II SA/Lu 526/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na dokończenie budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Starosty z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej M. i R. R. pozwolenia na dokończenie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. 2713, położonej w miejscowości S., gmina B. – utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji udzielił M. i R. R. pozwolenia na dokończenie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego na stanowiącej ich własność działce nr ewid. 2713 w miejscowości S. Od decyzji tej odwołał się W. S. – właściciel sąsiedniej działki, podnosząc, że nie wyraża zgody na budowę tego budynku. Zarzucił, iż decyzja Starosty nie zawiera rozstrzygnięcia co do legalności zmian dokonanych przez inwestorów w projekcie budowlanym dotyczących bryły przedmiotowego budynku. Organ odwoławczy rozstrzygając odwołanie stwierdził, iż zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, prowadzenie robót budowlanych jest możliwe po uzyskaniu nowego pozwolenia na budowę albo pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Alternatywa zawarta we wskazanym przepisie wynika z tego, że organem właściwym do działania w oparciu o art. 28 ustawy Prawo budowlane jest organ administracji architektoniczno-budowlanej (starosta), zaś do działania na podstawie art. 51 ust. 4 wskazanej ustawy uprawniony jest organ nadzoru budowlanego. Ustalenie, który z wymienionych organów powinien rozpatrywać sprawę wynika z tego, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podejmował wcześniej działania na podstawie art. 50 i 51 ustawy. Jak wynika z akt sprawy PINB nie prowadził postępowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego zgodne z prawem było przyjęcie i rozpatrzenie przez Starostę wniosku M. i R. R. z dnia 14 kwietnia 2010 r. Wojewoda stwierdził, iż do wniosku inwestorzy dołączyli 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Wojewody spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust 4 oraz art. 33 ust 2 ustawy Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji prawidłowo wszczął postępowanie i zawiadomił o tym strony. W toku postępowania odwołujący się W. S. wniósł swoje zastrzeżenia do zamiaru inwestorów, co do których Starosta udzielił wyczerpujących wyjaśnień. Następnie, po zbadaniu złożonych dokumentów i stwierdzeniu ich kompletności, organ ten wydał decyzję o pozwoleniu na dokończenie budowy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji podkreślił, że przepisy prawa budowlanego nie uzależniają możliwości udzielenia pozwolenia od zgody stron postępowania. W tych sprawach muszą być spełnione wyłącznie wymagania prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej M. i R. R. pozwolenie na budowę nastąpiło w czasie, gdy zasadnicze prace budowlane przy budynku mieszkalnym zostały już wykonane (stan surowy zamknięty). Powyższy stan inwestycji został odzwierciedlony w projekcie budowlanym i stanowił dla projektanta podstawę do określenia pozostałych do wykonania robót. Wydana decyzja dotyczy wykonania tynków, posadzek, wewnętrznych instalacji sanitarnych i wodociągowych z przyłączem. Wykonanie okna połaciowego w dachu od strony działki odwołującego się zostało dopuszczone postanowieniem Starosty o zgodzie na odstępstwo od warunków technicznych, na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w swoim rozstrzygnięciu nie może wykraczać poza zakres złożonego przez inwestora wniosku. Do kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy ocena zgodności już wykonanych robót z decyzją o pozwoleniu na budowę. Zakres prac objętych decyzją organu pierwszej instancji w żaden sposób nie wpływa na istniejący stan zagospodarowania działki i nie koliduje z podjętymi czynnościami z zakresu rozgraniczenia nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył W. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa, polegające na udzieleniu pozwolenia na dokończenie budowy przedmiotowego budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki nr ewid. 2712, będącej jego własnością oraz legalizującej wcześniejsze uchybienia prawne przy budowie tego budynku. Skarżący wskazał, że po przeprowadzeniu rozgraniczenia działek w maju 2010 r. ustalono, iż realizowany przez M. i R. R. budynek mieszkalny znajduje się w odległości 135-140 cm od granicy jego działki, na całej swej szerokości. Z uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty z dnia [...], nr [...], o pozwoleniu na budowę wskazanego budynku, wynika, że pomiędzy projektem zagospodarowania terenu a dokumentacją projektową zachodziła rozbieżność co do bryły budynku. W ocenie skarżącego, z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż ściana spornego budynku usytuowana wzdłuż granicy z jego działką nr ewid. 2712 na całej swej długości (15,30 m) nie posiada obecnie jakichkolwiek załamań. Natomiast projekt budowlany przewiduje odmienne posadowienie omawianej ściany, zgodnie z którym na odcinku 9,86 m oddalona jest ona od sąsiedniej nieruchomości o 1,5 m (aktualnie i tej odległości nie zachowuje), a na długości 5,16 m oddala się od tej granicy o 54 cm (następuje załamanie jej przebiegu). Skarżący wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji jest mowa o uskoku na głębokość 7 cm, którego nie uwzględnia projekt zagospodarowania terenu. Organy obu instancji nie odniosły się w żaden sposób do tych kwestii. Skarżący zarzucił również, że decyzja Starosty z dnia 7 maja 2010 r. zezwala m.in. na wykonanie docieplenia i tynków zewnętrznych, co – zdaniem skarżącego – spowoduje zbliżenie budynku do granicy jego działki na odległość około 125-130 cm. Podniósł także, iż kolejną zmianą wprowadzoną do projektu bez poinformowania go o tym fakcie jest zmiana połaci dachowej od strony jego działki. Część dachu została podwyższona (wprowadzono załamanie), przez co śnieg z większym impetem spada na jego działkę, która jest drogą wjazdową. Do skargi skarżący dołączył kopię decyzji Wójta Gminy z dnia [...] o rozgraniczeniu działek nr ewid. 2712 i 2713 w miejscowości S, gmina B. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Sąd uwzględnił jednak skargę z przyczyn w niej nie podniesionych, które miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi bowiem, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z akt administracyjnych wynika, iż decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i R. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączem wodociągowym, energetycznym i zbiornikiem na ścieki sanitarne (kategoria I), zlokalizowanego na działce nr ewid. 2713, położonej w miejscowości S. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda, po rozpoznaniu wniosku skarżącego W. S., odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Starosty z dnia [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił powyższą decyzję Wojewody i stwierdził nieważność decyzji Starosty z dnia [...]. o pozwoleniu na budowę. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, iż przyczyną stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę były istotne uchybienia zatwierdzonego projektu budowlanego, które polegały na: usytuowaniu otworu okiennego w ścianie projektowanego budynku od strony działki nr ewid. 2712 z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), braku określenia w projekcie warunków ochrony przeciwpożarowej wynikających z przepisów odrębnych, czym rażąco naruszono § 11 ust. 2 pkt 11 powołanego rozporządzenia oraz rozbieżności, w zakresie bryły budynku, pomiędzy projektem zagospodarowania terenu a projektem architektoniczno-budowlanym. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. inwestorzy M. i R. R. zwrócili się do organu pierwszej instancji o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych koniecznych do zakończenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Do wniosku tego inwestorzy dołączyli projekt budowlany uzupełniający z grudnia 2009 r., obejmujący "opis zagospodarowania i parametry budynku", projekt zagospodarowania działki i rysunki zamienne oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po rozpoznaniu tego wniosku Starosta decyzją z dnia [...], nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na dokończenie budowy omawianego budynku w zakresie wykonania tynków i okładzin wewnętrznych, podłóg, posadzek, docieplenia budynku płytami styropianowymi, wykonania tynków zewnętrznych, malowania, dokończenia instalacji sanitarnych, wodociągowych z przyłączeniem budynku do wiejskiej kanalizacji sanitarnej oraz innych robót określonych w projekcie budowlanym. Materialnoprawną podstawę wskazanej decyzji stanowił przepis art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", zgodnie z którym "rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4". Dodanie do art. 37 ust. 2 ustawy, w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) także przypadków stwierdzenia nieważności i uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że wolą ustawodawcy jest, aby mimo rozpoczęcia robót budowlanych było wydawane nowe pozwolenie na budowę w razie stwierdzenia nieważności lub uchylenia dotychczasowego. Dotyczyć to winno wszystkich przypadków stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w trakcie budowy, a więc w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 131). W niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania w trybie art. 37 ust. 2 ustawy decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4, albowiem przepis ten jest ściśle powiązany z art. 51 ust. 1 pkt 3, a więc odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy miało miejsce istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie odstępstw takich nie stwierdzono. W tej sytuacji prawidłowo zatem organy administracji obu instancji orzekały w trybie art. 37 ust. 2 ustawy w przedmiocie wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy jednak podkreślić, iż wydanie tej decyzji było w okolicznościach rozpoznawanej sprawy co najmniej przedwczesne. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (pkt 1) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza w szczególności: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3) oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Wniosek M. i R. R. z dnia 14 kwietnia 2010 r. wraz z załączonym do niego projektem budowlanym, stanowiącym uzupełnienie znajdującego się w aktach sprawy projektu typowego powtarzalnego z jego adaptacjami, złożonego wraz z pierwotnym wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie dawał podstaw do udzielenia pozwolenia na dokończenie robót budowlanych w niniejszej sprawie. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w dacie orzekania przez organy obu instancji inwestor nie posiadał aktualnego uzgodnienia projektu budowlanego branży elektrycznej przedmiotowego budynku mieszkalnego, gdyż znajdujące się w aktach sprawy uzgodnienie utraciło swą ważność w dniu 4 września 2009 r. W aktach sprawy brak jest także aktualnego w dacie opracowania nowego projektu budowlanego (w grudniu 2009 r.) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, a więc zaświadczenia właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzającego podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez autora projektu – J. B. Ważność znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...], dotyczącego projektanta, który sporządził projekt budowlany uzupełniający z grudnia 2009 r., upłynęła bowiem w dniu 31 grudnia 2007 r. Ponadto składając nowy wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 14 kwietnia 2010 r. R. R. nie złożył oświadczenia o prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ewid. 2713. Oświadczenie z dnia 14 kwietnia 2010 r., które w jego imieniu podpisała M. R. nie spełnia wymogów art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, gdyż w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla M. R. do złożenia takiego oświadczenia w imieniu drugiego z inwestorów. Wątpliwości Sądu budzi również stanowisko organów administracji, które stwierdziły, iż złożony przez inwestorów projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m (ust. 3 pkt 1). Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa, 2) 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej (ust. 5). W świetle zapisów projektu budowlanego uzupełniającego złożonego przez inwestorów w dniu 14 kwietnia 2010 r. okap przedmiotowego budynku wysunięty jest ponad lico ściany usytuowanej przy granicy działki skarżącego nr ewid. 2712. Z projektu tego nie wynika jednak w sposób nie budzący wątpliwości ani w jakiej odległości od ściany oraz od granicy działki nr ewid. 2712 znajduje się zewnętrzna krawędź tego okapu, ani w jakiej odległości od granicy tej działki usytuowana jest ściana budynku. Powyższe braki projektu budowlanego uniemożliwiają Sądowi stwierdzenie, czy projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Prawidłowe ustalenie tej okoliczności ma zaś istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, albowiem, jak wskazano wyżej, jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...], nr [...], o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego było rażące naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W tych okolicznościach Starosta był obowiązany, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy, do nałożenia na inwestorów – w drodze postanowienia – obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, z zastrzeżeniem, że w razie nieuzupełnienia braków w zakreślonym terminie wydana zostanie decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Starosta nie wezwał inwestorów do usunięcia wskazanych wyżej braków, a zamiast tego wydał decyzję o pozwoleniu na dokończenie budowy wskazanego wyżej budynku mieszkalnego. Tym samym organ naruszył powołane przepisy art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2- 4 i ust. 3 ustawy. Przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zawiera również szereg innych uchybień, które uniemożliwiały organom architektoniczno-budowlanym jego zatwierdzenie. W myśl § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), w projekcie budowlanym należy na stronie tytułowej zamieścić imiona i nazwiska projektantów opracowujących wszystkie części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, oraz datę opracowania i podpisy; Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić metrykę projektu zawierającą imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych, datę i podpis. Projekt obiektu budowlanego przeznaczony do wielokrotnego zastosowania, spełniający wymagania rozporządzenia, może być zastosowany jako projekt architektoniczno-budowlany przez projektanta obiektu budowlanego, po przystosowaniu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz do warunków otoczenia (§ 4 ust. 3). Projekt budowlany złożony wraz z pierwotnym wnioskiem o pozwolenie na budowę w rozpoznawanej sprawie, którego zasadnicza część nadal jest aktualna, stanowi adaptację projektu budowlanego przeznaczonego do wielokrotnego zastosowania o nazwie "Dom w żurawinie 2". Należy podkreślić, iż sposób dokonania adaptacji wskazanego projektu budowlanego typowego narusza powołany § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., gdyż projektanci dokonujący adaptacji tego projektu w branży instalacji wodno-kanalizacyjnej (rys. S-1, S-2, S-5, S-6, S-7, S-8, S-9 ) oraz w branży elektrycznej (rys. E-1, E-2, E-3, E-4) nie opatrzyli wprowadzonych zmian datą ich wykonania. Daty sporządzenia nie zawiera również projekt techniczny dotyczący przyłącza wodociągowego oraz zbiornika ścieków dwukomorowego, co stanowi naruszenie powołanego § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. W związku z tymi uchybieniami brak jest możliwości dokonania oceny, czy w dacie sporządzenia projektu (modyfikacji projektu typowego) projektanci: H. W. oraz S. S. posiadali wymagane uprawnienia budowlane. Zatwierdzając projekt budowlany, mimo wskazanych uchybień, organy administracji naruszyły zatem także art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zwrócić należy również uwagę na wynikające z projektu budowlanego rozbieżności co do powierzchni działki nr ewid. 2713, na której znajduje się budynek objęty pozwoleniem na dokończenie budowy. Z projektu budowlanego wykonanego we wrześniu 2007 r. wynika, że powierzchnia tej działki wynosi 900 m2, zaś z projektu budowlanego uzupełniającego, sporządzonego w grudniu 2009 r. wynika, że działka ta zajmuje powierzchnię 2400 m2. Uszło uwadze organów administracji także, iż z naruszeniem § 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. nie wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego zostały opatrzone numeracją. Organ odwoławczy, pomimo wskazanych uchybień organu pierwszej instancji utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia 7 maja 2010 r., naruszając tym samym wskazane wyżej przepisy prawa materialnego, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie było bowiem w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Opisane wyżej naruszenia przepisów prawa uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" p.p.s.a., nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze naruszenie przepisów przez organ pierwszej instancji, Sąd uchylił na podstawie art. 135 p.p.s.a. także decyzję tego organu, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organy administracji ponownie rozpatrzą wniosek inwestorów o wydanie pozwolenia na dokończenie budowy, uwzględniając wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organy te dołożą również starań, by akta administracyjne w niniejszej sprawie zostały uporządkowane i ponumerowane w sposób należyty. W związku z uchyleniem decyzji organów administracji obu instancji, nie jest konieczne szczegółowe odniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa niniejsza zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organy administracji, które zobowiązane będą ustosunkować się do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w toku postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.