II SA/Lu 526/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Bogusław Wiśniewski (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję. II. zasądza na rzecz skarżących od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 210 (dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania K. R.od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2002r. znak. [...] uchyliło powyższą decyzje w całości i odmówiło M. i Z.D. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego jednokondygnacyjnego wraz ze zjazdem na działce nr.165 przy ulicy T. – S. Zasadniczym motywem rozstrzygnięcia Kolegium było ustalenie iż przedmiotowa budowa jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej nr XV/91/86 z dnia 30 grudnia 1986 r. , zmienionego uchwałą nr L/500/93 z dnia 23 października 1993r oraz z Miejscowym Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego rejonu S. zatwierdzonym Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr 40 z dnia 18 czerwca 1975 r. Powołany plan szczegółowy ustala zakaz budowy dodatkowych obiektów na normatywnych działkach. Potrzeby garażowania pojazdów i inne funkcje gospodarcze winny być zabezpieczone w kubaturze projektowanych budynków mieszkalnych. Wyjątek stanowią określone planem działki przeznaczone dla rzemiosła usługowego i usługowych gospodarstw ogrodniczych , dla których zabezpiecza się budowę specjalnych obiektów produkcyjnych i gospodarczych. Kolegium doszło zatem do wniosku, iż plan szczegółowy dopuszcza możliwość zagospodarowania przedmiotowej działki jedynie w zakresie już istniejącym i zrealizowanym. Usytuowanie garażu poza budynkiem mieszkalnym byłoby naruszeniem planu szczegółowego ze skutkami określonymi w art. 46a ust.1 pkt.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził, iż na rozstrzygnięcie nie mają wpływu uregulowania Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ZM. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i Z. D. wykazywali wadliwość decyzji Kolegium. Według ich oceny budowa garażu jest zgodna z ustaleniami powołanego wyżej planu ogólnego Zespołu Miejskiego dopuszczającym wznoszenia na działce nr.165 obiektów, które nie kolidują z docelowym charakterem obszaru objętego planem szczegółowym i nie naruszają planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślili, iż garaż zostanie wzniesiony na miejscu garażu już wcześnie na tym miejscu istniejącego , a nadto będzie on spełniać warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zwrócono także uwagę na usytuowanie w ich bezpośrednim sąsiedztwie szeregu obiektów o podobnym charakterze. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało tezę o niezgodności budowy z ustaleniami Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Rejonu S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Powoływanie się przez organ odwoławczy na ustalenia planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego ‘" [...] " nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu wraz ze zjazdem . Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Kolegium dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie mają ustalenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego. Tekst tego planu dowodzi bowiem jednoznacznie, iż ma on rolę wiodącą przy kształtowaniu form zagospodarowania przestrzennego wyrażonych w planach szczegółowych. Świadczy o tym pkt. 2.7.5 tekstu planu, stwierdzający, iż miejscowe plany szczegółowe opracowane w oparciu o poprzednie generacje planu miasta zachowują swoja ważność w elementach zgodnych z planem ogólnym do czasu ich aktualizacji. Wprowadzając zatem w uchwale z dnia 23 października 1993 r. zmianę polegającą na dopuszczeniu lokalizacji obiektów i funkcji nie objętych programem zagospodarowania , jeśli wynika to z potrzeb obsługi lub rozwoju i nie oddziałuje niekorzystnie na docelowy charakter jednostki lub obszaru funkcjonalnego. Wyłączono ograniczenia zabudowy wynikające z planów szczegółowych , w tym i osiedla "[...]". Nie budzi zastrzeżeń pogląd, iż garaże w osiedlach mieszkaniowych stanowią element ich infrastruktury, związany z obsługą mieszkańców i zapewniający właściwe funkcjonowanie osiedla. Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż ich budowa nie pozostaje w kolizji z ustaleniami powołanych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz U z 1999 r Nr.15 , poz.139 ze zmianami ). Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153, poz. 1270 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję . O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy. Rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nastąpiło na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 poz.1271 ze zmianami ).