II SA/Lu 531/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi C.O. i J. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. II SA/Lu 531/07 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Starosty przez Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa z dnia [...], nr AB.V.[...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ pierwszej instancji, powołując się na unormowanie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnił pozytywnie projekt decyzji Burmistrza Miasta o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi łączącej ulicę Z. z ulicą Al. J. w B., wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż zamierzenie inwestycyjne inwestora nie jest sprzeczne z realizacją na tym terenie zadań samorządowych Powiatu B., wobec czego projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzgadnia bez uwag. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Referatu Gospodarki Komunalnej i Inwestycji Urzędu Miasta. Kolegium stwierdziło, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem. Kolegium nie znalazło podstawy do stwierdzenia, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie oraz kwestionowane rozstrzygnięcie narusza wskazane przez odwołujących przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił polecenia zawarte w treści art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie strony postępowania, w tym również skarżący otrzymali do wiadomości wniosek Burmistrza Miasta z dnia [...] marca 2007 r. skierowany do organów uzgadniających, co oznacza, że wszyscy zostali poinformowani o wszczęciu postępowania uzgadniającego. Kolegium podkreśla, że zarzuty strony skarżącej nie mogą być uwzględnione, gdyż wydając postanowienie uzgodnieniowe Starosta ocenia projekt decyzji lokalizacyjnej tylko w zakresie jej bezkolizyjności z zadaniami samorządu Powiatu, a skoro przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z jego zadaniami, zatwierdził ją bez uwag. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium stwierdza również, że organ pierwszej instancji na etapie postępowania uzgodnieniowego nie posiada kompetencji do rozpatrzenia sprawy własności terenu ani też uprawnień do rozstrzygania o zmianie usytuowania przebiegu trasy planowanej inwestycji. Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli C. O. i J. O., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu obrazę zasad postępowania w zakresie art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 12, 77 § 1 kpa oraz art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także błędy w ustaleniach faktycznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów skargi, Kolegium podniosło, iż powołane przez skarżących przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których naruszenie zarzucają, są przepisami ogólnymi o charakterze instrukcyjnym, niezawierającymi żadnych nakazów , których uczestnicy procesu planowania i zagospodarowania przestrzennego są obowiązani stosować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji prawa nie narusza. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Definicję "inwestycji celu publicznego" zawiera art. 2 pkt 5 cytowanej ustawy. Według tego przepisu są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Ta ostatnia ustawa w art. 6 pkt 1 stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest inwestycja związana z wydzieleniem gruntów pod drogi publiczne, budowa i utrzymanie tych dróg. Decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z unormowaniem art. 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 cytowanej ustawy, m.in. ze starostą w zakresie zadań rządowych lub samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego. Podstawowym zagadnieniem i istotą sporu pomiędzy stronami jest zakres i przedmiot postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji stoi na stanowisku, że takie uzgodnienie ma charakter ogólny i stwierdza jedynie zgodność zamierzenia z realizacją zadań samorządowych. Tego typu treść posiada postanowienie Starosty z dnia [...] marca 2007 r. , Nr [...], w którym uzgodnił bez uwag projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Odmienne jest natomiast stanowisko skarżących, którzy uważają, że dokonując uzgodnienia, powinno się w sposób merytoryczny odnieść do usytuowania przedmiotowej inwestycji i do innych wymagań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu stanowisko organu administracji jest prawidłowe. Wszystkie argumenty podniesione w skardze na postanowienie są natury merytorycznej i dotyczą przyszłościowej decyzji (a nie postanowienia) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i ewentualnie później samego pozwolenia na budowę. Wskazane przepisy przez skarżących , zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają charakter tzw. norm zadaniowych i kompetencyjnych. Reguły określonego zachowania, zawarte w tych przepisach nie mogą być stosowane w tak szerokim zakresie przy wydawaniu opinii przez Starostę . Wydając postanowienie uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, Starosta dokonał oceny projektu tylko w takim zakresie, w jakim był zobowiązany przepisem art. 53 ust. 4 pkt 10 cytowanej ustawy. Wydanie postanowienia o uzgodnieniu bądź nieuzgodnieniu projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego sprowadza się do stwierdzenia, czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z realizacją na danym terenie zadań samorządowych Powiatu. Skoro inwestycja polegająca na budowie drogi łączącej ulicę [...] z ulicą Al. [...] w B. nie jest sprzeczna z realizacją na tym terenie zadań samorządowych Powiatu , Starosta uzgodnił projekt decyzji bez uwag. Słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że Starosta na tym etapie postępowania nie posiada kompetencji do rozpatrzenia sprawy własności terenu na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja celu publicznego, celu inwestycji i wartości działek. Sąd podziela stanowisko Kolegium wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż postanowienie uzgadniające lokalizację przedmiotowej inwestycji nie oznacza uzgodnienia poszczególnych rozwiązań technicznych dotyczących organizacji i bezpieczeństwa ruchu , nie odnosi się też do zagadnienia ewentualnej potrzeby zmiany przebiegu jej trasy, natomiast ma na celu uniknięcie kolizji interesów podmiotów uczestniczących w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Stąd nie można uwzględnić licznych zarzutów skargi, które nie odnoszą się do tej fazy postępowania, tj. wydania opinii, a dotyczą postępowań przyszłych, które będą podjęte w sprawie. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.