II SA/Lu 527/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy. Skarga ta nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "ppsa". W świetle art. 50 ppsa – uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...). Przez interes prawny rozumie się natomiast (w orzecznictwie i doktrynie) - związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika z przepisów prawa materialnego, które przewidują w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa. Ze skargą do sądu administracyjnego może więc wystąpić wyłącznie podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). Tymczasem skarżący Z. B. nie wykazał, by posiadał interes prawny do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, natomiast z akt sprawy wynika, że brał udział w postępowaniu administracyjnym wyłącznie w charakterze pełnomocnika inwestora – I. B. (jego córki), natomiast obecnie – pomimo wezwania Sądu – nie przedstawił pełnomocnictwa do działania w sprawie w jej imieniu. /skarżący odmówił przyjęcia przesyłki, co wywołało skutek doręczenia wezwania z mocy art. 74 § 2 ppsa/ Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący występujący w sprawie w imieniu własnym, nie jest legitymowany do wniesienia skargi, dlatego - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa - należało orzec, jak w sentencji postanowienia.