II SA/Lu 532/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. P. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję ustalającą wysokość opłaty planistycznej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku skarżąca nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) zwnej dalej "p.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2587/10 – Lex nr 742363 czy postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/11 – Lex nr 783605). Skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, aby niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji – tj. przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd - mogło wyrządzić jej znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Również z charakteru zaskarżonej decyzji nie można wywieść, aby jej wykonanie pociągała dla skarżącej powstanie znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11 – Lex nr 742913). Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że sprzedając działkę skarżąca uzyskała kwotę wielokrotnie przewyższającą kwotę należną tytułem opłaty planistycznej. W takiej sytuacji nie można przyjąć, aby uiszczenie opłaty planistycznej pociągało za sobą powstanie znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 1693/10 – Lex nr 795228). Uiszczenie tej opłaty nie spowoduje także trudnych do odwrócenia skutków skoro może ona być, w przypadku uznania jej za nielegalną, zwrócona (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1265/10 – Lex nr 743752). Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.