II SA/Lu 52/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od zarządzenia Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 marca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Zarządzeniem z 1 marca 2018 r. starszego referendarza sądowego wniosek skarżącego - J. Z. o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia podniesiono, że wezwanie z dnia 31 stycznia 2018 r. do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lutego 2018 r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał z dniem 21 lutego 2018 r. (nie przypadającym w sobotę, ani dzień ustawowo wolny od pracy). Skarżący mimo doręczenia wezwania, przesłania stosownego druku i prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania w terminie, wypełnił i nadesłał urzędowy formularz dopiero w dniu 26 lutego 2018 r. (data wypełnienia i złożenia w urzędzie pocztowym). Skarżący wykonał zatem wezwanie po upływie terminu do jego wykonania, wobec czego uznano, że termin siedmiodniowy wyznaczony w wezwaniu z dnia 31 stycznia 2018 r. upłynął bezskutecznie. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw podnosząc, że od dłuższego czasu ma problemy z chodzeniem z powodu choroby stawów. Do sprzeciwu dołączył fakturę VAT za zakup leków, a także kartę informacyjną z pobytu w szpitalnym oddziale ratunkowym z dnia 26 lutego 2018 r. Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez starszego referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017., poz. 1369 ze zm.) dalej "p.p.s.a", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skoro wezwanie z dnia 31 stycznia 2018 r. do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lutego 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.19), to siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał z dniem 21 lutego 2018 r. (nie przypadającym w sobotę, ani dzień ustawowo wolny od pracy). Skarżący wykonał wezwanie dopiero w dniu 26 lutego 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia prawidłowo ustalono zatem, że wykonanie wezwania do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania – nastąpiło po upływie zakreślonego terminu. Dodatkowo należy podnieść, że z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że skarżący przebywał w szpitalnym oddziale ratunkowym w dniu 26 lutego 2018 r., a wiec już po upływie terminu do wykonania wezwania (termin upływał w dniu 21 lutego 2018 r.). Okoliczność ta jest więc nieistotna przy rozpatrywaniu wniesionego sprzeciwu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego