II SA/Lu 521/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] G. C. wynagrodzenie w kwocie 307, 80 (trzysta siedem złotych i osiemdziesiąt groszy) w tym podatek VAT 52, 80 (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Płatne ze środków Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Z.W. uchyliło decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia lutego 2006r., [...] o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego na potrzeby wymienione we wnioskach z dnia 2 stycznia 2006r. (świadczenie na zakup pralki oraz na zaspokojenie potrzeb bytowych), 3 stycznia 2006r. (świadczenie na zakup opału i opłacenie prądu), 9 stycznia 2006r. (świadczenie na zakup zimowego obuwia i skarpet), 9 stycznia 2006r. (świadczenie na zakup klosza do lampy stajennej i lampy zwykłej, zakup świeczki i nafty), 16 stycznia 2006r. (świadczenie na opłacenie energii elektrycznej, telefonu, pranie, opał, na zakup żywności) oraz z dnia 23 stycznia 2006r. (świadczenie na opał) i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wydając decyzję odmowną Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej podniósł, że Z. W. w sposób świadomy nie współpracował z pracownikami Ośrodka, gdyż pomimo pisemnego zawiadomienia go, doręczonego w dniu 10 stycznia 2006r., że w dniu 12 stycznia 2006r. zgłosi się do niego pracownik socjalny celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, Z. W. był nieobecny w miejscu zamieszkania. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że również w dniach 19 i 24 stycznia 2006r. bezskutecznie podejmowano próbę skontaktowania się z wnioskodawcą. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.W. ogólnie zakwestionował jej rozstrzygnięcie oraz podniósł, że Kierownik błędnie potraktował jego wezwanie z dnia 3 stycznia 2006r. oraz oświadczenie z 14 stycznia 2006r. jako wnioski o świadczenia, a także zarzucił organowi, że niezasadnie rozpatrzył jego sprawę na podstawie art. 39ust.1 i 2 ustawy pomocy społecznej, bowiem przekracza on nieznacznie kryterium dochodowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło odwołanie, stwierdzając, że nie można zarzucić Z.W. braku współpracy z organem pomocy społecznej tylko na tej podstawie, że pomimo zawiadomienia o wywiadzie środowiskowym w dniu 12 stycznia 2006r. był on nieobecny w domu. Przyjęcie braku współpracy wnioskodawcy z organem pomocy społecznej jest możliwe bowiem tylko wówczas, gdy pomimo wielokrotnych zawiadomień, dokonanych z zachowaniem 7-dniowego terminu określonego w art. 79 kpa o zamiarze przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, nie można zastać wnioskodawcy w miejscu zamieszkania. Skoro Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej tylko raz zawiadomił Z. W. o planowanej wizycie na zaledwie dwa dni przed jej terminem, to nie można mu zarzucić braku współpracy. Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zwrócił również uwagę na konieczność ustosunkowania się organu I instancji do zarzutu wadliwej kwalifikacji jego pism z dnia 3 i 14 stycznia 2006r. jako wniosków o przyznanie świadczeń. W skardze do sądu administracyjnego Z. W. zakwestionował ogólnie decyzję Kolegium, podnosząc, że dowody medyczne znajdujące się w aktach sprawy obligują organ do stosowania §5 rozporządzenia z dnia 19 kwietnia 2005r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W związku z zarzutami skargi i argumentami podnoszonymi na rozprawie należy powiedzieć, że ma ona charakter kasacyjny, a więc nie przesądza wyniku sprawy, swoje argumenty skarżący będzie mógł podnosić w powtórnym postępowaniu administracyjnym. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy ma obowiązek uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, a postępowanie zawiera braki, które należy uzupełnić. Zgodnie z tym przepisem organ wyższy może wydać zalecenia, określające jakie okoliczności należy wyjaśnić. Badając sprawę Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, w kwestii wydania zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że Z. W. odmawia współpracy z organem, dlatego okoliczność ta nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia. W tej sytuacji organ I instancji powinien przeprowadzić ponownie postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia sytuacji materialnej skarżącego, a następnie ocenić zasadność wniosku. Kolegium prawidłowo zleciło również organowi I instancji ustalenie w toku ponownego postępowania istoty żądań skarżącego zawartych w pismach z dnia 3 i 14 stycznia 2006r. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).