II SA/Lu 529/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania J. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], nakazującą J. S. dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej na działce nr ewid. 1531/2 w D.. W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił, iż na działce nr 1531/2 w D., stanowiącej własność W. T., użytkowanej przez jej brata J. S., znajduje się budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej o wymiarach 4,95 m x 3,86 m, niepołączony trwale z gruntem. Budynek ten został wybudowany w marcu 2007 r. przez J. S. dla potrzeb prowadzonej przez niego budowy budynku mieszkalnego, która jest realizowana w oparciu o decyzję pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], nakazał J.i S. zmienić lokalizację przedmiotowego budynku, lokalizując go w odległości co najmniej 3 m od granicy z działką nr ewid. 1530, stanowiącej własność R. G.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...], uchylił tę decyzję całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało w sposób jednoznaczny, czy sporny obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych lub przepisów odrębnych. Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że przedmiotowy budynek gospodarczy znajduje się w odległości 0,60 m od granicy działki nr ewid. 1530 oraz 4,60 m od najbliższej rury stanowiącej wywietrznik zbiornika podziemnego, 8,00 m od stanowiska tankowania gazem propan butan i 12,10 m od budynku pawilonu o konstrukcji murowanej przeznaczonej dla obsługi stacji. Decyzją z dnia z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], organ pierwszej instancji nakazał J. S. dokonanie rozbiórki tego budynku gospodarczego. Zdaniem organu, mimo, iż budowa tego typu budynków stanowiących zaplecze dla potrzeb prowadzonej budowy budynku nie wymaga pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia, to jego lokalizacja nie powinna naruszać warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowy obiekt narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż znajduje się w odległości 0,60 m od granicy z sąsiednią działką. Obiekt ten narusza również przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych, ponieważ nie zachowane zostały warunki dotyczące lokalizacji budynków i lokalizacji stacji paliw. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż lokalizacja przedmiotowego obiektu narusza przepisy techniczno-budowlane. Obiekt ten znajduje się w odległości 0,60 m od granicy działki, podczas gdy § 12 rozporządzenia z Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza sytuowanie takiego obiektu w odległości nie mniejszej niż 4 m lub 3 m od granicy działki. Omawiany budynek gospodarczy narusza także § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych. W świetle tego przepisu, odległość odmierzacza stacji paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej 20 m od spornego budynku. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika zaś, iż obiekt ten został zlokalizowany w odległości 4,60 m od najbliższej rury stanowiącej wywietrznik zbiornika podziemnego, 8,00 m od stanowiska tankowania gazem propan butan i 12,10 m od budynku pawilonu o konstrukcji murowanej przeznaczonej dla obsługi stacji. W tej sytuacji należało nakazać rozbiórkę omawianego budynku gospodarczego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z prawem wymaga jego odsunięcia od granicy działki, na której zlokalizowana jest stacja paliw, co wiąże się z jego rozbiórką i wybudowaniem w innym miejscu. Organ drugiej instancji stwierdził, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wybudowany samowolnie obiekt przeznaczony do użytkowania w czasie budowy budynku mieszkalnego, a zatem podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące inwestycji na działach sąsiednich, nie mogą być w tym postępowaniu brane pod uwagę. Skargę do sądu administracyjnego złożył J. S., wnosząc o uchylenie lub o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, iż obiekt gospodarczy, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jest budynkiem tymczasowym służącym jako pomieszczenie do magazynowania materiałów budowlanych i podręcznego sprzętu budowlanego do prowadzenia budowy budynku mieszkalnego. Tym samym zrealizowanie tego obiektu nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, lecz było możliwe na podstawie pozwolenia na budowę dotyczącego budynku mieszkalnego. Wykonanie tego obiektu należało bowiem do prac przygotowawczych, o których mowa w art. 41 Prawa budowlanego. Zdaniem strony skarżącej, znajdująca się na sąsiedniej działce stacja paliw płynnych stwarza większe zagrożenie przeciwpożarowe niż omawiany obiekt, w którym nie składuje się materiałów łatwopalnych. Stacja ta, jak wskazał skarżący, pobudowana została bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i z naruszeniem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usytuowanie tego obiektu w odległości 5 m od granicy z działką skarżącego uniemożliwia przeznaczenie należącej do niego działki pod zabudowę. Kwestia legalności budowy tej stacji jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Skarżący zarzucił, iż organ drugiej instancji błędnie uznał, że przedmiotowy budynek gospodarczy narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazane rozporządzenie, w jego ocenie, odnosi się do budynków, których budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a nie dotyczy obiektów wykorzystywanych jako pomieszczenia magazynowe zlokalizowane na placu budowy, w trakcie jej realizacji, które nie podlegają obowiązkowi wytyczenia oraz wskazania miejsca ich lokalizacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 24 i art. 30 ust. 1 ustawy budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, nie wymaga uzyskania, przed rozpoczęciem tych robót budowlanych, ostatecznego pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia we właściwym organie. Nie oznacza to jednak, że w odniesieniu do takiego obiektu budowlanego nie stosuje się przepisów ustawy ani przepisów wydanych na jej podstawie, w szczególności zaś przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepisy te stosuje się bowiem do wszystkich obiektów budowlanych, chyba że przepis szczególny wyłącza ich stosowanie. Z ustaleń organów obu instancji, niekwestionowanych przez skarżącego, wynika, że na działce nr 1531/2 w D. skarżący wybudował w marcu 2007 r. budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej o wymiarach 4,95 m x 3,86 m, niepołączony trwale z gruntem. Budynek ten jest przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego, prowadzonych przez skarżącego w oparciu o decyzję pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...]. Obiekt ten usytuowany jest w odległości 0,60 m od granicy z sąsiednią działką nr ewid. 1530, na której znajduje się stacja paliw. W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Oznacza to, iż prawidłowo organy administracji uznały, że przedmiotowy obiekt budowlany, znajdujący się w odległości 0,60 m od granicy z działka sąsiednią, wybudowany został z naruszeniem powołanego wyżej przepisu rozporządzenia. Należy jednak pokreślić, iż Sąd nie podziela wyrażonego w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji stanowiska, że rozbiórka przedmiotowego obiektu uzasadniona jest naruszeniem przez skarżącego przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Zgodnie § 3 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów. Przepisy te dotyczą budowy lub przebudowy obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a nie dotyczą budowy innych obiektów budowlanych. Tym samym powoływany przez organy § 98 ust. 1 pkt 3 wymienionego wyżej rozporządzenia, który określa minimalne odległości jakie winny być zachowane pomiędzy urządzeniami stacji paliw płynnych a budynkami o konstrukcji palnej, nie ma zastosowania do budynku gospodarczego zrealizowanego przez skarżącego, w sytuacji, gdy organy nie ustaliły, czy stacja paliw została zrealizowana z zachowaniem wymogów określonych w powołanym rozporządzeniu, a w szczególności prawem wymaganych odległości od granic z sąsiednimi działkami. Wobec naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zasadnie organy obu instancji nakazały rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy. W świetle art. 51 ust. 7 ustawy, jeżeli roboty budowlane wykonywane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 zostały zakończone zanim organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie o wstrzymaniu ich prowadzenia, to organ ten wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 lub ust. 3 ustawy, bez konieczności wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o., Gdańsk 2007, s. 171-172). Na podstawie zaś art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa wyżej, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 3). Decyzję określoną w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy właściwy organ wydaje, gdy roboty budowlane wykonywane w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 (a więc w szczególności roboty wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska), nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem (Z. Kostka, Prawo budowlane..., s. 170). Prawidłowe jest – zdaniem Sądu – wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż przedmiotowy budynek nie może być doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, gdyż wymagałoby to odsunięcia tego obiektu od granicy z sąsiednią działką, co polegałoby na jego rozbiórce i wybudowaniu w innym miejscu. Zasadnie również organ ocenił, że odstąpienie od nakazu rozbiórki, a tym samym pozostawienie obiektu na gruncie, mogłoby spowodować zagrożenie dla życia lub mienia lub też zagrożenie środowiska. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące znajdującej się na sąsiedniej działce stacji paliw płynnych dotyczą, na co wskazuje sam skarżący, innego postępowania administracyjnego i dlatego nie mogą być przez Sąd ocenione w tej sprawie. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę oddalił.