II SA/Lu 526/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2005r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 §1pkt.1 kpa oraz art. 39 ust.1-2 w zw. z art. 3ust.4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A. J. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2005r., Nr [...] o odmowie przyznania mu w miesiącu lutym 2005r. zasiłku celowego z przeznaczeniem na uregulowanie opłat czynszowych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że rodzina A. J. korzystała z dodatku mieszkaniowego w wysokości 345,58 zł miesięcznie, przyznanego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2004r., Nr [...] na okres od 1 września 2004r. do 28 lutego 2005r. Wobec faktu nie uregulowania przez A. J. przypadającej na niego należności czynszowej decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. wstrzymano wypłatę mu tego dodatku, dlatego A. J. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie mu zasiłku celowego na uregulowanie tych zaległości. Kolegium podniosło, że osoba, która otrzymuje dodatek mieszkaniowy ma obowiązek terminowo uiszczać należności czynszowe, w przeciwnym razie właściwy organ ma prawo wstrzymać wypłatę przyznanego dodatku mieszkaniowego, a w przypadku nieuregulowania powstałej zaległości w terminie 3 miesięcy decyzja o przyznaniu dodatku wygasa (art. 7ust.11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, Dz. U. Nr 71 poz.734 ze zm.) Ze znajdującego się w aktach sprawy zestawienia zaległości i przedpłat Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. w P. wynika, iż zaległości czynszowe A. J. powstały już w styczniu 2004r., a nie tak jak twierdzi zainteresowany w sierpniu 2004r. i nie były związane z decyzjami wydawanymi przez MOPS. Organ odwoławczy podkreślił, że systemy pomocy przewidziane w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i w ustawie o pomocy społecznej mają się uzupełniać, a nie dublować, dlatego przyznanie pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych wyklucza udzielenie świadczenia na ten cel ze środków pomocy społecznej. Skargę do sądu administracyjnego wniósł A. J. kwestionując rozstrzygnięcia obu organów administracyjnych. Skarżący podniósł, że jego ośmioosobowa rodzina jest w trudnej sytuacji materialnej, bowiem utrzymuje się wyłącznie z jego renty w wysokości wynoszącej 661zł miesięcznie. Uiszczanie wysokich opłat czynszowych uniemożliwia także zakup przyborów szkolnych dla dzieci, mimo to MOPS odmawia udzielenia pomocy na ten cel. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) Cele pomocy społecznej określone zostały w art. 2 i 3 ustawy jako wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. (art.3ust.3) W rozpatrywanej sprawie skarżący wnosił o przyznanie mu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie zaległości czynszowych. W świetle art.39 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest ponadto od wysokości dochodów, które nie mogą przekraczać tzw. kryterium dochodowego. (art. 8 ust.1) Jak wynika z akt sprawy, dochód na osobę w rodzinie A. J. wynosi 278,45zł, a więc nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego 316zł, jednak konieczność spłaty zaległości czynszowych nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej, uzasadniającej przyznanie zasiłku celowego. (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1998r., I SA 1174/97; wyrok NSA z dnia 15 października 1996r., SA/Ka 2772/95) dlatego stwierdzić należy, że brak jest w sprawie przesłanek przyznania zasiłku celowego określonych w art. 39 cyt. ustawy. Sąd podziela przy tym argumentację wyrażoną w uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 1998r., iż udzielenie zasiłku celowego na pokrycie zaległości czynszowych byłoby w istocie udzieleniem pomocy wierzycielowi skarżącego (spółdzielni mieszkaniowej), a więc podmiotowi, do którego nie jest adresowana ustawa o pomocy społecznej. Ponadto, jak słusznie zauważa organ administracyjny, zasady oraz tryb udzielania pomocy finansowej na pokrycie należności czynszowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r., Nr 71, poz.734 ze zm.), podczas gdy cele pomocy społecznej zostały określone odrębnie w powołanych na wstępie art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej i nie obejmują one świadczeń na pokrycie zaległości czynszowych. W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, która została wydana prawidłowo, tym bardziej, że rodzina skarżącego od lat systematycznie korzysta ze świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, a zatem ma zapewnioną pomoc na pokrycie niezbędnych potrzeb życiowych. W aktach sprawy brak jest ponadto wniosku skarżącego o przyznanie mu zwrotnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt. 2 ustawy o pomocy społecznej, dlatego organ nie miał również podstaw do udzielenia skarżącemu pomocy w tej formie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.