II SA/Lu 528/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2016 r., znak: [...], Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania A. M. (dalej także: skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia 17 lutego 2016 r., znak: [...], wydaną w sprawie niezwłocznego zajęcia części nieruchomości, położonej w miejscowości M. W., oznaczonej jako działka nr [...], w związku z decyzją Starosty L. z dnia 17 lutego 2016 r. o udzieleniu zezwolenia na przebudowę napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV w obszarze tej działki o powierzchni 352 m2. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 23 października 2015 r. [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej także: Spółka) wystąpiła do Starosty L. o ograniczenie sposobu korzystania z części opisanej nieruchomości, stanowiącej własność skarżącej oraz zezwolenie na jej niezwłoczne zajęcie, w związku z planowaną inwestycją polegającą na przebudowie istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji P. - N. (od GPZ P. do słupa nr [...]). Starosta decyzją z dnia 17 lutego 2016 r., znak: [...], ograniczył sposób korzystania z części tej nieruchomości, obejmującej pas o powierzchni 352 m2, poprzez udzielenie zezwolenia Spółce na założenie i przeprowadzanie przebudowy istniejącej linii napowietrznej, zgodnie z jej wnioskiem. Następnie organ ten opisaną wyżej decyzją z dnia 17 lutego 2016 r. zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie części działki nr [...] oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wojewoda podtrzymał w całości stanowisko w niej zawarte. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie wspomnianej nieruchomości, określone w art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.; dalej także: u.g.n.). Wnioskodawca wykazał, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości podyktowane jest ważnym interesem społecznym, jak również ważnym interesem strony. Ponadto organ stwierdził, że decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadanym jej rygorem natychmiastowej wykonalności służyć będzie interesowi społecznemu oraz chronić będzie ważny interes strony, co tym samym spełnia przesłanki zawarte w art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.). W skardze do Sądu na powyższą decyzję Wojewody skarżąca zarzuciła: 1) art. 7, 77, 80, 107 i 136 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie w sposób całościowy materiału dowodowego, w tym oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na ustaleniach faktycznych, które przekazał pełnomocnik Spółki we wniosku z dnia 23 października 2015 r., które to ustalenia w żaden sposób nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego związanego z realizacją inwestycji; 2) art. 108 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; 4) art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.; dalej także: "u.g.n."), poprzez błędne uznanie, że przepis ten miał zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 26 września 2016 r. skarżąca zmodyfikowała swoje żądanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie skarżąca podniosła, że w dniu 15 lipca 2016 r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu, miało miejsce ustalenie przebiegu granic opisanej na wstępie działki przez uprawnionego geodetę. W wyniku tych czynności okazało się, że działka ta ma inne granice aniżeli zostało to przyjęte przez organy administracji. Tym samym, zdaniem strony, w rzeczywistości powierzchnia pasa technologicznego jest większa niż wynika to z decyzji tych organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie jest poza sporem, że Spółka wystąpiła do Starosty L. z wnioskiem z dnia 23 października 2015 r. o wydanie decyzji na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości daje Spółce prawo do dysponowania terenem na cele budowlane i umożliwia przeprowadzenie inwestycji, która jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Całkowita długość omawianej linii wyniesie 19,295 km i przebiegać będzie przez obszary należące do 3 powiatów: [...]. Inwestycja ta ma służyć interesowi ogółu, to jest interesowi społecznemu (interes większej grupy ludności). Spółka wskazała, że dzięki realizacji tej inwestycji na obszarze ww. powiatów dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy jakości energii dostarczanej do odbiorców oraz zmniejszenia zagrożenia przeciążeniami linii mogącymi powodować braki w dostawie energii elektrycznej. Budowa linii poprawi także niezawodność sieci przesyłowej oraz ułatwi przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii systemowych, jakie mogą być następstwem różnych zdarzeń losowych. Poprawa warunków oraz pewność zasilania to także szansa na pozyskanie nowych inwestorów oraz w konsekwencji stworzenia wielu miejsc pracy. Zgodnie z Koncepcją Przestrzenną Zagospodarowania Kraju 2030, przyjętą uchwałą nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r. (M.P. z 2012 r., poz. 252), polski system elektroenergetyczny charakteryzuje się zdekapitalizowaniem sieci przesyłowej i dystrybucyjnej. Problem dodatkowo potęguje rozmieszczenie elektrowni, bowiem są one zlokalizowane głównie w południowej oraz centralnej części kraju, co zwiększa znaczenie krajowych sieci dystrybucyjnych dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. Województwa Polski Wschodniej należą do regionów ubogich w zakresie infrastruktury energetycznej, w tym sieci dystrybucyjnych, dlatego też rozbudowa tego systemu jest konieczna. Jak dalej wskazuje wnioskodawca, w niniejszej sprawie została również spełniona przesłanka zawarta w art. 124 ust. 1a ustawy, tj. ważny interes strony. Tym ważnym interesem strony jest terminowa realizacja inwestycji. Planowany termin jej realizacji (uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz niekwestionowanego zgłoszenia robót) wynikający z udzielonego przez Spółkę zamówienia publicznego, to 15 września 2015 r. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, będącą w większości własnością Skarbu Państwa, jest modernizacja, budowa i eksploatacja sieci przesyłowych. Inwestor w realizację powyższej inwestycji zaangażował ogromne nakłady finansowe, i opóźnienie jej przeprowadzenia poważnie godzić będzie w podstawy ekonomiczne wnioskodawcy, będącego stroną niniejszego postępowania. Opóźnienie bowiem podniesie koszty inwestycji, co w konsekwencji może grozić jej niezrealizowaniem. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że Spółka, na mocy decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 31 sierpnia 2010 r. jest operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w związku z tym ciążą na niej obowiązki wynikające z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.). Oznacza to, że realizacja inwestycji jest wypełnieniem nałożonych Spółkę przez ustawodawcę powinności, zaś opóźnienie w realizacji, a w szczególności nieterminowe oddanie linii do eksploatacji może zostać uznane za naruszenie ustawowych obowiązków. Dodatkowo niezrealizowanie opisanej inwestycji w oznaczonym terminie grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, czego nie można pominąć, mając na uwadze interes publiczny zasługujący na ochronę. Znaczenie ma również to, że realizowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i strategicznym – została wpisana do Koncepcji Przestrzennej Zagospodarowania Kraju 2030. Oczywiste jest przy tym, że również sama skarżąca korzystać będzie z nowoczesnej linii energetycznej. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 k. p. a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 tj. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl zaś art. 108 § 1 k. p. a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Nie budzi wątpliwości Sądu, że mając na względzie powyższe ustalenia, prawidłowo stwierdziły organy administracji, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie omawianej nieruchomości, zawarte w powołanym przepisie art. 124 ust. 1a u.g.n. Niewątpliwie Spółka wykazała, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącej podyktowane jest ważnym interesem społecznym. Spółka, jako właściciel istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji P. – N., której część przebiega na nieruchomości skarżącej, podjęła działania zmierzające do przebudowy tej linii elektroenergetycznej. Oczywistym jest bowiem, że to Spółka, a nie skarżąca, mając na uwadze istniejące zapotrzebowanie na energię elektryczną oraz projektowane inwestycje w tym zakresie, podejmuje decyzje w tym zakresie. Trzeba przy tym pamiętać, że wbrew twierdzeniom skarżącej, na jej nieruchomości nie powstanie nowy obiekt budowlany, gdyż przedmiotem projektowanej przez Spółkę inwestycji jest modernizacja (przebudowa) sieci elektroenergetycznej znajdującej się na ten nieruchomości. Całkowicie gołosłowne są więc zarzuty co do tego, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji cała jej nieruchomość stanie się bezużyteczna, "a jej posiadanie stanie się ciężarem i wiązać się będzie z pasmem powtarzających się utrudnień" (s. 3 skargi). W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja orzekająca o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącej, wraz z nadanym jej rygorem natychmiastowej wykonalności, służyć będzie interesowi społecznemu oraz chronić będzie ważny interes strony, to jest Spółki. To zaś oznacza, że spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 108 k.p.a. Niezasadne są również pozostałe zarzuty strony skarżącej, Podkreślić trzeba, że co do zasady, Sąd kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego z daty jej wydania. Podniesione przez skarżącą okoliczności dotyczące sporządzenia w dniu 15 lipca 2016 r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu, protokołu ustalenia przebiegu granic nieruchomości skarżącej, nie mają wpływu na wynik sprawy. Zauważyć przy tym należy, że z kopii dokumentu przedstawionego przez skarżącą nie wynika, by objęte nim prace geodezyjne zostały uwzględnione w danych zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a zatem nie mają one znaczenia dla sprawy. Wbrew zarzutom strony skarżącej organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy – również zgodnie z art. 136 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie innych przepisów postępowania, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.