruntowej niezabudowanej oznaczonej w ewidencji gruntów miasta T. nr geodezyjnymi: [...] o powierzchni: 0,2652ha i [...] powierzchni: 16,0286ha. Decyzja została wydana pod warunkiem ustanowienia na rzecz kilku nowoutworzonych działek dostępu do drogi publicznej bądź poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Na skutek odwołania wniesionego przez S. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r., znak: [...] uchyliło decyzję Burmistrza T. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz T. decyzją z dnia 26 listopada 2024 r. odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości gruntowych niezabudowanych oznaczonych w ewidencji gruntów m. T. numerami geodezyjnymi [...] o powierzchni 0,2652ha i [...] o powierzchni 16,0286ha poł. w T. "uwidocznionych na mapie sporządzonej przez geodetę uprawnionego: J. J., uprawnienie MGPiB nr [...], zgodnie z operatem technicznym Nr ewidencyjny [...] z dnia 18.10.2023r.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że ze złożonego przez Spółkę w dniu 26 października 2023 r. wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działek o nr [...] i [...] wynika, że nowoutworzonych działek miałoby powstać 91. Dodał, że po wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 12 czerwca 2024 r. Nr [...] wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień w kwestii różnicy między liczbą działek zaopiniowanych postanowieniami z dnia 20 lipca 2023 r. oraz z dnia 20 września 2023 r., a liczbą działek wskazanych we wniosku z dnia 26 października 2023 r. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział, ale Spółka pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r. podtrzymała swój wniosek nie składając, zdaniem organu, niezbędnych wyjaśnień. Organ dodał, że Spółka odpowiadając na kolejne pismo organu o wskazanie ostatecznej liczby nowo projektowanych działek, pismem z dnia 9 października 2024 r. stwierdziła, że złożone przez nią dokumenty nie wymagają korekty. Wobec tego organ pierwszej instancji uznał, że podziału nieruchomości można dokonać, tylko jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a brak takiego uzgodnienia uniemożliwia wydanie decyzji zatwierdzającej ostateczny podział wnioskowanych działek geodezyjnych. W wyniku odwołania złożonego przez S. T. w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. utrzymało w mocy decyzje Burmistrza T. o odmowie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonych w T., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] o powierzchni 0,2652ha i nr [...] o powierzchni 16,0286ha, na 91 działek. Kolegium, odwołując się do treści art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyjaśniło, że opiniując w niniejszej sprawie wstępny projekt podziału organ I instancji w tej samej dacie wydał dwa odrębne postanowienia: podział działki nr [...] na 86 działek zaopiniował postanowieniem nr [...], zaś podział działki nr [...] na dwie działki - postanowieniem nr [...] Podział każdej z działek zaopiniował pozytywnie powołując się na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia 30 września 2002 r. Organ wskazał, że w dniu 30 sierpnia 2023r. (data wpływu pisma) wnioskodawca wystąpił o "uzupełnienie" postępowania podziałowego w odniesieniu do już zaopiniowanego podziału działki [...] poprzez wtórne podzielenie projektowanej działki nr [...]. Z wniosku wynika, że wydzielana działka nr [...] pierwotnie miała mieć powierzchnię 0,6360 ha, zaś wnioskodawca wystąpił o wydzielenie działki o tym samym numerze - [...] - ale o powierzchni 0,4419ha, zaznaczając, że odpowiadałaby ona terenowi przeznaczonemu w planie miejscowym terenom komunikacji do drogi krajowej W. - granica Państwa o symbolu [...] (tereny komunikacji), oraz o wydzielenie działki o numerze [...], która miałaby powierzchnię 0,1941ha. Akta sprawy zawierają załącznik graficzny do tego wniosku, czyli mapę w skali 1:2000 ze wstępnym projektem podziału według linii oznaczonym kolorem czerwonym i z rozliczeniem powierzchni nowo projektowanych działek. Organ pierwszej instancji uwzględnił ten wniosek zmieniając własne postanowienie nr [...], przy czym jako podstawę prawną zmiany własnego postanowienia powołał art. 113 §1 k.p.a., a więc przepis dotyczący prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Przyjmując, że zmiana jednego z postanowień opiniujących była skuteczna, bo postanowienie z tej sprawie nie zostało zaskarżone, przedmiotem postępowania podziałowego było podzielenie działki nr [...] na dwie działki i podzielenie działki nr [...] na 87 działek (co zresztą zostało odnotowane w postanowieniu z dnia 1 września 2023 r.), czyli wydzielenie 89 nowych działek w miejsce dwóch dotychczasowych. Zatem organ pierwszej instancji dokonując oceny przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym i z tego punktu widzenia oceniając, czy projekt realizuje to przeznaczenie, wypowiedział się w tej kwestii co do 89 nowo projektowanych działek. W tym kontekście Kolegium zauważyło, że występując natomiast o zatwierdzenie projektu podziału Spółka - we wniosku datowanym na 25 października 2023r. - podała, że na 89 działek miałaby być dzielona działka nr [...] i do tego na dwie działki (czyli jak pierwotnie) byłaby dzielona działka nr [...], czyli w sumie wystąpiła o zatwierdzenie wydzielenia 91 nowych działek, a nie 89, które były przedmiotem opinii w trybie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji powyższego Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie sprzeczność postanowień opiniujących wydanych w trybie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami z treścią wniosku o zatwierdzenie projektu podziału wyraża się w różnej liczbie działek w obrębie tej samej macierzystej nieruchomości, a co za tym idzie inna jest też ich konfiguracja w terenie (nie ważne, czy jednej, czy wszystkich), a to wskazuje na różnicę w powierzchni projektowanych działek (nieważne, czy jednej czy wielu). Prowadzi to do wniosku, że postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 20 lipca 2023r. Nr [...] i Nr [...] oraz z dnia 1 września 2023r. Nr [...] opiniują inny podział nieruchomości, niż wynika to z wniosku Spółki z dnia 26 października 2023 r. W części tekstowej wniosku o podział nieruchomości Spółka wskazuje jedynie działki geodezyjne, których podział dotyczy, i cel podziału "zabudowę jednorodzinną", natomiast nie podaje żadnych innych informacji, chociażby o liczbie proponowanych do wydzielenia działek. Wniosek zawiera co prawda załącznik graficzny, czyli mapę w skali 1:1000 ze wstępnym projektem podziału według linii oznaczonym kolorem czerwonym i z rozliczeniem powierzchni nowo projektowanych działek, jednakże w ocenie Kolegium to wnioskodawca powinien zadbać o to, aby należycie wykazać swoje zmierzenie. Skoro wnioskodawca nie zakwestionował postanowienia Burmistrza Miasta T. z dnia 20 lipca 2023r. pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem geodezyjnym [...] o pow. 16,0286ha położonej w T. określającego inną liczbę - 86 nowo projektowanych działek (86), aniżeli wynika to z załączonej do wniosku Spółki mapy z proponowanym podziałem tej nieruchomości (88 nowo projektowanych działek), to nie tylko nie usunął błędów, ale w toku dalszego postępowania, również po decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 12 czerwca 2024 r. twierdził, że od momentu złożenia wniosku o podział nieruchomości jego zmierzenie było spójne i nie wymagało korekty. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stanęło na stanowisku, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania decyzji o innej treści, dopóki w obrocie prawnym pozostają niezakwestionowane w żadnym trybie postanowienia pozytywnie opiniujące projekt podziału działki nr [...] na 2 działki oraz działki nr [...] na 87 działek, czyli w sumie w miejsce dwóch działek wydzielenie 89 nowych działek nieruchomości, w sytuacji gdy Spółka we wniosku o zatwierdzenie podziału podała, że na 89 działek miałaby być dzielona działka nr [...] i do tego na dwie działki (czyli jak pierwotnie) byłaby dzielona działka nr [...], czyli w sumie wystąpiła o zatwierdzenie wydzielenia 91 nowych działek. Końcowo organ wskazał, że wobec tego, że projekt podziału przedłożony do zatwierdzenia jest sprzeczny z projektem zaopiniowanym kwestia dostępu projektowanych działek do drogi publicznej pozostaje zagadnieniem wtórnym. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez S. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze decyzji zarzucono naruszenie przepisów: - prawa materialnego: 1. Art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 344 (dalej u.g.n.), • poprzez, uznanie, że organ I instancji miał prawo badać zgodność innego niż proponowany podział nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2. Art. 98 ust. 1 u.n.g. • poprzez, nieuwzględnienie przeznaczenia pod drogi publiczne wydzielonych z działki [...] terenów komunikacyjnych oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kolorem białym i symbolem KD-L. 3. Uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia 29 lipca 2010 r. , • poprzez, uznanie, że organ I instancji miał prawo do dowolnej interpretacji zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. polegającą na przyjęciu, iż tereny komunikacji na działce [...] mają przeznaczenie dróg wewnętrznych, 4. Art. 7 i 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tj. z dnia 4 listopada 2022 r. Dz.U. z 2023 r. poz. 40, • poprzez przyjęcie, iż rada gminy dysponuje kompetencją do planowania dróg wewnętrznych na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, bez zgody ich właścicieli. - podstawowych zasad prawa administracyjnego zawartych w Kodeksie Postępowania Administracyjnego (dalej k.p.a.). 1. Art.6. Zasada praworządności, • poprzez, oparcie swojej decyzji na nieistniejących obowiązkach strony: obowiązku odwołania się przez skarżącą od postanowienia w sprawie i obowiązku podania we wniosku liczby nowopowstałych działek a także poprzez uznanie za zgodne z prawem postanowienia organu I instancji ws. opiniowania podziału innego niż wnioskowany przez skarżącą tj. wydane bez podstawy prawnej, dopuszczenia do obrotu prawnego wadliwej prawnie decyzji organu I instancji. 2. Art. 7. Zasada prawdy obiektywnej • poprzez, unikanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie się wyłącznie na interpretacji faktów narzuconej przez organ I instancji w tym np. prowadzenie analizy danych bez podstawowego załącznika do wniosku strony o zatwierdzenie wstępnego projektu podziału jakim jest mapa, z której jasno wynika ile działek miało powstać z podziału, przyjęciu, że skarżąca jest winna powstawaniu błędów w postanowieniach opiniujących, 3. Art. 7a. Zasada przyjaznej interpretacji przepisów • poprzez, odebranie skarżącej należnych uprawnień, przy jednoczesnym rozstrzyganiu wątpliwości na niekorzyść skarżącej, przy czym nie sprzeciwiają się temu sporne interesy stron a jedynie pozaprawne interesy organu I instancji. 4. Art. 8. Zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, • poprzez, uznanie a wręcz wyartykułowanie, że organy państwa mogą więcej niż obywatel np. przyjęcie że organ I instancji może popełniać błędy, naruszać prawo a jeżeli strona się od tego nie odwoła to ponosi całkowitą odpowiedzialność i musi zaakceptować bezprawność organu; takie postępowanie nie tylko nie budzi zaufania obywateli do państwa ale stwarza wrażenie nierówności stron postępowania, akceptowanie bezpodstawnego i bezprawnego przedłużania postępowania przez organ I instancji, akceptowania nieinformowania skarżącej i nie wyjaśniania skarżącej powodów przedłużającego się postępowania. 5. Art. 12. Zasada wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania • poprzez, prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i nieproporcjonalny do zgromadzonego materiału dowodowego; organ II instancji przez ponad 6 miesięcy badał jedynie błędy w dwóch postanowieniach co do których wypowiadał się już poprzednio, akceptował przewlekłe postępowanie prowadzone przez organ I instancji. Ponadto podniesiono, że decyzja organu II instancji oparta jest na niespójnych logicznie argumentach, zaprzecza własnym tezom zawartym w pierwotnej decyzji uchylającej pierwszą decyzję Burmistrza Miasta T. lub wręcz zaprzecza własnym zaleceniom skierowanym do organu I instancji w decyzji uchylającej. Przede wszystkim jednak wprowadza do obiegu prawnego wadliwą decyzję organu I instancji naruszającą przepisy prawa materialnego oraz postanowienia wydane bez podstawy prawnej. W skardze wniesiono o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości, rozstrzygnięcie w zakresie art. 146 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie zobowiązanie organu II instancji do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedziach na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zasadnicza wadliwość orzekania w sprawie polegała błędnym przyjęciu przez organy, że przedmiotem postanowień opiniujących wstępny projekt podziału była inna liczba działek niż liczba działek objętych wnioskiem o zatwierdzenie tzw. ostatecznego projektu podziału. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Burmistrza T. odmawiającą zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonych w T., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i nr [...]. Prawnomaterialną podstawę wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm. – dalej także jako "u.g.n."), w tym przede wszystkim art. 93 ust. 1, 4 i 5 oraz art. 96 ust. 1 u.g.n. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 u.g.n.), przy czym zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje, w formie postanowienia, wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.). Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 96 ust. 1 u.g.n.), przy czym do wniosku o podział nieruchomości należy dołączyć wstępny projekt podziału (art. 97 ust 1a pkt 4 u.g.n.). Postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości jest dwuetapowe. Pierwszy etap dotyczy opiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości, w zakresie zgodności tego podziału z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ opiniujący na tym etapie postępowania ma wyłącznie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozytywna opinia w tym przedmiocie stanowi podstawę do dalszego postępowanie, nie przesądzając o jego wyniku. Postępowanie to kończy decyzja, która zatwierdza podział, bądź odmawia dokonania tego zatwierdzenia. Wyrażana w formie postanowienia opinia o zgodności wstępnego projektu podziału z planem miejscowym jest więc warunkiem koniecznym do wydania decyzji o podziale nieruchomości. Brak takiej opinii, czy też istotna sprzeczność pomiędzy pozytywnie zaopiniowanym w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. wstępnym projektem podziału, a tzw. ostatecznym projektem podziału, o którym mowa w art. 97 ust. 1 pkt 8 u.g.n., wyklucza możność wydania decyzji zatwierdzającej podział. Oczywiste jest bowiem, że decyzja zatwierdzająca podział musi dotyczyć tego samego podziału, który uprzednio był przedmiotem opiniowania wstępnego, o którym mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n. Zdaniem organu w sprawie zaistniała taka właśnie sprzeczność pomiędzy przedmiotem opiniowania wstępnego, a przedmiotem wniosku o zatwierdzenie tzw. ostatecznego projektu podziału. Jak wskazano to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji w sprawie wstępnego projektu podziału wydał dwa odrębne postanowienia: podział działki nr [...] na dwie działki zaopiniował pozytywnie postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r., znak: [...], zaś podział działki nr [...] na 86 działek zaopiniował postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r., znak: [...], przy czym organ, w związku z dalszym podziałem jednej z projektowanych działek (nr [...]), to ostatnie postanowienie zmienił postanowieniem z dnia 1 września 2023 r., znak: [...] opiniując pozytywnie podział tej nieruchomości na 87 działek (k.12 akt administracyjnych) Generalnie więc organ pozytywnie pod względem zgodności z planem miejscowym zaopiniował podział działki nr [...] na dwie działki oraz podział działki nr [...] na 87 działek. Zdaniem organu sprzeczność powyższych postanowień opiniujących wydanych w trybie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami z treścią wniosku o zatwierdzenie projektu podziału wyraża się w różnej liczbie działek w obrębie tej samej macierzystej nieruchomości, a co za tym idzie inna jest też ich konfiguracja w terenie (nie ważne, czy jednej, czy wszystkich), a to wskazuje na różnicę w powierzchni projektowanych działek (nieważne, czy jednej czy wielu). W ocenie organu prowadzi to do wniosku, że postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 20 lipca 2023 r. Nr [...] oraz z dnia 1 września 2023r. Nr [...] opiniują inny podział nieruchomości, niż wynika to z wniosku Spółki z dnia 26 października 2023 r. Ze stanowiskiem takim należałoby się zgodzić, jednakże tylko wtedy, gdyby faktycznie przedmiotem postanowień opiniujących wstępny projekt podziału była inna liczba działek niż liczba działek objętych wnioskiem o zatwierdzenie tzw. ostatecznego projektu podziału. Analiza akt administracyjnych wskazuje jednakże, że podawana przez organ w postanowieniach z dnia 20 lipca 2023 r., znak: [...] i z dnia 1 września 2023 r., znak: [...] liczba wydzielanych działek nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Jak wskazano już wyżej organ postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r., znak: [...] pozytywnie zaopiniował pod względem zgodności z planem miejscowym podział działki nr [...] na 86 działek. Tymczasem z dołączonej do wniosku mapy (k.1 akt administracyjnych) wynika, że działka nr [...] miała być podzielona na projektowane działki o nr [...] łamane przez kolejne numery od 26 do 112 oraz na projektowaną działkę o nr [...], co daje łączną liczbę projektowanych działek 88, a nie jak wskazał to w postanowieniu organ I instancji 86. Analogicznie w odniesieniu do dokonanej przez organ I instancji zmiany tego postanowienia postanowieniem z dnia 1 września 2023 r., znak: [...] (k.12 akt administracyjnych) z materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę wynika, że po zmianie żądania działka nr [...] miała być podzielona na projektowane działki o nr [...] łamane przez kolejne numery od 26 do 113 oraz na projektowaną działkę o nr [...], co daję łączną liczbę projektowanych działek 89, a nie jak wskazał to w postanowieniu organ I instancji 87 działek. Doliczając do tego dwie projektowana działki, które miały powstać z podziału działki nr [...], powyższe wskazywałoby, że w rzeczywistości opisanymi powyżej postanowieniami organ I instancji zaopiniował pozytywnie pod względem zgodności z planem miejscowym podział działki nr [...] na dwie działki oraz podział działki nr [...] na 89 działek, co łącznie daje podział na 91 projektowanych działek. W takiej zaś sytuacji nie istnieje niezgodność pomiędzy liczbą działek objętych postanowieniami wstępnymi, a liczbą działek objętych wnioskiem o zatwierdzenie tzw. ostatecznego projektu poddziału. Organy obu instancji przy rozpatrywaniu sprawy całkowicie pominęły te okoliczności. Co więcej organy nie uwzględniły także charakteru i specyfiki postanowień opiniujących wstępny projekt podziału wydawanych w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. Organ opiniuje proponowany podział nieruchomości wyrażając opinię w formie postanowienia, którego przedmiotem jest wyłącznie zgodność proponowanego podziału z planem miejscowym. W opinii o zgodności projektowanego podziału z planem miejscowym organ nie może odnosić się co do innych kwestii niż wskazane w dyspozycji art. 93 ust. 4 u.g.n. W istocie więc w sprawie organ wiąże wyrażone w postanowieniu stanowisko co do zgodności projektowanego wstępnie podziału z planem miejscowym, a nie inne zamieszczone tam kwestie, w tym wskazana w postanowieniu liczba projektowanych działek. Nietrafnie przy tym Kolegium wytyka wnioskodawcy niedostatki dokumentacji dołączonej do wniosku z dnia 18 lipca 2023 r. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału. Jak bowiem wskazuje się w utrwalonym już w tej materii orzecznictwie sądowym wstępny projekt podziału, będący przedmiotem opiniowania w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., nie musi spełniać warunków wymaganych dla dokumentów geodezyjnych. Jak się bowiem wskazuje przyjęcie takiego rozwiązania można wytłumaczyć tym, że opinia odnosi się do proponowanego podziału nieruchomości, który nie musi spełniać warunków wymaganych dla dokumentów geodezyjnych. Dopiero gdy występuje zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego racjonalne jest poniesienie kosztów sporządzenia projektu podziału w formie odpowiednich dokumentów geodezyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 703/21). Dołączony do wniosku z dnia 18 lipca 2023 r. załącznik graficzny w postaci mapy, na którym wyrysowano wstępny projekt podziału i podano numery wszystkich projektowanych działek był czytelny i jednoznaczny w swej treści. Zwrócić należy także uwagę na wadliwości, jakie istnieją w aktach administracyjnych, gdzie wykaz zmian gruntowych umieszczono wśród dokumentów złożonych wraz z wnioskiem uzupełniającym z dnia 30 sierpnia 2023 r. (k.19, 13-17 akt administracyjnych), podczas, gdy jak się wydaje, dokument taki został złożony dopiero wraz wnioskiem z dnia 25 października 2023 r. o zatwierdzenie ostatecznego projektu podziału (k.22 akt administracyjnych). Dokument ten nie jest również kompletny, albowiem brakuje mu jednej strony dotyczącej działek o nr od [...] do [...] (k.13-17 akt administracyjnych). Generalnie, jak można wnioskować, leżąca u podstaw powyższej sprzeczności omyłka, była po prostu omyłką w zliczeniu projektowanych działek, objętych postanowieniami wydawanymi w trybie art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. Omyłka ta powinna zostać sprostowana przez organ I instancji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Jak się wydaje bowiem umiejętność liczenia do 100 jest na tyle oczywistą umiejętnością arytmetyczną, że związanych z tym błędów nie sposób nie traktować w kategorii błędu rachunkowego, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Organowi I instancji dodatkowo należy wytknąć, że możliwości sprostowania takiej omyłki w żaden sposób nie wyklucza fakt zakończenia postępowania administracyjnego, w którym dotknięty błędem akt został wydany. Podsumowując należy więc stwierdzić, że zasadnicza wadliwość orzekania w sprawie polegała na błędnym przyjęciu przez organ, że przedmiotem postanowień opiniujących wstępny projekt podziału była inna liczba działek niż liczba działek objętych wnioskiem o zatwierdzenie tzw. ostatecznego projektu podziału. Zaniechanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia tych okoliczności sprawia, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to dotyczyło wyjaśnienia okoliczności, które miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. ustalenia czy w sprawie zaistniały przesłanki do zatwierdzenia ostatecznego projektu podziału na podstawie art. 96 ust. 1 u.g.n. Powyższe oznacza, że naruszenia te kwalifikować należało jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W konsekwencji wadliwie zastosowano też przepis prawa materialnego – art. 96 ust. 1 u.g.n. Zauważyć przy tym należy, że naruszenie prawa materialnego miało tu charakter wtórny albowiem było konsekwencją niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako, że uchybień takich dopuściły się organy obu instancji, oprócz zaskarżonej decyzji, uchylono także decyzję organu pierwszej instancji (art. 135 p.p.s.a.). Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem jej ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.). Organy powinny więc przede wszystkim dokonać oceny czy wstępny projekt podziału pozytywnie zaopiniowany co do zgodności z planem miejscowym odpowiada w pełni przedłożonemu przez wnioskodawcę tzw. ostatecznemu projektowi podziału, przy czym kwestii tej nie przesądza wyrażone już wyżej stanowisko Sądu co do tożsamej liczby projektowanych działek objętych postanowieniami wstępnymi, a liczbą działek objętych wnioskiem o zatwierdzenie tzw. ostatecznego projektu poddziału. Tożsamość liczby projektowanych działek nie oznacza jeszcze, że oba projekty podziału, wstępny i ostateczny, są w pełni ze sobą zgodne. Ustaleń w tym zakresie musi dokonać organ zatwierdzający podział nieruchomości. Nie może go w tym zakresie wyręczać sąd administracyjny, co stanowi przeszkodę do wydania postulowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a. Organy rozpatrzą następnie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględnią przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne i regulacje prawne, które zadecydowały o wydaniu decyzji zatwierdzające ostateczny projekt podziału bądź o odmowie zatwierdzenia podziału. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł.