II SA/Lu 530/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. B., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Sekcji Postępowania Egzekucyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] w przedmiocie zwrotu przez W. B. należności otrzymanych przez B. B. z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. w łącznej wysokości 10.459,77 zł wraz z ustawowymi odsetkami w terminie 90 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...]. przyznano B. B. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione: M. B. i M. B. w wysokości po 250 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 roku. Decyzja ta stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...]. zmieniono decyzję z dnia [...]. w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w ten sposób, że podwyższono kwotę przyznanych świadczeń z 250 zł na 500 zł miesięcznie na każdą osobę uprawnioną oraz wypłacono wyrównanie należnych świadczeń. Decyzja ta również stała się ostateczna. Organ podkreślił, że w związku z zakończeniem okresu świadczeniowego, zaistniał stan faktyczny uregulowany w art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, to jest obowiązek zwrotu organowi właściwemu wierzyciela przez dłużnika alimentacyjnego należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Kolegium podniosło również, iż z uwagi na okoliczność, że skarżący w treści odwołania zawarł wniosek o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ właściwy wierzyciela, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, powinien rozpoznać wniosek, czy ze względu na sytuację dochodową i rodzinną odwołującego możliwe jest umorzenie należności w całości lub w części, odroczenie terminu płatności albo rozłożenie na raty. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł W. B. domagając się jej uchylenia. W skardze podniósł, iż ze względu na bardzo trudną sytuację finansową, spowodowaną brakiem stałej pracy oraz stałego źródła dochodu, nie jest w stanie spłacić zadłużenia. Zwrócił uwagę na utrudnianie mu życia przez osoby zatrudnione w publicznych stacjach radiowych. Podkreślił, że samowola systemu nietykalnych zbrodniarzy radiowych i osób nimi dyrygujących jest dodatkową przyczyną jego niechcianych niepowodzeń życiowych. Wniósł o " właściwe rozpatrzenie skargi oraz o stuprocentową eliminację ludzi bardzo niebezpiecznie chorych psychicznie z życia publicznego, a pracujących w publicznych mediach ( dot. Szczególnie radia )’’. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądu jest nałożony na skarżącego obowiązek zwrotu świadczeń wypłaconych B. B. matce jego dzieci M. i M. B. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009r. Nr 1, poz. 7 ze zm.).dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Należności podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja określona w powołanych wyżej przepisach ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Decyzją z dnia [...] przyznano B. B. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione (dzieci skarżącego) M.B. i M. B. w wysokości po 250 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 roku. Decyzję tą zmieniono następnie w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia z funduszu alimentacyjnego podwyższając kwotę przyznanych świadczeń z 250 zł na 500 zł miesięcznie na każdą osobę uprawnioną oraz wypłacono wyrównanie należnych świadczeń. Wobec faktu, że nastąpiło zakończenie okresu świadczeniowego (tj. okresu od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r.), o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ administracji był zobligowany, na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy do wydania decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymywanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nietrafnie kwestionuje zaskarżoną decyzję, ponieważ wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Inną kwestią jest natomiast wniosek skarżącego o umorzenie przedmiotowych należności. Wniosek w tym przedmiocie organ administracji ma obowiązek rozpoznać, jednak w drodze odrębnej decyzji administracyjnej. Nie ma racji zatem skarżący podnosząc kwestię nierozpoznania wniosku o umorzenie należności jako zarzut do decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nawet bowiem w sytuacji, gdyby organ uznał, że sytuacja skarżącego uzasadnia umorzenie przedmiotowych należności i tak byłby zobligowany w pierwszej kolejności do wydania decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu przez skarżącego należności. W przeciwnym razie brak decyzji z której wynikałby obowiązek zwrotu należności czyniłby bezprzedmiotowym wniosek o umorzenie tych należności. Wobec powyższego Sąd uznał, że sytuacja skarżącego została oceniona przez organy administracji w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu zasad prawa materialnego i procesowego. Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegała oddaleniu.