II SA/Lu 519/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego - w zakresie wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: I. przyznać M. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W dniu 16 maja 2012 r. M..K. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego, wnosząc jednocześnie o przyznanie mu prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2012 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na niedopełnienie wymogu złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu. W dniu 17 lipca 2012 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek ten został złożony na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na obecnym etapie postępowania rozpoznaniu podlega wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu, który wpłynął do Sądu w dniu 17 lipca 2012 r. W myśl art. 239 pkt 1 litera "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Oznacza to całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków (art. 241 p.p.s.a.). Skarżący jest z mocy ustawy zwolniony od kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest bezzasadny, co skutkuje jego oddaleniem. Na uwzględnienie zasługuje natomiast wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepisy o przyznaniu prawa pomocy – w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy – stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.). Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie. Źródłem utrzymania skarżącego jest renta inwalidzka w kwocie 542,18 zł netto oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, przeznaczany na wynagrodzenie opiekuna. Dochód ten nie pozwala na skromną nawet egzystencję, a w żadnym wypadku nie pozwoli na pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika bez uszczerbku niezbędnych kosztów utrzymania skarżącego. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.