II SA/Lu 525/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Inne z dnia [...] r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez R. odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że rozkazem personalnym z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził utratę przez starszego aspiranta R. prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego od dnia 25 lipca 2016 r. do dnia 22 sierpnia 2016 r. w związku z ustaleniem wykorzystania zwolnienia lekarskiego w inny sposób, niezgodny z jego celem. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 13 sierpnia 2016 r. w miejscowości [...] ustalono, że funkcjonariusz podczas zwolnienia lekarskiego kosił kombajnem owies na polu. Powyższy rozkaz personalny został wysłany listem poleconym, za pośrednictwem poczty, na adres domowy skarżącego. Mimo dwukrotnego awizowania - w dniu 27 września 2016 r. oraz ponownie w dniu 5 października 2016 r., przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 12 października 2016 r. W piśmie z dnia 8 lutego 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...]. Jednocześnie skarżący wniósł odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w związku z niemożnością doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...], w dniu 27 września 2016 r. przesyłka została złożona w placówce pocztowej na okres 7 dni, a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni została ona powtórnie awizowana w dniu 5 października 2016 r., a następnie w dniu 12 października 2016 r. została zwrócona do nadawcy z uwagi na niepodjęcie awizowanej przesyłki. W takiej sytuacji zgodnie z art 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej. Wobec powyższego należy przyjąć, że rozkaz personalny z dnia [...] września 2016 r. został prawidłowo doręczony w dniu 12 października 2016 r. W postępowaniu administracyjnym bieg terminu liczonego w dniach oblicza się zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W przedmiotowej sprawie bieg terminu do złożenia odwołania rozpoczął się w dniu 13 października 2016 r., w związku z czym ostatnim dniem czternastodniowego terminu do złożenia odwołania był dzień 26 października 2016 r. Ponieważ do dnia 26 października 2016 r. odwołanie nie zostało wniesione, rozkaz personalny z dnia 23 września 2016 r. stał się prawomocny. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia 28 lutego 2017 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z uwagi na nieuprawdopodobnienie przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że odwołanie skarżącego z dnia 8 lutego 2017 r. wniesiono po terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. winien zostać przywrócony. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest niedotknięte uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Zatem zasadniczą kwestią dla oceny istnienia podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie faktu i daty doręczenia decyzji stronie. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. został doręczony skarżącemu w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego na tle przepisów o doręczeniach wynika, że doręczenie zastępcze dokonywane w sposób taki, jak określony w art. 44 k.p.a. opiera się na domniemaniu, iż pismo doszło do rąk adresata, a co za tym idzie – że dokonane w ten sposób dręczenie było prawidłowe. To zaś oznacza, że adresat musi być w sposób niebudzący wątpliwości powiadomiony o nadejściu pisma i o miejscu gdzie może je odebrać (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002 r., SK 6/02, OTK-A 2002/5/65, z dnia 28 lutego 2006 r., P 13/05, OTK-A 2006/2/20 oraz z dnia 17 września 2002 r., SK 35/01, OTK-A 2002/5/60). Z akt postępowania administracyjnego podlegającego kontroli Sądu w niniejszej sprawie wynika, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym powyższe wymogi zostały zachowane. Skierowana do skarżącego przesyłka zawierająca rozkaz personalny nr [...] została awizowana pod adresem skarżącego w dniu 27 września 2016 r., a następnie w dniu 5 października 2017 r. Zawiadomienie o awizowaniu przesyłki i pozostawieniu go w oznaczonym urzędzie pocztowym zostało umieszczone w skrzynce pocztowej adresata. Wobec niepodjęcia przesyłki, została ona w dniu 12 października 2016 r. zwrócona do nadawcy. Na powyższe wskazują wprost adnotacje i pieczęcie urzędu pocztowego na kopercie (k. [...] akt administracyjnych). W konsekwencji zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. należało uznać doręczenie za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, to jest okresu 14 dni przechowywania pisma w placówce pocztowej, liczonego w okolicznościach sprawy od dnia 27 września 2016 r. Ostatnim dniem okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. był w tych okolicznościach dzień 11 października 2016 r. Z kolei liczony od doręczenia w tym dniu czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 25 października 2016 r. Zatem ostatnim dniem do wniesienia odwołania z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. był dzień 25 października 2016 r., a nie 26 października 2016 r., jak podał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Pozostaje to jednak bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia, skoro skarżący dopiero pismem z dnia 8 lutego 2017 r. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego. Bezsprzecznie zatem odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, co obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 134 k.p.a. Wskazać także należy, że wniesiony równocześnie z odwołaniem wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności nie został uwzględniony przez organ. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił R. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 października 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 524/17 oddalił skargę R. na ostatnio wymienione postanowienie. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.