II SA/Lu 52/01

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2002 r. sprawy ze skargi Mieczysławy M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 7 grudnia 2000 r. (...) w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie zaopiniowania propozycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddalił. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) postanowieniem z dnia 7 grudnia 2000 r. wydanym na podstawie art. 134 Kpa - po rozpatrzeniu zażalenia Mieczysławy M. na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) przez Miejskiego Inspektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia 30 października 2000 r. (...) w przedmiocie zaopiniowania propozycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zespołu usługowego stacji paliw na terenie przy ul. (...) w (...) - stwierdził niedopuszczalność odwołania. Z ustaleń w sprawie wynika, że Miejski Inspektor Ochrony Środowiska, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta (...), postanowieniem z dnia 30 października 2000 r. zaopiniował propozycję decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji zespołu usługowego stacji paliw przy ul. (...) w (...). Postanowienie to zaskarżyła Mieczysława M., wnosząc o jego uchylenie, gdyż planowana inwestycja - jej zdaniem - spowoduje znaczące pogorszenie stanu środowiska w rejonie oddziaływania obiektu. Rozpatrując zażalenie, organ odwoławczy stwierdził, że jest ono niedopuszczalne, bowiem postanowienie Miejskiego Inspektora Ochrony Środowiska wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) nie podlega zaskarżeniu. Organ uznał, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska, a do takich należy stacja paliw - w świetle art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ - powinna być uzgodniona z powiatowym inspektorem sanitarnym, w stosunku do którego organem wyższego stopnia jest wojewódzki inspektor sanitarny. Natomiast inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi wymagają uzgodnienia z działającymi w imieniu wojewody: wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska oraz wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Z powołanych przepisów nie wynika, by Miejski Inspektor Ochrony Środowiska działający z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) był obowiązany do opiniowania propozycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zespołu usługowego stacji paliw. Nie oznacza to, że wskazany organ nie może wydawać takiej opinii, jednakże w przypadku jej wydania - nie podlega ona zaskarżeniu, lecz stanowi jeden z dowodów w sprawie przed wydaniem decyzji ostatecznej. Zwrócono ponadto uwagę, że uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w stosunku do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska podejmowane są przez właściwe organy na podstawie ocen oddziaływania na środowisko sporządzonych przez biegłych z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Mieczysława M., która - zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, a także prawa procesowego - wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia celem merytorycznego rozpoznania zażalenia. Zdaniem skarżącej - w świetle powołanych przepisów ustawy o ochronie środowiska - miejski inspektor ochrony środowiska jest uprawniony do zaopiniowania projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i czyni to w formie postanowienia podlegającego zaskarżeniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi, podniesiono, że powołane w skardze przepisy prawa stanowią o możliwości, a nie obowiązku zgłaszania wniosków i zastrzeżeń przez jednostki pomocnicze samorządu terytorialnego oraz organizacje społeczne w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy bądź wydania pozwolenia na budowę w stosunku do inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi bądź mogących pogorszyć stan środowiska. Takie wnoszenie wniosków i zastrzeżeń nie wymaga formy postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że Miejski Inspektor Ochrony Środowiska działający z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) nie jest organem uprawnionym w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ do wydawania opinii w zakresie uzgadniania realizacji inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Oznacza to, że powołana ustawa nie uzależnia wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od wyrażenia opinii lub zajęcia stanowiska przez prezydenta miasta bądź miejskiego inspektora ochrony środowiska. Nie można było zatem uznać, jak to wywodzi skarżąca, że do opinii wyrażonej przez Miejskiego Inspektora Ochrony Środowiska w imieniu Prezydenta Miasta (...) ma zastosowanie przepis art. 106 par. 5 Kpa, skoro nie jest on organem uprawnionym do zajmowania stanowiska, od którego uzależnione jest wydanie decyzji. W tej sytuacji wydana opinia, nazwana postanowieniem, może być tylko jednym z dowodów w sprawie bądź mieć charakter wniosku lub zastrzeżeń zgłoszonych w trybie art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, na które nie przysługuje środek odwoławczy. Złożone zażalenie było zatem niedopuszczalne, co organ odwoławczy miał obowiązek stwierdzić na podstawie art. 134 Kpa. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a skarga na nie, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.