II SA/Lu 528/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2005 r. sprawy ze skargi S. i W. małż. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie dotyczącej wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia G. L. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Z. z dnia [...] marca 2005 r znak : [...], na mocy którego nakazano W. K. wstrzymanie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym usytuowanym na działce przy ulicy [...] w Z. oraz nałożono obowiązek przedstawienia określonych dokumentów. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane stanowiącego podstawę wydania postanowienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. i S. K. zakwestionowali poczynione w sprawie ustalenia . Wyjaśnili, iż do 1992 r na ich działce istniał warsztat wybudowany w 1982 r na podstawie zezwolenia na budowę nr [...]. W roku 1992 wystąpili o pozwolenie na budowę budynku, który w części parterowej zabezpieczałby potrzeby socjalne ich pracowników, a na piętrze mieściłyby się pomieszczenia mieszkalne. W toku postępowania budowlanego skarżący uzyskali informacje, iż działka na której mieli zamiar budować budynek znajduje się nas strefie ochronnej ujęcia wody dla miasta Z. i niezbędna jest opinia Wojewódzkiego Zespołu Urbanistycznego, a poza tym nie zostanie wydana zgoda na lokalizację pomieszczeń socjalnych warsztatu poza jego budynkiem. Po uzyskaniu opinii Zespołu rozpoczęto roboty związane z przebudową istniejącego warsztatu w celu dostosowania go do wymogów projektu W-202. W 1996 r po zlikwidowaniu działalności gospodarczej postanowiono na cele mieszkaniowe przeznaczyć część socjalną budynku. Zgłoszono zamiar zmiany przeznaczenia budynku. W tej sytuacji nałożenie na nich obowiązku wykonania stosownej dokumentacji i wniesienie opłaty legalizacyjnej uznają za krzywdzące. Faktycznie bowiem budowa domu została rozpoczęta w 1992 r po uzyskaniu pozwolenia, a nowa lokalizacja została wymuszona na nich decyzjami władzy wykonawczej. Skarżący podkreślili, iż lokalizując dom na fundamentach i częściowo w ścianach warsztatu nie naruszono warunków zabudowy działki skarżącej, ponieważ w obu przypadkach tj.15 i 40 m istniała konieczność korzystania z drogi, która jest przedmiotem sporu. W skardze podniesiono także okoliczności związane z trudnościami w zameldowaniu się w przedmiotowym budynku oraz wskazano na straty materialne związane z realizacją budowy. W konkluzji skarżący wnosili o wydanie wyroku umożliwiającego dokończenie budowy bez opłaty legalizacyjnej oraz konieczności wykonania pełnej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest oczywiście bezzasadna. Należy przede wszystkim podkreślić, iż podniesione w skardze okoliczności w żaden sposób nie mają związku z treścią zaskarżonego postanowienia i nie mogły stanowić podstawy jego uchylenia. Przedmiotem postępowania organu odwoławczego nie były bowiem przesłanki realizacji budynku mieszkalnego, ale wyłącznie kwestia dopuszczalności zażalenia jakie wniosła G. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Z. z dnia [...] września 2005 r o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych przez W. K. przy budynku na działce nr 142 przy ulicy [...]. Stanowiący podstawę wydania tego postanowienia art.48 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz U z 2003 r Nr 207, poz.2016 ze zmianami ) nie przewiduje prawa strony do złożenia środka zaskarżenia. Prawa takiego nie przewiduje również art.48 prawa budowlanego. Według art.141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia przysługuje stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż na postanowienie wydane przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art.48 ust.2 prawa budowlanego o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych nie przysługuje zażalenie, a zatem nie przysługuje na nie także skarga do sądu administracyjnego ( art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Wobec powyższego na postawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.