II SA/Lu 517/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazał W. i J. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarze łącznym 5x6m (2 garaże o wymiarach 3x5m obok siebie połączone dachem) na działce nr 31 w miejscowości Ch. II nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył zobowiązany kwestionując słuszność i zgodność z prawem tego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania W. J. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, iż sprawa dotyczy obiektu budowlanego o wymiarach 5,0x6,0m, położonego w miejscowości Ch. II gm. J., stanowiącego dwa garaże o stalowej konstrukcji szkieletowej ze ścianami i dachem jednospadowym z blachy trapezowej, ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej, na fundamencie betonowym usytuowany w odległości ok. 2,0m od ogrodzenia działki sąsiedniej nr 83 i ok. 3,0m od obory zlokalizowanej na tej działce. Przedmiotowy obiekt został wybudowany przez W. J. w 2007 r. bez wymaganego zgłoszenia w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i aktualnie zobowiązany wykorzystuje go jako miejsce do przechowywania drobnego sprzętu gospodarczego związanego z produkcją rolną. Słusznie organ pierwszej instancji wskazał na przepis art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Nakaz rozbiórki nie będzie wydany jedynie w sytuacji, gdy zostanie dowiedzione, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albo w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Z akt sprawy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wynika, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające legalizację omawianej samowoli budowlanej, bowiem budowa ta jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego Uchwałą Nr XX/62/88 z dnia 27 maja 1988 r. Gminnej Rady Narodowej w J. zmienionego Uchwałą Nr XXIX/237/2002 Rady Gminy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Usytuowanie omawianego obiektu narusza bowiem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym ww. obiekt wymaga zachowania odległości budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, wynoszącej 3,0m od tej granicy oraz narusza § 12 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia, w myśl którego, sytuowanie ściany budynku, w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast z ustaleń takiego planu dla terenu MR, w którym położona jest działka nr 31, wynika, że nie dopuszcza on sytuowania budynku w odległości 1,5m od granicy z sąsiednia działką budowlaną ani bezpośrednio przy granicy. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznał za prawidłowe ustalenia i rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie. W. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Skarżący w uzasadnieniu przedstawił swoją sytuację materialną, wskazując, że prowadzi gospodarstwo rolne, a postawione przez niego garaże pełnią funkcję gospodarczą tzn. przechowuje tam pasze dla zwierząt i drobny sprzęt rolniczy. Ponadto wskazał, że wnosi o przedłużenie terminu rozbiórki przedmiotowego obiektu do wiosny 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując przy tym, że skarga nie wnosi nowych argumentów, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzeka w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga w przedmiotowej sprawie jest niezasadna. W ocenie Sądu organ administracji rozpoznając sprawę wydał prawidłową decyzję pozostającą w zgodzie zarówno z przepisami postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Mając na uwadze zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji materiał dowodowy należy stwierdzić, że w omawianej sprawie nie zachodzą wątpliwości co do charakteru i przeznaczenia przedmiotowego obiektu. Art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wskazuje katalog obiektów i robót budowlanych wymagających zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Ust. 1 pkt 1 tego przepisu wymienia m.in. budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a więc budowę obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, a w szczególności budowę parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m² przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80m (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a). Obiekt będący przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie odpowiada dyspozycji powyższego unormowania. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych, a także termin ich rozpoczęcia, dołączając także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymagane przepisami odrębnymi pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Jeżeli będą wymagały tego okoliczności, konieczne może okazać się dołączenie również odpowiednich szkiców lub rysunków. Przedmiotowy obiekt W. J. został wybudowany w 2007 r. bez wymaganego zgłoszenia Staroście . W art. 49b ustawy Prawo budowlane została określona procedura postępowania w przypadku samowoli budowlanej, polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, w wyniku której obiekt taki może zostać zalegalizowany. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania, a więc, przede wszystkim, zaświadczenia organu gminy o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz dokumentów, które należy załączyć do zgłoszenia (o których mowa wyżej). Jeżeli strona nie spełni wskazanych powyżej obowiązków, właściwy organ, w drodze postanowienia, ustali wysokość opłaty legalizacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające legalizację obiektu wybudowanego przez skarżącego, ponieważ garaże zostały usytuowane w niedopuszczalnej odległości od granicy i zabudowy działki sąsiedniej, mając na uwadze przepisy techniczno-budowlane oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym skarżący nie mógłby przedstawić organowi ww. dokumentów określonych w przepisach prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że organy administracji prawidłowo nakazały rozbiórkę omawianego obiektu budowlanego na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do żądania strony o przedłużenie terminu rozbiórki garaży, należy wyjaśnić, że art. 39 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r.- Prawo budowlane ( Dz.U. z 1974r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) dopuszczał możliwość odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego na czas oznaczony i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu w sposób określony w decyzji, jeżeli względy społeczne lub gospodarcze za tym przemawiały. Oznaczało to, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego mogło być dokonane wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W aktualnym stanie prawnym takiej możliwości ustawa Prawo budowlane nie przewiduje. Ponadto, jeśli nawet strona taki wniosek sformułowała to adresatem jego powinien być nie sąd administracyjny, ale odpowiedni organ administracji. W świetle powyższej argumentacji, wskazującej na pozytywną ocenę procesu decyzyjnego i wyników wykładni przepisów prawnych, dokonanej przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie stwierdził niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).