II SA/Lu 518/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty świadczeń nienależnie pobranych z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego w zakresie wniosku R. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a : przyznać R. W. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 listopada 2009 r. oddalił skargę R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty świadczeń nienależnie pobranych z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. W dniu 27 listopada 2009 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek R. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy). Przepisy o przyznaniu prawa pomocy – w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy – stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 ustawy). W ocenie Sądu, skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący ma wprawdzie stały dochód w postaci niewielkiej renty, jest ona jednak tak niska, że w żadnym wypadku nie pozwoli na pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika bez uszczerbku niezbędnych kosztów utrzymania skarżącego. Wysokość tej renty nie pozwala bowiem na skromną nawet egzystencję. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.