II SA/Lu 535/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Dudek Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pomocy w ramach wieloletniego programu " Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" w formie świadczenia pieniężnego w zakresie wniosku skarżącego o wyłączenie od rozpoznawania niniejszej sprawy sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Witolda Falczyńskiego i sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie: Joanny Cylc-Malec i Marty Laskowskiej-Pietrzak p o s t a n a w i a oddalić wniosek W skardze z dnia 25 kwietnia 2016 r. Z. W. wniósł o wyłączenie od rozpoznawania niniejszej sprawy sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Witolda Falczyńskiego oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie: Joanny Cylc-Malec i Marty Laskowskiej-Pietrzak. Jako powód podał " okoliczności znane z systemu WSA Lublin". W dniach 10 i 14 czerwca 2016 r. w pisemnych oświadczeniach wyżej wskazani sędziowie wyjaśnili, iż nie znajdują podstaw do wyłączenia ich od orzekania w przedmiotowej sprawie stosownie do art. 22 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz, że nie łączą ich ze skarżącym więzy, o którym mowa w art. 18 § 1 ww. ustawy. Ponadto wskazali, że w sprawie nie zachodzi także żadna inna okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności w orzekaniu w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postepowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 19 powyższej ustawy sąd – niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 – wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W świetle powyższych przesłanek treść wniosku skarżącego nie daje żadnych podstaw do jego uwzględnienia. Kwestionowanie ogólnie zasadności rozstrzygnięć organów i sądu, w sytuacji nieuwzględniania żądań skarżącego, nie stanowi podstawy wyłączenia sędziów. Sytuacja taka nie może być bowiem oceniana jako okoliczność mogącą wywołać wątpliwość co do ich bezstronności w danej sprawie. Nie zachodzą również przyczyny opisane w art. 18 powyższej ustawy powodujące wyłączenie sędziów z mocy ustawy. W ramach rozpatrywanej sprawy, w oświadczeniu złożonym w związku z wnioskiem skarżącego sędziowie stwierdzili, że nie łączą ich ze skarżącym relacje osobiste, a styczność z nim mają jedynie w związku z rozstrzyganiem jego skarg. Skarżący w żadnej mierze oświadczeń tych nie podważył. Z tych względów na podstawie art. 22 § 2 wspomnianej ustawy wniosek należało oddalić.