II SA/Lu 528/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...]) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Decyzją z dnia [...] r. o numerze [...] Dyrektor Zakładu Karnego, po rozpatrzeniu odwołania W. S. (dalej również jako: skarżący) od decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w Z. z dnia [...] r. (numer [...]) odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w postaci "dokumentacji lustracji przeprowadzonej w Zakładzie Karnym w Z. przez Sąd Okręgowy w Z. Wydział Penitencjarny w okresie od [...] r. do daty wpłynięcia wniosku, w formie papierowej", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia [...] r., który wpłynął do Zakładu Karnego w Z. w dniu [...] r., W. S. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentacji z lustracji przeprowadzonej w tym zakładzie od [...] r. do daty wpływu wniosku. Zażądał również udzielenia informacji w zakresie tego, kiedy powyższe dane zostaną opublikowane. W uzasadnieniu wskazał podstawę prawną wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu [...] r. w sprawie o sygn. II SAB/Lu 80/20 zobowiązał Dyrektora Zakładu Karnego w Z. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego w Z. wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, szczególnego interesu publicznego, z uwagi na fakt, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Organ wskazał, że w przypadku braku odpowiedzi we wskazanym terminie, podmiot samodzielnie dokona oceny czy w sprawie zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego, aby dokonać przetworzenia wnioskowanych informacji publicznych. W. S. odebrał wezwanie osobiście w dniu [...] r. Dyrektor Zakładu Karnego w Z. w dniu [...] r. na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2020, poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) wydał decyzję , w której odmówił udostępnienia informacji publicznej. Przytaczając treść art. 2 ust. 1 u.d.i.p. organ I instancji wskazał, że pojęcie informacji publicznej przetworzonej jest wyrażeniem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, podając, że jest to informacja, na którą składa się suma informacji prostych, ale ze względu na treść żądania, udostępnienie jej stanowi nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz skutkuje również koniecznością przeprowadzenia szeregu czynności, w tym zaangażowania określonych środków osobowych. Dyrektor Zakładu Karnego podniósł, że w celu wyselekcjonowania posiadanych przez Zakład Karny sprawozdań z lustracji przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy niezbędna jest analiza kilkunastu teczek zawierających protokoły z kontroli przeprowadzonych w zakładzie karnym przez organy zewnętrzne. Podkreślił przy tym obszerność dokumentacji, wśród której konieczne będzie wyszukanie odpowiednich dokumentów. Następnie wskazał, że udzielenie informacji będzie wymagało sporządzenia kopii i wnikliwej anonimizacji. Podkreślił, że dokumenty zawierają dane wrażliwe. Nie są to czynności wyłącznie techniczne, lecz wymagają także wysiłku intelektualnego. Prowadzą jednocześnie do wytworzenia nowego dokumentu w postaci odmiennej od pierwotnej. Wskazał również, że wykonanie powyższych czynności będzie wymagało oddelegowania do tej czynności jednego lub kilku pracowników, którzy nie mogliby w tym czasie realizować normalnych, codziennych obowiązków służbowych, co z kolei mogłoby negatywnie wpłynąć na tok realizacji ustawowych zadań dyrektora zakładu karnego. Kolejno Dyrektor podkreślił, że we wskazanym terminie wnioskodawca nie zajął stanowiska w sprawie, mimo skierowania do niego pisma. Wywiódł, że celem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest przeciwdziałanie wnioskom zmierzającym do realizacji celów osobistych lub komercyjnych, a także ma zapobiegać sytuacjom, w którym zadania organu koncentrują się na udzielaniu informacji publicznych, nie zaś na istocie swojej działalności. Organ ocenił, że żądanie wnioskodawcy służy jedynie celom prywatnym. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji powielił argumentację organu I instancji. Ponadto wskazał, że wnioskodawca nie podjął nawet próby zasygnalizowania interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji i wskazania, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje. Biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawca jest osobą pozbawioną wolności i odbywał karę w Zakładzie Karnym w Z. oraz z uwagi na treść innych licznych wniosków skierowanych do Dyrektora Zakładu Karnego w Z., z których każdy wymaga informacji obszernej i szczegółowej (wniosek z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej w postaci "kopii odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Zakładu Karnego w Z. oraz Centralny Zarząd Służby Więziennej w okresie od [...] r. do [...] r., wniosek z dnia [...] r. dotyczący udzielenia informacji odnośnie numerów cel, w których W. S. przebywał w okresie grudzień [...] r., ilu osobowe były cele oraz jaki miały metraż, wniosek z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej w postaci przesłania kopii odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Zakładu Karnego w Z. uznane za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. w okresie od [...] r. do dnia [...] r., wniosek z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej w postaci przesłania kopii odpowiedzi na skargi osadzonych dotyczące Zakładu Karnego w Z. uznane za zasadne i częściowo zasadne przez Dyrektora Zakładu Karnego w okresie od [...] r. do dnia [...] r.) organ odwoławczy stwierdził, że zainteresowanie W. S. odpowiedziami na skargi innych osadzonych jest bezpośrednio związane z jego sytuacją osobistą i chęcią formułowania środków zaskarżenia, a być może nawet wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania Zakładu Karnego w Z.. Nie budziło wątpliwości organów, że przedmiotowy wniosek obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu i nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych. Tryb udostępniania informacji publicznych nie może prowadzić do zobowiązania organów administracji do wykonywania dla każdego, w każdej sytuacji, analiz i opracowania odpowiedzi, angażowania się w działania na żądanie wnioskodawców, bez względu na fakt, jaki jest cel wnioskodawcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma na celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb wnioskodawcy. Korzystać z niej należy wtedy, gdy celem jest troska o dobro publiczne. Inny sposób korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej może stanowić nadużycie przysługujących praw (wyrok WSA w Kielcach z 20.03.2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 6/19). W. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) naruszenie art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego poprzez całkowite pominięcie okoliczności, że organ I instancji dysponuje narzędziami umożliwiającymi w prosty sposób, bez dużego nakładu pracy, odszukanie sprawozdań z lustracji Zakładu Karnego w Z. przeprowadzonej przez sędziego penitencjarnego Sądu Okręgowego w Z., a następnie przekazanie informacji publicznej skarżącemu, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnej odmowy udzielenia skarżącemu żądanej informacji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnej odmowy udzielenia skarżącemu żądanej informacji publicznej; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w Z. z dnia [...] r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i wydanie przez organ orzeczenia co do istoty sprawy; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) naruszenie § 1 ust. 3 (Rozdział I) Instrukcji kancelaryjnej jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, stanowiącej załącznik do Zarządzenia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitego rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji o organizacji i zakresie działania archiwum zakładowego w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, poprzez pominięcie, że: określone w instrukcji zasady i tryb wykonywania czynności kancelaryjnych zapewniają jednolity sposób tworzenia, ewidencjonowania i przechowywania oraz ochronę przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą dokumentacji, od chwili jej wpływu lub powstania wewnątrz jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, do momentu jej przekazania do archiwum zakładowego lub do zniszczenia. Powyższe zasady i tryb wykonywania czynności kancelaryjnych pozwoliłyby organowi I instancji w prosty sposób i bez dużego nakładu pracy odszukać sprawozdania z lustracji Zakładu Karnego w Z., przeprowadzonego przez sędziego penitencjarnego Sądu Okręgowego w Z., bez konieczności przeglądu kilkunastu teczek oraz przeprowadzania zestawień i wyciągów z kilkunastu dokumentów w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do lustracji, czym organy obu instancji tłumaczyły odmowę udzielenia informacji publicznej skarżącemu. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej informacji przetworzonej. Przywołał w uzasadnieniu skargi bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazał między innymi, że przez proces anonimizacji, informacja prosta nie zmienia się w przetworzoną, ponieważ czynność ta podlega tylko na jej przekształceniu, nie zaś przetworzeniu. Podał także, że pochopne uznanie informacji publicznej za przetworzoną może prowadzić do niedopuszczalnego i bezzasadnego ograniczenia obywatelskiego prawa do uzyskania informacji publicznej, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP, jak i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skarżący nie zgodził się z organem, że udzielenie żądanej informacji wiąże się z ponad przeciętnym zaangażowaniem czasowym i intelektualnym funkcjonariuszy. Powołując się na orzecznictwo sądów wskazał także, że ilość składanych wniosków czy wielość żądanych informacji nie stanowią o nadużyciu prawa dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Lustracja zakładu karnego jest prowadzona w ramach nadzoru penitencjarnego w celu zbadania określonej problematyki z zakresu działalności jednostki, w tym w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie występowania uchybień w funkcjonowaniu jednostki (§ 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu sprawowania nadzoru penitencjarnego, Dz. U. 2003 r., nr 152, poz. 1496). Z lustracji sporządza się sprawozdanie, które przechowuje się we właściwym sądzie okręgowym lub wojskowym sądzie garnizonowym, jego odpis zaś przesyła się dyrektorowi kontrolowanej jednostki (§ 7 ust. 1 i 2 w zw. z § 7a powyższego rozporządzenia). Informacja obejmująca powyższe kwestie stanowi informację o sprawach publicznych i jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast Dyrektor Zakładu Karnego w Z. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, zobowiązanym do udzielania informacji publicznych (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Kwestie te nie wzbudzają wątpliwości i nie były sporne na tle niniejszej sprawy. W sprawie sporna była jednak ocena żądanej informacji, jako przetworzonej, a nadto czy w sprawie doszło do nadużycia prawa dostępu do informacji. Sąd w pełni przychylił się do stanowiska organów, że informacja żądana przez skarżącego ma charakter informacji przetworzonej. W judykaturze jednolicie przyjmuje się, że informacja prosta to taka, która może zostać przedstawiona wnioskodawcy w formie, w jakiej jest posiadana przez organ lub po dokonaniu czynności, które nie wymagają większego, nadzwyczajnego wysiłku. Są to takie działania, które nie angażują organu w sposób nadmierny, a zatem których nie można pogodzić z normalnym funkcjonowaniem organu, wykonywaniem przez niego bieżących zadań. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w zasadzie jednolite również w tym aspekcie, że informacją przetworzoną jest taka, która zawiera jakościowo nowy typ informacji i została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy. To znaczy, że organ w czasie złożenia wniosku nie posiadał informacji o treści odpowiadającej żądaniu i musi ona zostać skonstruowana specjalnie dla wnioskodawcy. Skutkiem przygotowywania informacji tego rodzaju jest konieczność zaangażowania ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, podjęcia czynności niezwiązanych z jego zwykłą, podstawową działalnością. W ocenie Sądu organ II instancji w sposób przekonujący wykazał, że opisany w decyzji nakład pracy związany z pozyskaniem przedmiotowej informacji publicznej i jej opracowaniem prowadzi do wniosku, że jest to przetworzenie informacji. Organy obu instancji trafnie wskazały na czasochłonność tego przedsięwzięcia, konieczność włożenia wysiłku intelektualnego w jego wykonanie, obejmujące zarówno czynności analityczne, jak i anonimizację danych. Żądanie zawarte we wniosku obejmuje informacje o charakterze archiwalnym, a przy tym dotyczy znacznego okresu (tj. od 1 stycznia 2010 r. do [...] r.). Już te kwestie wpływają na dodatkowe obciążenie organu w przypadku udostępnienia informacji. Sąd podzielił także wniosek, że zaangażowanie odpowiedniej ilości pracowników na czas konieczny do przygotowania informacji, mogłoby wpłynąć na prawidłowe funkcjonowanie Zakładu Karnego. Nie jest to bowiem instytucja, do której zasadniczych zadań należy udzielanie informacji publicznych, a w związku z tym nie dysponuje wyspecjalizowaną kadrą i oprogramowaniem. Sąd zważył jednocześnie, że żądanie skarżącego wymaga wyselekcjonowania wyłącznie sprawozdań polustracyjnych. Należy mieć tutaj na względzie szczególny charakter tych dokumentów. Dotyczą one bowiem – jak wskazano na wstępie – określonej problematyki, w tym także szczególnych przypadków podejrzenia występowania uchybień w funkcjonowaniu jednostki. Należało zatem uznać za uzasadnione stanowisko Dyrektora Zakładu Karnego, że sprawozdania znajdują się w różnych komórkach organizacyjnych – zależnie od ich tematyki. Trzeba również podkreślić, że jednostka penitencjarna nie jest dysponentem źródłowego dokumentu. Do zakładu karnego sprawozdanie wpływa w formie odpisu. Przetwarzanie danych tego rodzaju (niepochodzących od zobowiązanego) jest utrudnione, generuje większy nakład pracy. Reasumując powyższe rozważania, należało stwierdzić, że żądana informacja stanowi opracowanie jednostkowych informacji, co w rezultacie prowadzi do wykreowania nowego typu informacji. Należy także zauważyć, że całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedstawiona w skardze argumentacja stanowi w istocie jedynie polemikę z prawidłowo przeprowadzoną analizą. Nie ulega bowiem wątpliwości, że czynności wskazane przez organ, konieczne do udostępnienia informacji, będą miały charakter pracy wymagającej znacznego zaangażowania i wysiłku, nawet jeżeli organ przestrzega przepisów z zakresu czynności kancelaryjnych. Zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z powyższym proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadaną informację prostą obwarowany będzie koniecznością wykazania przez wnioskodawcę, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2021 r., III OSK 2884/21). Wnioskodawca, mimo umożliwienia mu tego przez organ, nie wskazał, dlaczego żądane przez niego informacje są istotne z punktu widzenia szczególnego interesu publicznego. W sprawie zarówno organy w postępowaniu administracyjnym, jak i sąd, nie dostrzegły tego interesu. Brak jest podstaw do wnioskowania o pozytywnym wkładzie skarżącego w życie publiczne. Jest wątpliwym, że uczyni z niej użytek dla dobra ogółu w taki sposób, że płynąca z tego korzyść dla społeczeństwa będzie przewyższała koszty wytworzenia dokumentu (por. wyrok NSA z 29 października 2020 r., I OSK 969/20). Należy podkreślić, że w sprawie konieczne było ustalenie, czy uzyskanie żądanej informacji przez wnioskodawcę jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie zaś czy kwestia objęta wnioskiem jest istotna dla interesu publicznego. Między treścią żądania a celem mającym szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego powinien zachodzić adekwatny związek przyczynowy (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2019 r., I OSK 832/18). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 21 października 2020 r., I OSK 834/20) nie można tracić z pola widzenia celu wejścia w życie u.d.i.p., jakim jest realizacja konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej. Jednak ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wprowadził wyjątek od tej zasady. Przepis ten ma wyeliminować ewentualne próby nadużywania praw przez wnioskujących, zapewnić ład i porządek publiczny tak, aby podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej miały możliwość funkcjonowania w ramach swoich kompetencji. Odnosząc się do motywacji skarżącego, należy podkreślić, że Sąd w pełni przychylił się do stanowiska organu II instancji w zakresie, w jakim ten wskazał, że doszło do nadużycia prawa do informacji. Nie ulega wątpliwości, że celem udzielania informacji publicznej nie jest zaspokajanie czy realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskania informacji mających charakter publiczny, lecz wykorzystanych dla innych celów (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lipca 2020 r. II SA/Ol 308/20). Należy mieć na uwadze, że skarżący żądał udzielenia informacji publicznej związanej z funkcjonowaniem jednostki penitencjarnej, w której przebywał. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym wielość wniosków skarżącego kierowanych do zakładu karnego, a przede wszystkim ich tematyka wskazuje, że żądanie skarżącego ma na celu wyłącznie zaspokojenie interesu prywatnego. Podkreślić również należy, że skarżący zwrócił się o udzielenie informacji objętych lustracją, nie zaś – przeprowadzaną regularnie – wizytacją. Również ten aspekt wzbudza uzasadnione wątpliwości, co do intencji skarżącego. Przedmiot i zakres wniosku skarżącego wskazuje na wolę (co najmniej) utrudnienia funkcjonowania Zakładu Karnego w Z., bądź przygotowania do prowadzenia postępowania administracyjnego lub sądowego przeciwko niemu. Realizacja tych celów niewątpliwie ma charakter prywatny. Sąd przychylił się do stanowiska wyrażonego przez NSA, że organ nie może wzywać wnioskodawcy, aby ten wykazał interes w składaniu wniosku. Okoliczność, że doszło do nadużycia prawa do informacji należy wywodzić wprost z obiektywnych okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2021 r., III OSK 3195). W tym miejscu należy jednak zauważyć, że organ jedynie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się, a w braku odpowiedzi, dokonał własnej analizy sprawy. Niezajęcie stanowiska przez skarżącego nie stanowiło negatywnej przesłanki, na podstawie której odmówiono mu udzielenia informacji. Sąd miał na uwadze, że skarżący nie skorzystał z tej możliwości i nie podjął nawet próby wykazania, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. O wynagrodzeniu radcy prawnego za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu Sąd orzekł w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68).