II SA/Lu 518/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. K. na decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 30 kwietnia 2018 r. E. B. wniósł za pośrednictwem Starosty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję ww. organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W dniu 14 czerwca 2018 r. do tut. Sądu wpłynął skrócony odpis akt zgonu E. B., z którego wynikało, że skarżący zmarł w dniu [...] r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r. zawiesił postępowanie. W dniu 4 października 2018 r. do tut. Sądu wpłynął odpis postanowienia Sądu Rejonowego w H. I Wydział Cywilny z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt I Ns [...], stwierdzającego, że spadek po zmarłym E. B. na podstawie ustawy nabył siostrzeniec K. K.. Z treści tego postanowienia wynikało, że K. K. w postępowaniu spadkowym reprezentowany był przez przedstawiciela ustawowego M. K.. Postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął z urzędu postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., z udziałem następcy prawnego po zmarłym skarżącym E. B. – K. K., reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, bowiem jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują instancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne – w myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") – jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest orzeczenie organu odwoławczego. Od zaskarżonej decyzji Starosty, działającego jako organ I instancji, przysługiwało stronom postępowania (zgodnie z powołanym wyżej art. 127 § 1 i 2 k.p.a.) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Wojewody L.. Kontrola legalności tej decyzji byłaby zatem dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej na skutek odwołania. Z akt sprawy wynika natomiast, iż skarżący E. B. nie wniósł odwołania od przedmiotowej decyzji Starosty, lecz pomijając ten środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, skierował skargę na decyzję Starosty do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga ta, z przedstawionych wyżej powodów, nie może być zatem merytorycznie rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.