II SA/Lu 537/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku B. U. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania B. U. prawa pomocy. Skarżący B. U. w dniu 3 sierpnia 2013 r. (data nadania) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie w całości z kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. wezwano skarżącego do złożenia, w terminie 7 dni, dokumentów potwierdzających wysokość jego zarobków oraz zarobków jego żony w kwocie brutto i netto, wyciągów z rachunków bankowych, oświadczenia wskazującego na wysokość pomocy udzielanej córce, a także oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 5 września 2013 r. (k. 26). W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał tego wezwania. Postanowieniem z dnia 1 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 15 października 2013 r. (k. 34). W dniu 22 października 2013 r. (data nadania) skarżący złożył pismo, w którym wskazał, iż powyższe postanowienie jest dla niego krzywdzące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", wobec wniesienia sprzeciwu (pismem z dnia 22 października 2013 r.) w terminie, postanowienie z dnia 1 października 2013 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych w całości, a zatem jego wniosek dotyczył przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 P.p.s.a.). W świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). W celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. został on wezwany do złożenia: 1. zaświadczenia zakładu pracy o wysokości średniego wynagrodzenia skarżącego i jego żony w kwocie brutto i netto z okresu ostatnich trzech miesięcy; 2. wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania do złożenia stosownego oświadczenia; 3. oświadczenia o wysokości miesięcznej pomocy udzielanej córce M. oraz podania jej miesięcznych dochodów brutto i netto; 4. oświadczenia o rodzaju i wysokości wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne, to jest opłat za: energię elektryczną, gaz, wodę, kosztów wyżywienia itp. - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Pomimo upływu zakreślonego terminu (w dniu 12 września 2013 r.) skarżący nie złożył żadnego z żądanych przez Sąd dokumentów i oświadczeń. Oznacza to, iż skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nienadesłanie przez skarżącego wskazanych w zarządzeniu z dnia 13 sierpnia 2013 r. dokumentów oraz oświadczeń nie pozwoliło Sądowi na wyjaśnienie wątpliwości dotyczących jego stanu majątkowego, a w konsekwencji uniemożliwiło dokonanie oceny zasadności wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Podnoszone przez B. U. zarzuty dotyczące prawnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a także faktu, iż skarżący "jest osobą nie zawinioną w sprawie", nie mają wpływu na zasadność oceny jego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przesłanki przyznania prawa pomocy zostały określone w przepisach P.p.s.a. wyczerpująco i żadne inne okoliczności nie dają podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego w tym zakresie. Z tych względów, wobec niespełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.